• Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας & Κομοτηνής

    • Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας & Κομοτηνής

    • Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου

    • Ιερός Μητροπολιτικός Ναός της Θεοτόκου

4η Εγκύκλιος Μ. Παρασκευής

 
 
 

      ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

      69100 ΚΟΜΟΤΗΝΗ

Ἀριθμ. Πρωτ.  338                                         Ἐν Κομοτηνῇ τῇ 11ῃ Ἀπριλίου 2013

                         Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ  4Η

                   ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

« Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται,

ἵνα τελειωθῇ ἡ Γραφή, λέγει· Διψῶ»

 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ἡ πένθιμη καὶ γεμάτη ὀδύνη ὑμνολογία τῆς παρούσης ἡμέρας προσκαλεῖ κάθε χριστιανό, νὰ παρακολουθήσῃ μὲ εὐλάβεια τὸ Πάθος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Πάθος, τὸ ὁποῖο περιλαμβάνει ὅλα τὰ δυνατὰ στοιχεῖα ἀτιμώσεως Ἐκείνου, ποὺ προσῆλθε νὰ σφαγιασθῇ «ὡς ἀμνὸς ἄμωμος», γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν προφητικὸ λόγο τοῦ μεγαλοφωνοτάτου Ἡσαΐου. Περιλαμβάνει συκοφαντίες καὶ ψευδορκίες, ποὺ ὁδηγοῦν παράνομα διαβούλια σὲ ἄδικη καταδίκη. Περιλαμβάνει μοναξιά, ἀποστροφὴ καὶ ἄρνηση, ἀκόμη καὶ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς μαθητὲς Του. Περιλαμβάνει τὸν διασυρμὸ τοῦ ἀθώου Διδασκάλου καὶ Εὐεργέτου μὲ ἐμπτυσμούς, κολαφισμούς, μαστιγώματα, κυρίως ὅμως μὲ τὴν θανάτωσή Του στὸ ἀτιμωτικὸ μέχρι τότε ξύλο τοῦ Σταυροῦ.

Ὅλα αὐτὰ ὁ Κύριος τὰ ἀποδέχεται μὲ ταπείνωση, ὑπομονὴ καὶ προσήλωση στὸ προαιώνιο σχέδιο τῆς θείας Οἰκονομίας, τῆς ἀποκατάστασης, δηλαδή, τῶν διεῥρηγμένων σχέσεων τοῦ ἀνθρωπίνου γένους μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεό.

Κάθε πτυχὴ τοῦ θείου Πάθους ἐπισφραγίζει τοὺς λόγους τῶν Προφητῶν, οἱ ὁποῖοι ἑκατοντάδες χρόνια πρὸ τῆς Σταυρώσεως ἐξήγγειλαν τὸν τρόπο, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ πεπτωκὸς ἄνθρωπος θὰ ξαναγινόταν                -δυνητικά- πολίτης τοῦ Παραδείσου στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ καθὼς ἔχουν συντελεσθεῖ σχεδὸν ὅλα τὰ προαγγελθέντα ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ὁ Ἰησοῦς ἐκπληρώνει καὶ τὸν τελευταῖο λόγο τῆς Γραφῆς, λέγοντας «διψῶ».

Σὲ μία πρώτη ἀνάγνωση ἀντιλαμβανόμαστε αὐτὴν τὴν παράκληση ὡς ἔκφραση τῆς φυσικῆς ἀνάγκης τοῦ Θεανθρώπου, ὁ Ὁποῖος πονώντας ἀφόρητα στὸν Σταυρὸ ζητᾶ πρὶν ξεψυχήσει, νὰ δροσίσῃ τὰ χείλη Του·       νὰ ἀνακουφίσῃ τὸ πληγωμένο Σῶμα Του μὲ λίγο νερό. Ζητᾶ σταγόνες ἀπὸ τοὺς ὠκεανοὺς τῶν ὑδάτων, μὲ τοὺς ὁποίους δροσίζει τὴν γῆ ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς δημιουργίας της. Ζητᾶ ἐλάχιστο ἀντίδωρο ἀγάπης, ἀπὸ τὸ δῶρο, μὲ τὸ ὁποῖο ἀφθονοπαρόχως ἐπλούτησε τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸ ὁποῖο -ἀχάριστος ὤν- Τοῦ ἀρνεῖται.

Ὅμως, αὐτὸ τὸ «διψῶ», ἀδελφοὶ μου, ἐμπεριέχει ἕνα βαθύτερο καὶ διιστορικὰ ἐπίκαιρο μήνυμα, γιὰ ὅποιον προσέρχεται σήμερα στοχαστικὸς προσκυνητὴς τοῦ Ἐσταυρωμένου Ζωοδότου. Ἐκφράζει πέραν τῆς φυσικῆς καὶ τὴν ψυχικὴ ἀνάγκη καὶ ἀγωνία τοῦ Πλάστη γιὰ τὸ πλάσμα τῶν χειρῶν Του.

Τὸ «διψῶ» εἶναι ἡ παράκληση τοῦ Χριστοῦ πρὸς κάθε ἄνθρωπο, νὰ διψᾶ καὶ νὰ ἀγωνίζεται, ὥστε νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο. Εἶναι πρόσκληση, νὰ προσδιοριζόμαστε, ὄχι μέσα ἀπὸ τὴν προβολὴ τοῦ «δικαίου τοῦ ἰσχυροῦ», ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν «δικαιωμάτων» τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα εἶναι τὰ «φυσικὰ δικαιώματα» τοῦ ἀνθρώπου.

Τὸ «διψῶ» εἶναι ἡ παράκληση τοῦ Χριστοῦ πρὸς κάθε ἄνθρωπο, νὰ ἐφαρμόσῃ «ἔργῳ καὶ λόγῳ» στὸν συνάνθρωπο τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης. «Ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους». Αὐτὴν τὴν ἀγάπη προσδιόρισε μὲ καθαρότητα, ὡς ποικιλότροπη προσφορὰ πρὸς τοὺς «ἀδελφοὺς Του, τοὺς ἐλαχίστους» καὶ ἐπισφράγισε μὲ τὸ αἷμα τῆς σταυρικῆς Του θυσίας.

Τὸ «διψῶ» εἶναι ἡ παράκληση τοῦ Χριστοῦ πρὸς κάθε ἄνθρωπο, νὰ ἐργασθῇ τὰ ἔργα τῆς εἰρήνης στὴν κοινωνία, ἀρυόμενος ὑπόδειγμα ἀπὸ τὴν δικὴ Του καρδιακὴ εἰρήνη, ὥστε νὰ γίνῃ μέτοχος τῆς «ἄνωθεν εἰρήνης» καὶ τῆς ψυχικῆς του σωτηρίας.

Τὸ «διψῶ» εἶναι ἡ παράκληση τοῦ Χριστοῦ πρὸς κάθε ἄνθρωπο, νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν μεταπτωτικὴ φίλαυτη φύση του, ἡ ὁποῖα ὁδηγεῖ σὲ ἔριδες, κρίση καὶ ἀλλοτρίωση. Νὰ συναρμοσθῇ μὲ ἑνωτικὸ πνεῦμα «ὥσπερ χορδῇ κιθάρᾳ» μέσα στὸ ἐκκλησιαστικὸ Σῶμα Του, προσφέροντας κάθε φυσικὸ καὶ ἐπίκτητο τάλαντο, ποὺ διαθέτει, «ἵνα πάντες ἕν ᾧσιν».

Μὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις, σᾶς προσκαλῶ ἐφέτος, ἀδελφοὶ μου, νὰ προσεγγίσουμε πιὸ οὐσιαστικὰ καὶ ὠφέλιμα τὸ Μυστήριο τοῦ Θείου Πάθους καὶ τὸν σταυρωθέντα Λυτρωτή, ὁ Ὁποῖος θὰ πάψῃ νὰ διψᾶ, μόνον ὅταν ἐμεῖς δροσίσουμε τὸ καῦμα τῆς κατάστικτης ἀπὸ ἐμπαθεῖς λογισμοὺς ψυχῆς μας, ἀπὸ τὰ Εὐαγγελικὰ Του νάματα, «ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ».

Διάπυρος πρός τόν Παθόντα καί Ταφέντα Κύριον εὐχέτης

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 

† ὁ Μαρωνείας καὶ Κομοτηνῆς Παντελεήμων

 

Ἡ παροῦσα νά ἀναγνωσθεῖ στούς Ἱερούς Ναούς τήν Μ. Παρασκευή κατά τήν διάρκεια τοῦ Ἑσπερινοῦ.