• Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας & Κομοτηνής

    • Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας & Κομοτηνής

    • Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου

    • Ιερός Μητροπολιτικός Ναός της Θεοτόκου

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 
 
 

«Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ»
Μιὰ χαρακτηριστικὴ ἐναλλαγὴ τόλμης και φόβου, εμπιστοσύνης και δισταγμού παρουσιάζει η περιπέτεια του αποστόλου Πέτρου μέσα στην ταραγμένη θάλασσα της Γενισαρέτ, την οποία περιγράφει το σημερινὸ ευαγγελικὸ ανάγνωσμα. Πρόκειται για μια ψυχολογία τυπικά ανθρώπινη που μας βοηθά να κατανοήσουμε και εμείς κάτι περισσότερο από την πνευματική μας προσωπική περιπέτεια. Το πρώτο μέρος της Περικοπής είναι μία φάση αυθόρμητης πίστεως. Ο απόστολος Πέτρος, πλημμυρισμένος απὸ αφοσίωση και εμπιστοσύνη, ζητάει να έρθει όσο το δυνατὸ συντομότερα κοντὰ στο Χριστό.
Ένα άλλο στοιχείο είναι η τόλμη που αναπτύσσεται μέσα σ’ αυτὴν την εμπιστοσύνη. Ανάμεσα στο μαθητὴ και τον Διδάσκαλο υπάρχουν τρικυμισμένα κύματα. Αλλὰ η εσωτερικὴ βεβαιότητα του Πέτρου, δεν εξαρτάται απὸ εξωτερικὰ στοιχεία. Εκείνο που βαρύνει δεν είναι η φουρτούνα, αλλὰ ο Ιησούς Χριστὸς που βρίσκεται κοντά του. Όποιος ατενίζει σταθερὰ το πρόσωπο του Χριστού, όποιος είναι έτοιμος να τον ακολουθήσει, να συσταυρωθεί με τον Χριστό, είναι σε θέση να βαδίσει πάνω στις πιὸ αμφίβολες καταστάσεις, τις πιο αβέβαιες και τις πιο ρευστές πάνω στα ύδατα.
Ένα τρίτο στοιχείο είναι ότι ο Πέτρος ζητεί συγκατάθεση. «Κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπί τά ὕδατα». Δος μου την άδεια, δος μου την συγκατάθεση Σου, τη διαταγή να έρθω. Και τα πιο τολμηρὰ πνεύματα πρέπει πάντα να ζητούν τη συγκατάθεση του Χριστού στα σχέδιά τους και να περιμένουν το «ἐλθὲ» του Κυρίου. Έτσι δείχνουν ότι όχι απλώς έχουν εμπιστοσύνη στον Χριστό, αλλὰ ότι εξαρτούν το παν απὸ Εκείνον, ότι δεν τολμούν να προχωρήσουν χωρίς τη δική Του άδεια.
Τι όμως συνέβη και άλλαξαν στη συνέχεια τα πράγματα; Στην πρώτη περίπτωση ο Πέτρος είχε ένα ζωντανὸ διάλογο με τον Διδάσκαλο. Άκουσε τον Ιησού να λέει: «Θαρσεῖτε, ἐγὼ εἶμαι, μὴ φοβᾶστε». Τότε ο μαθητὴς του ζήτησε να πάει κοντά Του.

Περπατώντας στα κύματα, διακόπτεται αυτὴ η ζωντανὴ επαφὴ και αρχίζει ένας παράξενος, μυστικός, σιωπηλὸς διάλογος με τον ισχυρὸ άνεμο, με τα στοιχεία της φύσεως. Έτσι το κέντρο βάρους της προσοχής του μετατοπίζεται προς τον κίνδυνο τον οποίο διατρέχει και η ισορροπία καταστρέφεται.
Παύοντας ν’ ατενίζουμε στην ζωή μας το Χριστὸ κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Τότε απὸ την τολμηρὴ αναζήτηση του Χριστού γλιστράμε στην ανησυχία για την ασφάλεια του εαυτού μας. Πέφτουμε στο φόβο του φυσικού και αρχίζει ο καταποντισμός.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ