• Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας & Κομοτηνής

    • Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας & Κομοτηνής

    • Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου

    • Ιερός Μητροπολιτικός Ναός της Θεοτόκου

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

 
 
 

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

***

«Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται• οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε» (στιχηρὸν ἰδιόμελον τοῦ Τριῳδίου, Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς).

Ἀδελφοὶ καὶ Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

ὉΚύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ΧριστὸςἐγκεντρίζειἡμᾶςεἰςτὸσῶμαΤουκαὶμᾶς καλεῖνὰγίνωμενἅγιοι «ὅτι ἐγώ», λέγει, «ἅγιόςεἰμι» (Α΄ Πέτρ. α΄, 16). ἘπιθυμεῖὁΠλάστηςμαςνὰἔχωμενκοινωνίανμαζίΤουκαὶνὰγευθῶμεντῆςχάριτόςΤου, νὰμετάσχωμενδηλαδὴτῆςἁγιότητόςΤου. ἩκοινωνίαμὲτὸνΘεὸνεἶναιζωὴμετανοίαςκαὶἁγιότητος, ἡδὲἀπομάκρυνσιςἐξΑὐτοῦ, ἡἁμαρτία, ταυτίζεταιἀπὸτοὺςΠατέραςτῆςἘκκλησίαςμὲτὴν «κακίαντῆςκαρδίας». Ἡ «ἁμαρτίαοὐκἔστιτῆςφύσεως,ἀλλὰτῆςκακῆςπροαιρέσεως»(ΘεοδωρήτουΚύρου, ΔιάλογοςΑ΄- Immutabilis, P.G. 83, 40D)ἢτοῦκακοῦπνεύματοςκαὶ «οὐδεὶςπίστινἐπαγγελλόμενοςἁμαρτάνει», κατὰτὸνΘεοφόρονἸγνάτιον.
ἩἁγιότηςεἶναιἰδιότηςτοῦΚυρίου, ὁὉποῖοςεἶναιὁ«προσφέρωνκαὶπροσφερόμενοςκαὶπροσδεχόμενοςκαὶδιαδιδόμενος». ὉκατὰχάρινἱερουργὸςτοῦΜυστηρίουτῆςΘείαςΕὐχαριστίαςπροσφέρειεἰςτοὺςπιστοὺς «τὰἅγιατοῖςἁγίοις», ΣῶμακαὶΑἷμαΧριστοῦ,καὶλαμβάνειἀμέσωςπαρὰτοῦπληρώματοςτῶνὈρθοδόξωντὴνἀπόκρισινεἰςτὴνπροσφορὰνὅτι: «εἷςἅγιος, εἷςΚύριος, ἸησοῦςΧριστός, εἰςδόξανΘεοῦΠατρός», ὁ«ἐσθιόμενοςκαὶμηδέποτεδαπανώμενος, ἀλλὰτοὺςμετέχονταςἁγιάζων».
Εἰςτὸνἀγῶνατοῦἀνθρώπουνὰἐπιτύχῃτὸ «καθ᾿ὁμοίωσιν» μὲτὸνΘεόν, διὰτὸὁποῖονἐδημιουργήθη, τὴνἁγιότηταδηλαδή, ἡἀποβλέπουσαἀποκλειστικῶςκαὶμόνονεἰςτὴνσωτηρίαντοῦἀνθρώπουΜία, Ἁγία, ΚαθολικὴκαὶἈποστολικὴὈρθόδοξοςἘκκλησία«θεοπρεπῶςἐδογμάτισε»μίανπερίοδοντοῦἔτουςὡςπερίοδονἰδιαιτέραςπροσευχῆςκαὶδεήσεωςπρὸςκατευνασμὸντῶνπαθῶντῆςψυχῆςκαὶτοῦσώματος.
Ἡπερίοδοςαὕτηεἶναιἡἀρχομένηἀπὸτῆςαὔριονσωτήριοςπροετοιμασίαδιὰτὸ «ΠάσχατὸμέγακαὶἱερώτατονΧριστοῦ». ΕἶναιἡἉγίακαὶΜεγάληΤεσσαρακοστή, τὴνὁποίανπρέπεινὰβιώσωμεν «δέησινπροσάγοντεςκαὶἄφεσιναἰτοῦντες», ὥστενὰγευθῶμενἀληθῶςτὸΠάσχα «μετὰπάντωντῶνἉγίων», γινόμενοι «ἅγιοι», διὰτῆςὁμολογίαςἐνώπιονΘεοῦκαὶἀνθρώπωνὅτιεἴμεθα «σκεύηκεραμέως» συνθλιβόμεναὑπὸτοῦπονηροῦκαθ᾿ἡμέραν, «πίπτοντεςκαὶἀνιστάμενοι». ΝὰὁμολογήσωμενδηλαδὴτὴνἀνθρωπίνηνἀτέλειανκαὶἀδυναμίανμαςκαὶτὴνἐνώπιονΘεοῦμηδαμινότητάμας, μετανοοῦντεςκαὶἐπαναλαμβά-νοντεςἐνἑσπέρᾳκαὶπρωὶκαὶμεσημβρίᾳκαὶἐνπαντὶκαιρῷκαὶπάσῃὥρᾳ, καίτοι «ἅγιοι» διὰτοῦβαπτίσματος, ὅτι «εἷςἍγιος, εἷςΚύριος, ἸησοῦςΧριστός, εἰςδόξανΘεοῦΠατρός».
Καλοῦμεν, λοιπόν, πάνταςτοὺςὈρθοδόξουςπιστούς, κληρικούς, μοναχοὺςκαὶμοναχάς, ἀδελφοὶκαὶτέκνα, νὰμεταβάλωμεντὴνζωήνμας, πάντοτεμέν, ἰδιαιτέρωςδὲκατὰτὴνπερίοδοναὐτὴντῆςἉγίαςκαὶΜεγάληςΤεσσαρακοστῆς, εἰςἀγαπητικὴνπρὸςτὸνπλησίονπροσπάθειανπροπαρασκευῆςδιὰτὴνμετοχὴνἐκτυπώτερονἀπὸτοῦδεεἰςτὴνἀνέσπερονΒασιλείαντοῦΚυρίου, τὸ «καινὸνΠάσχα». Προσκαλοῦμεντοὺςπάνταςεἰςζωὴνἁγιότητοςκαὶπνευματικοῦἀγῶνοςδιὰνὰχαρισθῇεἰςτὸνκόσμονκαὶεἰςἡμᾶςὡς«δόσιςἀγαθὴ»καὶὡς«δώρηματέλειον»ἡδυνατότηςτῆςὑπερβάσεωςτῆςἁμαρτίας, διότι«πᾶςὁγεγεννημένοςἐκτοῦΘεοῦἁμαρτίανοὐποιεῖ […] καὶοὐδύναταιἁμαρτάνειν, ὅτιἐκτοῦΘεοῦγεγέννηται»(Α ́ Ἰωάν. γ΄, 9-10).
Ἂςεἰσέλθωμεν, λοιπόν, μὲὅληντὴνψυχήνμας, μὴσκυθρωπάζοντες, ἀλλὰχαίροντεςκαὶἀγαλλόμενοι, εἰςτὸπνευματικὸντοῦτοστάδιοντῶνἀρετῶνκαὶἂςκαθοπλισθῶμεν «ἀγάπηςτὴνλαμπρότητα, προσευχῆςτὴνἀστραπήν, ἁγνείαςτὴνκαθαρότητα, εὐανδρίαςτὴνἰσχύν»,καὶἂςσυνοδοιπορήσωμενμὲτὸνΚύριον, δεόμενοιΑὐτοῦνὰμὴ «παρίδῃἡμᾶςκινδυνεύονταςτὴνἀπ᾿Αὐτοῦδιάστασιν» (ΔοξαστικὸντῆςΣταυροπροσκυνήσεως),ἀλλὰνὰμᾶςἀξιώσῃ «ὅπωςλαμπροφόροιπροφθάσωμενεἰςτὴνἁγίανκαὶτριήμερονἈνάστασιν, τὴνκαταλάμπουσανἀφθαρσίαντῷκόσμῳ» (ποίημαΘεοδώρου, ἀκολουθίαΔευτέραςΑ΄ἙβδομάδοςΝηστειῶν).

ἈδελφοὶκαὶτέκναἐνΧριστῷ,

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι ὡς περίοδος προετοιμασίας καὶ μετανοίας φωνὴ τῆς συνειδήσεώς μας, ἡ ὁποία, ἐσωτερικὴκαὶ ἀνέκφραστος, εἶναι προσωπικὴ κρίσις. Ὅταν μᾶς εὑρίσκῃ σφάλλοντας διαμαρτύρεται ἐντονώτατα, καθότι «οὐδὲν αὐτῆς βιαιότερον ἐν κόσμῳ», κατὰτὸν βιωματικὸν κήρυκα τῆς μετανοίας Ἅγιον Ἀνδρέαν Κρήτης. Ὅθεν,πρέπει νὰ εἰρηνεύῃ μὲ τὴν συνείδησίν του ἕκαστος, διὰ τῆς μετανοίας, ὥστε «ἐν τῷ πυρὶ τῆς συνειδήσεως νὰ προσφέρωμεν μυστικὴν ὁλοκάρπωσιν», θυσιάζοντες τὰ πάθη μαςκαὶ προσφέροντες αὐτὰ θυσίαν ἀγάπης πρὸς τὸν συνάνθρωπον, ὅπως ὁ Κύριος ἑαυτὸν ὑπὲρ «τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας». Τότε μόνον θὰ ἀνατείλῃ καὶ δι᾿ ἡμᾶς ἐκ τοῦ τάφου ἡ συγγνώμη καὶ θὰ ζήσωμεν ὡς ἀνθρωπότης ἐν ἀλληλοσεβασμῷ καὶ ἀγάπῃ μακρὰν τῶν ὅσων βλέπομεν κατὰ τὰς ἡμέρας ταύτας φρικτῶν ἐγκλημάτων νὰ πλήττουν τὴν οἰκουμένην ἅπασαν. Εἰς τὸν ἀγῶνα τοῦτον ἔχομεν συμμάχους καὶ πρεσβευτὰς πάντας τούς Ἁγίους καὶ μάλιστα τὴν Παναγίαν Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, τὴνδιὰ τῶν ἱκεσιῶν της ὡς ἄλλος λουτὴρ «ἐκπλύνουσαν συνείδησιν».
Ὅθεν, προτρεπόμεθα καὶ παρακαλοῦμεν, ὡς πνευματικὸς Πατὴρ τῶν ἀνὰτὴν οἰκουμένην Ὀρθοδόξων πιστῶν μας, ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους, νὰ δράμωμεν μετὰ σπουδῆς εἰς τὸ ἀπὸ τῆς αὔριον ἀρχόμενον στάδιον τῶν ἀρετῶν, «μὴ ἄτοπα λογιζόμενοι, μὴ παράνομα πράττοντες», ἀλλὰ πορευόμενοι ἐν Χάριτι νὰ ἐκπλύνωμεν τὰς συνειδήσεις «γνώμῃ ἀγαθῇ» διὰ τῆς μετανοίας, ἔχοντες τὴν βεβαιότητα ὅτι οἱ οὐρανοὶκαὶ ἡ γῆ καὶ πάντα «τὰ ὁρατὰκαὶ ἀόρατα» θὰ καταυγασθοῦν ἐν τέλει ὑπὸτοῦ φωτὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.
Ἡμεῖς δέ, «πρὸ τῶν θυρῶν τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου» ἱστάμενοι, ἐὰν ἀξίως πολιτευθῶμεν, θὰ περιβληθῶμεν χιτῶνα φωτεινὸν μιμήσεως τοῦ Χριστοῦ καὶθὰ ἀξιωθῶμεν τοῦ «καινοῦ πόματος» ἐκ τῆς Πηγῆς τῆς ἀφθαρσίας, γευόμενοι τῆς χαρᾶς τοῦ ὀλβίου τάφου τοῦ Κυρίου καὶ συνωθούμενοι ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ «ἕως τῶν κεράτων τοῦ θυσιαστηρίου», ἐν τόπῳ ὅπου «τὰ φοβερὰ τελεσιουργεῖται». Γένοιτο.

Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ,βιε´
† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Katihitirios Logos 2015 pdf