• Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας & Κομοτηνής

    • Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας & Κομοτηνής

    • Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου

    • Ιερός Μητροπολιτικός Ναός της Θεοτόκου

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ»

 
 
 

Μια νεκρικὴ πομπὴ είναι μια πορεία θλιβερή ο τραγικὸς επίλογος μιας πάλης, όπου ο θάνατος είναι ο νικητής. Οι απλοϊκοὶ άνθρωποι, που ακολουθούν το νεκρὸ νέο της Ναΐν και την συντετριμμένη μητέρα του, παρουσιάζονται σιωπηλοί.

Ο άνθρωπος στέκει εμβρόντητος μπροστὰ στο θάνατο, που έρχεται σε μια στιγμὴ και θέτει τέρμα σ’ αυτὸ το θαύμα, που λέγεται ζωή. Αποτελεί το «φοβερώτατον μυστήριον» κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό.

Το ανθρώπινο μυαλὸ τον αντικρύζει κατάπληκτο και φωνάζει μαζὶ με τον ιερὸ υμνογράφο: «Τί τὸ περὶ ἡμᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριον; Πῶς παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ καὶ συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ;».

Και τα πιὸ μεγάλα ανθρώπινα πνεύματα, που η σκέψη τους ήταν φωτεινὴ σε πλήθος άλλα ζητήματα, μπροστὰ στο θάνατο έμειναν άφωνα. Σαν αφελή μικρὰ παιδιά, που στέκουν με ανοικτὸ το στόμα μπροστὰ σε πράγματα δυσεξήγητα, ψέλλισαν λίγα λόγια, αλλὰ δε μπόρεσαν να εισδύσουν στο απύθμενο μυστήριο του θανάτου.

Δεν είπαν κάτι ουσιαστικὸ που να διαλύει τα ζοφερὰ σκοτάδια που τον περιτυλίγουν. Και όλων των σοφών η σοφία για το μεγάλο αυτὸ ζήτημα να μαζευθεί, δεν θα κατορθώσει να δώσει ούτε έναν σπινθήρα φωτός, για να φωτίσει έστω και για λίγο το σκοτάδι που περιζώνει το θάνατο.

Στην ίδια και χειρότερη θέση βρίσκεται η ανθρώπινη καρδιά. Αυτή πληγώνεται βαθύτερα από την έλευση του θανάτου. Και ο νους του ανθρώπου μπορεί να παραδεχθεί ότι όντως κάποτε θα πεθάνουμε αλλά η καρδιά δεν συμβιβάζεται με την ιδέα αυτή.

Ό άνθρωπος δε μπόρεσε μόνος του να ξεδιαλύνει το μυστήριο του θανάτου. Ευτυχώς όμως έρχεται κάποιος Άλλος να ρίξει φώς. Προκειμένου να βοηθήσει τον άνθρωπο να αντιμετωπίσει το θάνατο, ο Χριστὸς δεν άρχισε φιλοσοφικὲς συζητήσεις και δεν αράδιασε συλλογισμοὺς και επιχειρήματα ανθρώπινα. Στάθηκε πρὶν απ’ όλα δίπλα στην ανθρώπινη καρδιά, που πονούσε για το νεκρὸ παιδὶ και πόνεσε κι Αυτὸς μαζί της.

Ό Χριστός «ἐσπλαχνίσθη» την πληγωμένη απ’ το χαμὸ του παιδιού της μητέρα∙ με στοργὴ και αγάπη της απηύθυνε το «μὴ κλαῖε». Δεν περιορίστηκε όμως στα παρηγορητικὰ λόγια. Με δύναμη και εξουσία θεϊκὴ είπε στο νεκρό: «νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι».

Κι εκείνος ξύπνησε σαν απὸ ύπνο ελαφρὸ και ξαναγύρισε στην αγκαλιὰ της μητέρας του.

 

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ