ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 
 
 

«ΠΕΙΡΑ ΚΑΙ ΥΠΑΚΟΗ»

Στὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου «Ἐπιστάτα, δι’ ὅλης νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον» πλέκονται δύο πράγματα. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ πείρα. Τὸ δεύτερο ἡ ἐμπιστοσύνη στὸ Χριστό. Πείρα καὶ πίστη συναντῶνται μέσα στὴν ἴδια καρδιά. Τί νὰ ἀκολουθήσει ὁ ἄνθρωπος; Ὅ,τι τοῦ λέει ἡ πείρα τῆς ζωῆς γιὰ ὡρισμένα ζητήματα ἢ ὅ,τι τοῦ ὑπαγορεύει ἡ πίστη στὸ Χριστό;
Μὲ δύο λέξεις θὰ μπορούσαμε νὰ προσδιορίσουμε τὴν πείρα σὰν κατα-στάλαγμα ζωῆς. Συσσωρεύεται μὲ ὅσα ζήσαμε, εἴδαμε, ἀκούσαμε, πάθαμε, μά-θαμε, χρησιμοποιώντας τὴ λογική μας, παρατηρώντας γύρω μας καὶ ἐμβαθύ-νοντας στοὺς νόμους ποὺ δεσπόζουν στὸν κόσμο. Οἱ πρωταγωνιστὲς τῆς σημε-ρινῆς περικοπῆς ἦταν ψαράδες. Εἶχαν μιὰ ἀξιόλογη ἐμπειρία πάνω στὴ δουλειά τους. Ἡ ἐντολὴ ποὺ τοὺς δόθηκε νὰ ψαρέψουν, ἦταν ἀντίθετη μὲ τὴν πείρα τους. Ὅλη τὴ νύχτα κοπίασαν, ἀγρύπνησαν, καὶ τίποτε δὲν ἔπιασαν. Τὸ νὰ ξαναπᾶνε γιὰ ψάρεμα τὴν ἡμέρα καὶ τὴν ὥρα ἐκείνη, καὶ μάλιστα ὕστερα ἀπὸ τόσο μόχθο, ἦταν -ἔτσι τοὺς ἔλεγε ἡ πεῖρα τους – ἄδικος κόπος.
Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει γενικότερα καὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη πείρα, ὅταν ἔρχεται ἀντιμέτωπη μὲ μεγάλα καὶ σοβαρὰ πνευματικὰ ζητήματα. Προσκαλεῖ ἡ Ἐκκλησία τοὺς ἀνθρώπους σὲ μιὰ καινούργια ζωή, μετανοίας, ἀγάπης, ἀλή-θειας∙ ὁμιλεῖ περὶ βασιλείας τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ∙ περὶ ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν σὲ ἕνα σῶμα. Ἀλλὰ πολλοί, ποὺ στηρίζονται μόνο στὴν ἐμπειρία τους, στὴν πείρα τῆς ἀδικίας καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν κλίσεων τοῦ ἀνθρώπου, διαφωνοῦν: Αὐτὰ δὲν γίνονται! Πῶς μπορῶ νὰ ἀλλάξω, ὅταν ἔχω συνηθίσει νὰ ζῶ ὅπως ζῶ; Πῶς νὰ ἀγαπήσω αὐτοὺς ποὺ μόνο μῖσος ἐμπνέουν; Πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ εἶμαι εἰλικρινὴς καὶ δίκαιος σὲ μιὰ κοινωνία διεφθαρμένη; Δὲ γίνεται τίποτε!
Ἡ πείρα τῶν Ἀποστόλων ψαράδων διαβεβαίωνε ὅτι ἦταν περιττὴ κάθε ἀπόπειρα, διότι τίποτε δὲ θὰ ἔπιαναν. Γιατί νὰ κοπιάσουν λοιπόν; Ἡ ἐμπιστο-σύνη ὅμως στὸ λόγο τοῦ Κυρίου ἄλλα ἐπιβάλλει. Καὶ ὁ Πέτρος ὑπακούει στὸν Χριστό, κι ὄχι στὸ μυαλό του. «Ἐπὶ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον». Καὶ τὰ πράγματα ἔδειξαν ὅτι παρὰ τὴν ἀντίθετη πείρα, παρὰ τὶς δυσμενεῖς προοπτι-κές, μπόρεσαν καὶ ἔπιασαν πλῆθος ψαριῶν. Στὴ ζωὴ τὸν τελευταῖο λόγο δὲν τὸν ἔχει οὔτε ἡ ἀνθρώπινη λογική, οὔτε οἱ ἀνθρώπινες προβλέψεις, οὔτε ἡ ἀνθρώπινη τέχνη, οὔτε ἀκόμη οἱ φυσικὲς συνθῆκες. Τὸν ἔχει ἡ θεία παντοδυ-ναμία, ἡ θεία θέληση. Μὲ αὐτὴ τὴν ἐμπιστοσύνη καὶ ὑπακοὴ στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ ἀνοίγουν νέες δυνατότητες στὴ ζωή. Ἡ παλαιὰ ἀποτυχία δίνει τὴ θέση της σὲ ἐπιτυχίες∙ ἡ ἀποκαρδίωση σὲ ἀπροσδόκητη χαρά. Ἡ θέληση ὁπλίζεται μὲ νέα δύναμη καὶ ἐπιμονή, διότι στηρίζεται στὴ βεβαιότητα ὅτι «οὐκ ἀδυνατήσει παρὰ τῷ Θεῷ πᾶν ρῆμα».

Εκ της ιερας μητροπολεως