Τήν Μεγάλη Πέμπτη τό ἀπόγευμα, τῆς 13^ης Ἀπριλίου ἐ.ἒ., ὁ Σεβασμιώτατος χοροστάτησε κατά τήν ἀκολουθία τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου, στόν Ἱερό Καθεδρικό Ναό Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς, εὐχόμενος σέ ὃλους καλή Ἀνάσταση.

πατήστε ΕΔΩ για περισσότερες φωτογραφίες

Στό κλίμα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, τά παιδιά τῶν δύο Βρεφονηπιακῶν Σταθμῶν τῆς Ἱ. Μητροπόλεώς μας, ζωγράφισαν τόν Ἐπιτάφιο Θρῆνο καί τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας.

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,

Προσφιλέστατα τέκνα,

Φθάσαντες, χάριτι θείᾳ, τήν πανσωστικήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου, δι᾿ ἧς κατηργήθη τό κράτος τοῦ θανάτου καί ἠνεώχθησαν τῷ ἀδαμιαίῳ γένει αἱ πύλαι τοῦ Παραδείσου, ἀπευθύνομεν πᾶσιν ὑμῖν πασχαλίους προσρήσεις καί ἐγκάρδιον ἑόρτιον χαιρετισμόν, ἀναβοῶντες τό κοσμοχαρμόσυνον «Χριστός Ἀνέστη!».

Ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας, εἰς ὅλας τάς πτυχάς της, δονεῖται ἀπό τήν ἀνεκλάλητον χαράν τῆς Ἀναστάσεως. «Πεῖραν ἀναστάσεως» μαρτυροῦν οἱ ἆθλοι τῶν Ἁγίων καί τῶν Μαρτύρων τῆς πίστεως, ἡ λατρευτική καί μυστηριακή ἐμπειρία, ἡ ἐξαγγελία τοῦ Εὐαγγελίου «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς», ἡ εὐσέβεια καί ἡ πνευματικότης τῶν πιστῶν, ἡ θυσιαστική ἀγάπη καί ἡ κατά Χριστόν ἀναστροφή αὐτῶν, ἡ προσδοκία ἑνός κόσμου, ἔνθα «ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτι, οὔτε πένθος οὔτε κραυγή οὔτε πόνος οὐκ ἔσται ἔτι» [1].

Ἐν τῇ Ἀναστάσει καί δι᾿ αὐτῆς, τά πάντα εὑρίσκονται ἐν κινήσει πρός τήν τελείωσίν των ἐν τῇ Βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ. Αὐτή ἡ ἐσχατολογική ὁρμή ἔδιδε πάντοτε εἰς τήν Ὀρθόδοξον ἐγκόσμιον μαρτυρίαν δυναμισμόν καί προοπτικήν. Παρά τά περί τοῦ ἀντιθέτου θρυλούμενα, λόγῳ τοῦ ἐσχατολογικοῦ προσανατολισμοῦ τῆς ζωῆς της, ἡ Ἐκκλησία ποτέ δέν ἐσυνθηκολόγησεν ἀπέναντι εἰς τήν παρουσίαν τοῦ κακοῦ ἐν τῷ κόσμῳ εἰς ὅλας τάς μορφάς του, δέν ἀπώθησε τήν πραγματικότητα τοῦ πόνου καί τοῦ θανάτου, δέν ἠγνόησε τήν ἀμφισημίαν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, ποτέ δέν ἐθεώρησε τόν ἀγῶνα δι᾿ ἕνα δικαιότερον κόσμον ἀλλότριον πρός τήν ἀποστολήν της.

Ἐγνώριζεν ὅμως ὅτι ὁ πόνος καί ὁ σταυρός δέν εἶναι ἡ ἐσχάτη πραγματικότης. Ἡ βιωματική πεμπτουσία τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἡ βεβαιότης ὅτι διά τοῦ Σταυροῦ, διά τῆς «στενῆς πύλης», ὁδηγούμεθα εἰς τήν Ἀνάστασιν. Ἡ πίστις αὐτή ἀποτυποῦται εἰς τό γεγονός ὅτι ὁ πυρήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ἡ Θεία Εὐχαριστία, συνδέεται οὐσιωδῶς μέ τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ.

Εἰς τήν Ὀρθόδοξον παράδοσιν, ὅπως τονίζει ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης, ἡ Θεία Εὐχαριστία «εἶναι γεμάτη χαρά καί φῶς», διότι «δέν ἔχει ὡς βάση τόν Σταυρόν καί μία ἐξιδανίκευση τοῦ πάθους, ἀλλά τήν Ἀνάσταση ὡς ὑπέρβαση τοῦ πάθους τοῦ Σταυροῦ»[2].

Ἡ Θεία Εὐχαριστία μᾶς μεταφέρει εἰς τόν Γολγοθᾶν ὄχι διά νά παραμείνωμεν ἐκεῖ, ἀλλά διά νά ὁδηγηθῶμεν, διά μέσου τοῦ Σταυροῦ, εἰς τήν ἀείφωτον δόξαν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ὀρθόδοξος πίστις εἶναι ὑπέρβασις τῆς οὐτοπικῆς σωτηρίας «χωρίς Σταυρόν» καί τοῦ ὑπαρκτικοῦ ναυαγίου τοῦ σταυροῦ «χωρίς Ἀνάστασιν».

Ἡ μετοχή μας εἰς τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ μυστηρίῳ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀφ᾿ ἑνός ἔμπρακτος κατάργησις κάθε οὐτοπισμοῦ τῶν «εὐρυχώρων ὁδῶν» καί τῶν ψευδεπιγράφων παραδείσων ἀπροσκόπτου εὐδαιμονίας, ἐν ταὐτῷ δέ καί ὁριστική ὑπέρβασις τοῦ ἀπέλπιδος ἐγκλωβισμοῦ εἰς τήν δῆθεν ἀνυπέρβλητον ἀρνητικότητα, ἀφοῦ ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ κυοφορεῖ τήν Ἀνάστασιν, τήν «ἄληκτον εὐφροσύνην», τῆς «αἰωνίου δόξης τήν ἀπόλαυσιν».

Ἡ συντριβή τοῦ θανάτου διά τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἀναφέρει τήν ζωήν μας εἰς τήν θεανθρωπίνην οὐσίαν της καί εἰς τόν οὐράνιον προορισμόν της.

Ἐν Χριστῷ γνωρίζομεν καί βιοῦμεν ὅτι ὁ παρών βίος δέν εἶναι ὅλη ἡ ζωή μας, ὅτι ὁ βιολογικός θάνατος δέν ἀποτελεῖ τέλος καί ἐκμηδενισμόν τῆς ὑπάρξεώς μας. Δέν ὁρίζουν τά βιολογικά ὅρια τῆς ζωῆς τήν ἀλήθειάν της.

Ἐξ ἄλλου, ἡ αἴσθησις ὅτι ἡ ζωή εἶναι ἀναπότρεπτος «πορεία πρός τόν θάνατον» ὁδηγεῖ εἰς ὑπαρξιακά ἀδιέξοδα, εἰς ἀπόγνωσιν καί μηδενισμόν, εἰς ἀδιαφορίαν διά τά οὐσιώδη τοῦ βίου. Ἠ ἐπιστήμη, ἡ οἰκονομική καί κοινωνική πρόοδος, ἀδυνατοῦν νά προσφέρουν οὐσιαστικήν λύσιν καί διέξοδον.

Οἱ Χριστιανοί εἶναι οἱ «ἔχοντες ἐλπίδα»[3], οἱ προσδοκῶντες τήν ἐρχομένην Βασιλείαν τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὡς τήν τελικήν πραγματικότητα, ὡς πληρότητα ζωῆς καί γνώσεως, ὡς χαράν πεπληρωμένην, ὄχι μόνον διά τάς ἐπερχομένας γενεάς, ἀλλά διά σύμπαν τό ἀνθρώπινον γένος ἀπ᾿ ἀρχῆς καί ἄχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.

Αὐτήν τήν θέασιν τῆς ἱστορίας καί τῆς αἰωνιότητος, τόν ἀναστάσιμον χαρακτῆρα τῆς πίστεως, τοῦ ἤθους καί τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, τό ἀδιαμφισβήτητον γεγονός ὅτι τό μέγα θαῦμα τῆς Ἀληθείας ἀποκαλύπτεται μόνον «τοῖς προσκυνοῦσιν ἐν πίστει τό μυστήριον», καλούμεθα νά μαρτυρῶμεν σήμερον εἰς ἕνα πολιτισμόν ἀπωθήσεως τοῦ Ὑπερβατικοῦ καί ποικίλων συρρικνώσεων τῆς πνευματικῆς ταυτότητος τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως.

Δοξάζοντες ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ᾠδαῖς πνευματικαῖς τόν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν καί ἀνατείλαντα πᾶσι τήν αἰώνιον ζωήν Κύριον καί μετέχοντες ἐν ἀγαλλιάσει τῆς «κοινῆς τῶν ὅλων πανηγύρεως», δεόμεθα τοῦ πανσθενοῦς, πανσόφου καί πανοικτίρμονος Ποιητοῦ καί Λυτρωτοῦ τοῦ παντός, ὅπως εἰρηνεύῃ τόν κόσμον, χαρίζηται δέ τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων πάντα τά σωτηριώδη δωρήματα Αὐτοῦ, ἵνα ὑμνῆται καί εὐλογῆται τό πάντιμον καί μεγαλοπρεπές ὄνομά Του, νῦν καί ἀεί καί εἰς πάντας τούς αἰῶνας. Ἀμήν!

Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βκγ´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα

εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

_____________

1. Ἀποκ. κα’, 5.

2. «Ἐσχατολογία καί ἱστορία», Ἔργα Α΄. Ἐκκλησιολογικά μελετήματα, ἐκδ. Δόμος, Ἀθήνα 2016, σ. 498.

3. Βλ. Α΄ Θεσσ. δ’, 13.

Τό πρωΐ τῆς Μεγάλης Τετάρτης, 12^ης Ἀπριλίου ἐ.ἒ., ὁ Σεβασμιώτατος μετέβη στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Γεωργίου τῆς 29^ης Μηχανοποιημένης Ταξιαρχίας Πεζικοῦ, ὃπου τέλεσε τό Μυστήριο τοῦ Ἱεροῦ Εὐχελαίου πρός εὐλογία, ἁγιασμό καί ἴαση ἀπό ψυχικῶν καί σωματικῶν ἀσθενειῶν, παρουσίᾳ τοῦ Ἀνωτάτου Διοικητοῦ Φρουρᾶς Κομοτηνῆς, Ἀξιωματικῶν, Ὑπαξιωματικῶν, Ὁπλιτῶν καί πολιτικοῦ προσωπικοῦ καί εὐχήθηκε σέ ὃλους καλή Ἀνάσταση.

Ἀκολούθως, μετέβη στό Γενικό Νοσοκομεῖο Κομοτηνῆς «Σισμανόγλειο», τέλεσε τό Μυστήριο τοῦ Ἱεροῦ Εὐχελαίου καὶ ἐπισκέφθηκε τούς περιθαλπομένους, τούς συγγενεῖς αὐτῶν, τούς ἰατρούς, καὶ ὃλους τούς ἐργαζομένους τοῦ νοσοκομείου προσέφερε πασχαλινές εὐλογίες καί εὐχήθηκε τά δέοντα γιά τίς ἅγιες ἡμέρες καί τήν λαμπροφόρο Ἀνάσταση.

πατήστε  ΕΔΩ  για περισσότερες φωτογραφίες

Τό πρωϊ τῆς Μεγάλης Τρίτης, 11^ης Ἀπριλίου ἐ.ἒ, ὁ Σεβασμιώτατος  τέλεσε τό Μυστήριο τοῦ Ἱεροῦ Εὐχελαίου στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Παρασκευῆς τῆς 21^ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας πρός εὐλογία τοῦ Διοικητοῦ, Ἀξιωματικῶν, Ὑπαξιωματικῶν, Ὁπλιτῶν καί πολιτικοῦ προσωπικοῦ καί εὐχήθηκε ὑγεία, δύναμη καί καλή Ἀνάσταση.

Ἀκολούθως, μετέβη στό Ἵδρυμα χρονίως πασχόντων Κομοτηνῆς «ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ» τοῦ οἰκισμοῦ Ροδίτη, ὃπου τέλεσε τό Μυστήριον τοῦ Ἱεροῦ Εὐχελαίου πρός εὐλογία ὃλων, ἁγιασμό καί ἴαση ἀπό ψυχικῶν καί σωματικῶν ἀσθενειῶν, εὐχαρίστησε τήν διοίκηση, συνεχάρη τούς ἐργαζομένους γιά τό ἐπιτελούμενο ἔργο καί εὐχήθηκε σέ ὃλους καλή Ἀνάσταση.

πατήστε ΕΔΩ για περισσότερες φωτογραφίες

Τήν Κυριακή τῶν Βαΐων, 9 Ἀπριλίου ἐ.ἒ., ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας ἱερούργησε στόν Ἱερό Ναό Τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας Κομοτηνῆς καί προέτρεψε τούς πιστούς δυναμωμένοι ἀπό τήν εὐλογημένη παρουσία τοῦ Κυρίου μας, νά Τόν ὑποδεχθοῦμε στίς καρδιές μας, καλῶντας «Ὡσαννά!», κατά μίμηση ὅσων ὑποδέχθηκαν τόν Μεσσία που εἰσόδευσε στήν Ἁγία Πόλη .

πατήστε ΕΔΩ για περισσότερες φωτογραφίες

Τά παιδιά τῶν δύο Βρεφονηπιακῶν Σταθμῶν τῆς Ἱ. Μητροπόλεώς μας μέ τή βοήθεια τῶν δασκάλων τους, ἀσχολήθηκαν μέ ὂμορφες πολύχρωμες Πασχαλινές κατασκευές .

Τό μεσημέρι τῆς Παρασκευῆς, 7^ης Ἀπριλίου ἐ.ἒ., ὁ Σεβασμιώτατος τέλεσε τό Μυστήριον τοῦ Ἱεροῦ Εὐχελαίου στή Μονάδα Φροντίδος Ἡλικιωμένων (Γηροκομεῖον) Κομοτηνῆς καί δεήθηκε ἰδιαιτέρως ὑπέρ ἀποκαταστάσεως τῆς ὑγιείας τῶν ἀσθενούντων. Τέλος, εὐχήθηκε Καλό Πάσχα καί Καλή Ἀνάσταση, πρός ἃπαντας τούς παρισταμένους, τόν Διοικητή τοῦ Νοσηλευτικοῦ Ἱδρύματος, τό Νοσηλευτικό καί Διοικητικό Προσωπικό ἀντιστοίχως.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 97^ῃ

Ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχᾳ ,βκγ΄ (2023)

Π ρ ό ς

Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ Λαόν

τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

            Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

            Μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ ζήσαμε τὶς ἡμέρες τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδος ὅλες τὶς συγκλονιστικές στιγμές τοῦ Θείου Πάθους. Ἀνηφορίσαμε μαζί  μὲ τὸν Θεάνθρωπο Κύριό μας τὸν δρόμο τοῦ Μαρτυρίου, μὲ βαθύτατη ὀδύνη Τὸν εἴδαμε κρεμάμενο στὸν Σταυρό, προσκυνήσαμε τὸ σύμβολο τῆς ὑπέρτατης θυσιαστικῆς ἀγάπης Του καὶ ἐρράναμε μὲ τὰ μύρα τῆς ἀγάπης μας τὸν ζωοδόχο Τάφο.

            Σήμερα τὸν πόνο καὶ τὴν θλίψη διαδέχεται ἡ χαρά, ἡ ἀγαλλίαση, ἡ ἐλπίδα. Ἡ πολυπόθητη Ἑορτή τῶν Ἑορτῶν ἔφτασε. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία εἶναι τὸ κέντρο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, ἀφού χωρὶς Αὐτήν ἡ πίστη μας εἶναι «κενή», ὅπως μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Α’ Κορ. ιε΄, 14), εἶναι γεγονός. Πλημμυρισμένοι ἀπό τὸ ἀνέσπερο φῶς τῆς Ἀναστάσεως καὶ ἔμπλεοι εὐφροσύνης, ψάλλουμε μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς μας τὸ μυρίπνοο «Χριστός Ἀνέστη» καὶ συμμετέχουμε στὸ Πασχάλιο Δεῖπνο, ὅπου πλούσια προσφέρονται τὰ δῶρα τῆς ἀγάπης τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ.

            Ἰδιαιτέρως ὁ σημερινός ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος κυριευμένος ἀπό τὸ τρομερό αἴσθημα τοῦ φόβου, ἀγωνιᾶ καὶ στενάζει. Φόβος μπροστά στὸ ἄγνωστο. Φόβος μπροστά στὴν ἀρρώστεια. Φόβος μπροστά στὴν ἀπειλή τοῦ πολέμου καὶ τέλος φόβος μπροστά στὸ Μυστήριο τοῦ θανάτου.

            Ἔρχεται, σήμερα, ὁ Ἀναστημένος Χριστός νὰ πεῖ σὲ ὅλους μας, «Τὶ τεταραγμένοι ἐστέ καὶ διατὶ διαλογισμοί ἀναβαίνουσιν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν;»  

            «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια» (Τροπάριο Γ' Ὠδῆς Κανόνος τῆς Ἀναστάσεως). Τὸ ζωηφόρον φῶς «τῆς μίας τῶν Σαββάτων» καταυγάζει κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Ἀπελπισία, φόβος καὶ ἀδιέξοδα πλέον δὲν ὑπάρχουν. Ὁ ἄνθρωπος ἀπολαμβάνει καὶ πάλι τὴν «πρίν πεσοῦσαν» φύση του. Ὁ φόβος τοῦ θανάτου νικήθηκε. Μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Κύριος τῆς ζωῆς «θανάτῳ θάνατον πατήσας». «Πού σου, θάνατε, τὸ κέντρον; Πού σου, ἅδη, τὸ νίκος; Ἀνέστη Χριστός καὶ σύ καταβέβλησαι» (Κατηχητικός λόγος τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου).

            Αὐτό εἶναι τὸ ἀναστάσιμο μήνυμα, πρὸς ὅλους μας, ὅτι ἀνέστη Χριστὸς καὶ καταργήθηκε ὁ φόβος γιὰ τὸ ἄγνωστο, ὁ φόβος τοῦ θανάτου, ὁ φόβος τῆς ἐξουσίας τοῦ ἰσχυροῦ ἐπὶ τοῦ ἀδυνάτου. Ἡ ἄμετρη ἀγάπη τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, τὸ ἄπειρο ἔλεός Του καὶ ἡ ἀκένωτος Χάρις Του καλύπτουν ὅλη τὴν οἰκουμένη, ἀπ᾿ ἄκρου εἰς ἄκρον. Ἀρκεῖ νὰ κατανοήσουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι «τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν καὶ ὅτι ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων» (Ἰωάν, α΄, 3-4). Ἀρκεῖ νὰ δυναμώσουμε καὶ νὰ μείνουμε στέρεοι στήν πίστη μας στόν Ἀναστάντα Χριστό.

            Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί,

            Ἀς κρατήσουμε καθαρή τήν καρδιά μας ἀπό τά ἁμαρτήματα καί τά πάθη μας, γιά νά μπορεῖ νά ἀναπαύεται μέσα μας ὁ Χριστός καὶ νὰ μένει ἄσβεστο τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως.  Ἔτσι θὰ ἠρεμήσουν οἱ ψυχές μας, θὰ κατασιγήσουν τὰ πάθη μας, θὰ γαληνεύσει ὁ κόσμος. Θὰ φωλιάσει στὶς καρδιές μας ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

            Εὔχομαι ἀπό καρδιᾶς, τό ἀνέσπερο Φῶς τῆς Ἀναστάσεως νά μᾶς ὁδηγεῖ σέ μία νέα ἐν Χριστῷ ζωή, ὥστε λαμπαδηφόροι νά περιπατοῦμε «ὡς τέκνα φωτός», σύμφωνα μὲ τὴν Ἀποστολική προτροπή (Ἐφ. ε΄, 8).

            Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος ἀγαπητοί μου! Τό ἄπειρο ἔλεος Αὐτοῦ εἴη μετά πάντων ὑμῶν. Ἀμήν!

Διάπυρος εὐχέτης πρὸς τὸν Ἀναστάντα Κύριο Ἰησοῦ Χριστό

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 96^ῃ

Ἐπί τῇ Ἁγίᾳ καὶ Μεγάλῃ Παρασκευῇ ,βκγ΄ (2023)

Π ρ ό ς

Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ Λαόν

τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

            Ἀγαπητοὶ μου Ἀδελφοί,

            Σήμερα, ὁ Κύριος, κρεμάμενος πάνω στὸν Σταυρό διέκοψε τὸν φαῦλο κύκλο τῆς ἀντεκδίκησης,  τὴν ἀντιμετώπιση τῆς βίας μὲ βία. Μὲ τὰ μοναδικά καὶ γεμάτα ἀγάπη ἐκεῖνα λόγια Του : «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασιν τί ποιοῦσιν», δηλαδή, «Πατέρα μου, συγχώρησέ τους, διότι δὲν γνωρίζουν τί πράττουν», γκρεμίζει τὰ ὅρια τῆς ἀγάπης ποὺ γνώριζε ὁ ἄνθρωπος ἕως τὴν στιγμή τῆς σταυρικῆς Του θυσίας καὶ ἡ ὁποία περιοριζόταν στὴν ἀγάπη τῶν φίλων. 

            Ὁ Κύριός μας δὲν  ἀπαιτεῖ  τὴν «τίσιν» καὶ τὴν «νέμεσιν», δηλαδή  τὴν τιμωρία  τῶν ἀνθρώπων ποὺ τὸ σταυρώνουν, ὅπως συνέβαινε  σὲ ὅποιον παρενέβαινε τοὺς ἠθικούς νόμους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος «ὀφθαλμός ἀντί ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντί ὀδόντος».

            Ὁ τρόπος ποὺ ὁ Κύριὸς μας τοποθετήθηκε ἀπέναντι στοὺς σταυρωτές Του ἐγκλείει ἀπεριόριστη ἀγάπη καὶ δύναμη, ἀπεριόριστη συγχώρεση. Ἡ ἀνθρώπινη ὕβρη δὲν τὸν συντρίβει, τὴν προσπερνᾶ καὶ δὲν ἐπηρεάζει τὸ εὕρος τῆς ἀγάπης Του. Σήμερα κρεμάμενος πάνω στὸν Σταυρό ὁ Κύριος κάνει πράξη τὴν θεωρία. Σήμερα περνάει ἀπό τὰ λόγια στὴν πράξη. Ἡ καινή ἐντολή Του «ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς ὑμῶν» ἀποδεικνύεται περίτρανα πάνω στὸν Σταυρό.  

            Ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί,

            Ὁ Κύριος μᾶς ἄφησε ὡς παρακαταθήκη μιὰ νέα ἐντολή : «Ἐντολὴν καινὴ δίδωμι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους». Ἡ δίχως ὅρια ἀγάπη ἀποτελεῖ ἕνα νέο τρόπο ὕπαρξης ποὺ ὡς χριστιανοί ὀφείλουμε νὰ υἱοθετήσουμε στὴν καθημερι­νότητα μας. Γίνεται τὸ παράδειγμα γιὰ ὅλους μας. Καλούμαστε νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ βήματά Του, νὰ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ συγχωροῦμε καὶ ἐκείνους ποὺ μὲ πολλούς καὶ διάφορους τρόπους μᾶς ἀδικοῦν, καλούμαστε νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι συχνά δὲν ἀδικούμαστε μόνο, ἀλλά καὶ ἐμεῖς ἀδικοῦμε τοὺς ἄλλους! 

            Πῶς θὰ καταφέρουμε νὰ ἀποκτήσουμε μιὰ τέτοια ἀγάπη; Πού θὰ βροῦμε αὐτήν τὴν δύναμη νὰ συγχωροῦμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς βλάπτουν; «Τὰ ἀδύνατα τοῖς ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστίν». Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτὶσθημεν ἔχουμε ἤδη ἐνδυθεῖ τὴν πανοπλία τοῦ Ἴδιου τοῦ Θεανθρώπου, ἐνεδύθυμεν …. τὸν Σταυρωθέντα καὶ Ἀναστάντα Κύριον καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ φοβόμαστε παρά μόνο νὰ Τὸν ἐμπιστευόμαστε καὶ Ἐκεῖνος νὰ εἶστε σίγουροι ὅτι θὰ συνεργεῖ εἶτε μέσα ἀπό τὶς εὐκολίες, εἶτε μέσα ἀπὸ τὶς δυσκολίες μας νὰ λειτουργοῦμε στὸ μέτρο τοῦ ἐφικτοῦ, κατά Χριστόν.

            Νὰ ἔχουμε θάρρος, γιατί ὁ Θεανθρωπος ἐνίκησε τὸ κράτος τοῦ θανάτου.

Διάπυρος εὐχέτης πρὸς τὸν σταυρωθέντα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ