Τὸ ἀπόγευμα τῆς Τετάρτης, 7^ης Σεπτεμβρίου ἐ. ἔ. τελέσθηκε ἡ Ἑπίσημη Δοξολογία ἐπί τῇ Ὑποδοχῇ τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος ἐπισκέπτεται μετά τῆς τιμίας Αὐτοῦ συνοδείας, τὴν πόλη μας ἐπ' εὐκαιρίᾳ τῆς ἐλεύσεως τῆς Ἱερᾶς καὶ Σεβασμίας Εἰκόνος τῆς Παναγίας τοῦ «Ἄξιον Ἐστίν» ἐκ τοῦ Πρωτάτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

πατήστε ΕΔΩ για περισσότερες φωτογραφίες

ΠΡΟΣΛΑΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΕΠΙ ΤΗ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Τὸ ἀπόγευμα τῆς Τρίτης 6^ης Σεπτεμβρίου ἐ. ἒ., πραγματο­ποιήθηκε στὴν δυτική ἔξοδο τῆς πόλης μας, μὲ τὴν παρουσία πλήθους Ἀρχιερέων, Στρατιωτικῶν, Πολιτειακῶν καὶ Πολιτικῶν Ἀρχῶν, καὶ τοῦ φιλοχρίστου λαοῦ τῆς Κομοτηνῆς, ἡ Ὑποδοχή τῆς Ἱερᾶς καὶ Σεβασμίας Εἰκόνος τῆς Παναγίας τοῦ «Ἄξιον Ἐστίν» ἐκ τοῦ Πρωτάτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Ἐν συνεχείᾳ ἀκολούθησε ἡ Λιτάνευση τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος ἑως τὸ Ἥρῶο τῆς πόλεως, ὅπου πραγματοποιήθηκε ἡ ἐπίσημη Ὑποδοχή. Ἡ Ἱερά Πομπή κατέληξε στὸν Ἱερό Καθεδρικό Ναό Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, ὅπου ἐτελέσθη ἡ Ἐπίσημη Δοξολογία. 

πατήστε ΕΔΩ για περισσότερες φωτογραφίες

πατήστε ΕΔΩ για να διαβάστε την προσλαλιά του Σεβασμιωτάτου στο Ηρώον τής πόλεως

πατήστε ΕΔΩ για να διαβάστε την προσλαλιά του Σεβασμιωτάτου στόν Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κομοτηνής

Ὁ πιστός λαός τῆς Κομοτηνῆς ἀναμένει νὰ ὑποδεχθεῖ τὴν Ἱερά καὶ Σεβασμία Εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ», ἡ ὁποία σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγιορειτική τάξη καὶ μὲ κάθε ἐπισημότητα ξεκίνησε τὸ ταξίδι Της μὲ προορισμό τὴν πόλη μας.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΑΘΗΤΙΩΣΑ ΝΕΟΛΑΙΑ

ΤΗΣ Α΄ΒΑΘΜΙΟΥ ΚΑΙ Β΄ΒΑΘΜΙΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΕΤΟΥΣ 2022-2023

Ἀγαπητοί μαθητές καὶ μαθήτριες, ἐκπαιδευτικοί καὶ γονεῖς,

            Σήμερα, μὲ τὴν τέλεση τοῦ Ἁγιασμοῦ ξεκινάει ἐπίσημα ἡ νέα σχολική χρονιά καὶ εἶμαι βαθιά συγκινημένος καί συνάμα χαρούμενος πού ἐπικοινωνῶ μαζί σας ἀγαπητά μου παιδιά, βλέπω τὴ ζωντάνια, τὸ χαμόγελο καὶ τὴν αἰσιοδοξία στὰ πρόσωπά σας, καὶ ὅλοι ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι παίρνουμε δύναμη γιὰ τὴν συνέχεια.    Ἀπευθύνομαι σὲ σᾶς τοὺς μαθητές, τὰ παιδιά μας, ποὺ εἶσαστε τά ὡραιότερα δῶρα ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Θεός. Γνωρίζω τὶς δυσκολίες ποὺ συναντήσατε τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ σᾶς συγχαίρω γιὰ τὸν ἀγῶνα, τὴν θέληση καὶ τὴν ὑπομονή ποὺ ἐπιδείξατε. Ὁ δρόμος τῆς μάθησης καί τῆς γνώσης ἔχει δυσκολίες, περιπέτειες, ἀπαιτεῖ κόπο, ὑπομονή καὶ ἐπιμονή. Ἐξοπλίζει ὅμως μὲ ἐμπειρίες καὶ δεξιότητες καὶ ὁδηγεῖ στὴν καταξίωση καὶ τὴν ἀναγνώριση. Εἶστε τό ἐλπιδοφόρο μέλλον τῆς Πατρίδας μας καὶ ἐπιθυμία ὅλων μας εἶναι νά σᾶς καμαρώσουμε ἄξια μέλη στήν κοινωνία μας. Σ' αὐτήν  τὴν προσπάθειά σας ἡ Ἐκκλησία θὰ βρίσκεται δίπλα σας, νά σᾶς στηρίξει σέ κάθε ἀνάγκη, νά ἀφουγκραστεῖ τίς ἀνησυχίες σας, νά μοιραστεῖ τούς προβλημα­τισμούς σας καί νά ἀναγνωρίσει τούς κόπους σας. Θά εἶναι πάντοτε μία ἀνοιχτή, ζεστή ἀγκαλιά.    

             Σὲ σᾶς τοὺς ἐκπαιδευτικούς της Μητροπολιτικῆς μας Περιφερείας ἀπευθύνω τὶς εὐχαριστίες μου γιὰ τὴν μέχρι τώρα ἀγαστή συνεργασία μας. Σᾶς εὔχομαι πολλή δύναμη στό ὑψηλό λειτούργημά σας, τὸ ὁποῖο ἐμπεριέχει μεγαλεῖο καί ἀρχοντιά, ἀλλά καί τήν εὐθύνη τῆς καλλιεργείας τῶν μαθητῶν, ὄχι μόνο μέ τήν προσφορά γενικῶν γνώσεων, ἀλλά μέ τήν κατανόηση τοῦ μεγαλείου τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος εἶναι δημιουργημένος, «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ».  Στὸ Σχολεῖο πέρα ἀπό τὶς γνώσεις οἱ μαθητές διαμορφώνουν τὴν προσωπικότητά τους, μαθαίνουν τὶς ἀξίες τῆς φιλομάθειας, τῆς εὐγένειας, τῆς καλοσύνης, τοῦ σεβασμοῦ, ἀξίες πού ἀφοροῦν στήν πνευματική πρόοδο τοῦ ἀνθρώπου, οἱ ὁποῖες θὰ τὰ συνοδεύουν καθ' ὅλην τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς τους. Γνωρίζω τὶς μεγάλες δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζετε στὴν ἐπιτέλεση τῆς ἀποστολῆς σας, ὅμως πατρικά σᾶς προτρέπω καὶ σᾶς παρακαλῶ νὰ συνεχίσετε μὲ περίσσιο ζῆλο νὰ μεταγγίζετε τήν γνώση στίς ἀθῶες ψυχές τῶν παιδιῶν καί νὰ καλλιεργεῖτε τόν ἐσωτερικό κόσμο τῶν μαθητῶν, ὥστε νά τεθοῦν τά σωστά καί ἄσειστα θεμέλια γιά τήν περαιτέρω πρόοδο καί πορεία τῆς ζωῆς τους.

            Τέλος στοὺς ἀγαπητούς γονεῖς ἐκφράζω τά βαθύτατα αἰσθήματα τῆς ἀγάπης μου καὶ σᾶς διαβεβαιῶ, ὅτι θὰ εἶμαι ἀρωγός στόν ἀγῶνα σας γιά τήν πρόοδο τῶν παιδιῶν καί τήν καταξίωση τους. Σᾶς παρακαλῶ νὰ ἐνδιαφέρεστε ὄχι μόνο γιά τήν κατά κόσμον γνώση, ἀλλά καὶ γιά τήν κατά Θεό παιδεία καί ἀνατροφή τους.

            Εὔχομαι ἀπό καρδιᾶς σὲ ὅλους πλούσια τὴν εὐλογία καὶ τὸν φωτισμό τοῦ Κυρίου. Ὅλοι μαζί Πολιτεία, Ἐκκλησία, Σχολεῖο καὶ Οἰκογένεια νά ἀγωνιστοῦμε καὶ νά δημιουργήσουμε ὃχι μόνο τεχνοκράτες καί κοσμικούς ἐπιστήμονες, ἀλλά ἀνθρώπους μέ πίστη στόν Θεό, ἀγάπη στόν ἂνθρωπο, προσωπικότητες μέ ἦθος καί μέ  ἀξιοπρέπεια.

Καλή καὶ εὐλογημένη σχολική χρονιά!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

Κυριακή, 04 Σεπτεμβρίου 2022 :

07:00. Ὁ Σεβασμιώτατος θὰ ἱερουργήσει στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου τοῦ Στρατηλάτου Νέου Σιδηροχωρίου καὶ θὰ τελέσει ἐπιμνημόσυνη δέηση στὸ Ἡρῶο τοῦ χωρίου ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν 19 σφαγιασθέντων τὴν 4^ην Σεπτεμβρίου τοῦ 1915.

Τὴν Τετάρτη, 31^η Αὐγούστου 2022, ἐπισκέφθηκε τὸν Σεβασμιώτατο στά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως ὁ Ἀρχηγός τῆς 1^ης Στρατιᾶς, Στρατηγός Ἄγγελος Χουδελούδης, συνοδευόμενος ἀπό τόν Διοικητή τῆς 16ης Ταξιαρχίας Πεζικοῦ, Ὑποστράτηγο Θεόδωρο Χατζηγεωργίου καί ἀπό τὸν Ἀνώτατο Διοικητή Φρουρᾶς Κομοτηνῆς, Διοικητή τῆς 21^ης ΤΘ Ταξιαρχίας, Ταξίαρχο Γεώργιο Μπόγδανο.  

Ὁ Σεβασμιώτατος ὑποδέχθηκε θερμά τόν Ἀρχηγό καὶ τὴ συνοδεία του, ἐπικαλέστηκε τὴν παρά Θεοῦ ἐνίσχυση στὴν ἐπιτέλεση τῶν ὑψηλῶν καὶ εὐθυνοφόρων καθηκόντων του, εὐχήθηκε κάθε καλό στὴ ζωή και τά ἔργα του καὶ τοῦ χάρισε ἀναμνηστικό ἐνθύμημα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Ἕνας νέος κάνει διάλογο μέ τόν Χριστό. Πλησίασε ὁ νέος τοῦ Εὐαγγελίου τόν Χριστό λέγοντας «Διδάσκαλε ἀγαθέ τί ποιήσω ἵνα ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;», μά ἀπό τό στόμα τοῦ Χριστοῦ δέν ἄκουσε δημαγωγικά λόγια καί κολακεῖες, ἄκουσε ἀλήθειες. Καί ἄκουσε μάλιστα μιά ἀλήθεια, πού ἦταν γι’ αὐτόν πικρό φάρμακο. Καί δέν τό ἄντεχε ὁ ὀργανισμός του αὐτό τό φάρμακο, δέν θέλησε νά τό πάρει καί χάθηκε. Ἤταν ἀετός τοῦ πνεύματος. Εἶχε φτάσει σέ ἕνα ὕψος μεγάλο. Τοῦ θυμίζει ὁ Χριστός τίς ἐντολές τοῦ νόμου καί ὁ νέος ἀπαντᾶ «Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου». Ὅλα αὐτά πού μοῦ λές Χριστέ, ἐγώ ἀπό μικρό παιδί τά ἔχω τηρήσει.

Ἀλλά ὁ ἀετός ζητοῦσε νά ἀνέβη σέ πιό ψηλή κορυφή. Καί ἡ κορυφή αὐτή ὀνομάζεται αἰώνια ζωή. Αἰώνια ζωή! Θά χαμογελάσει εἰρωνικά ὁ ὀρθολογιστής ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς μας. Αὐτά, θά μᾶς πεῖ, κάνετε σεῖς οἱ θεολόγοι. Ἀντί νά μιλᾶτε γιά τά προβλήματα τούτης τῆς ζωῆς, γιά τά χειροπιαστά, μιλᾶτε γιά τά ἀόρατα. Ἀντί νά ἀγωνίζεσθε γιά τή ζωή τούτη, πού τήν ζοῦμε, μεταθέτετε τό πρόβλημα τῆς ζωῆς σ' ἕναν ἄλλο κόσμο· μιλᾶτε γιά τήν ἄλλη ζωή, πού δέν ξέρουμε ἄν ὑπάρχει. Γίνετε ρεαλιστές.

Αὐτά θά μᾶς πεῖ περίπου κάποιος ὀρθολογιστής, πού θ' ἀκούσει νά μιλᾶμε γιά αἰώνια ζωή. Μόνο ὅποιος ἔχει ἀνέβη στήν πρώτη κορυφή βλέπει ὅτι ὑπάρχει καί δεύτερη κορυφή. Καί μόνο ὅποιος ἔχει ἀνέβει στήν κορυφή τῆς ἠθικῆς βλέπει ὁλοκάθαρα μπρός του ὅτι ὑπάρχει καί ἄλλη κορυφή, ἡ κορυφή τῆς αἰωνιότητος.

Καί ὁ νέος τοῦ Εὐαγγελίου πίστευε πώς ὑπάρχει αὐτή ἡ κορυφή, πώς ὑπάρχει αἰώνια ζωή καί τήν νοσταλγοῦσε, ποθοῦσε νά τήν κατακτήσει. Λαχταροῦσε τά ὕψη καί γι’ αὐτό ἦρθε στό Χριστό. Τοῦ ἔδειξε ὁ Χριστός τούς φτωχούς πού ὑποφέρουν καί τοῦ εἶπε: «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησον τά ὑπάρχοντά σου καί δός πτωχοῖς...». Σάν νά τοῦ ἔλεγε ὁ Χριστός: Ποθεῖς νά βρεῖς τό δρόμο πού ὁδηγεῖ στήν αἰώνια ζωή; Σου λέω λοιπόν ὅτι αὐτός ὁ δρόμος περνάει ἀπό τίς καλύβες τῶν φτωχῶν, ἀπό τά κρεβάτια τῶν πονεμένων.

Ὁ δρόμος πρός τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀπαραίτητα περνάει ἀπό τήν ἀγάπη, τήν ἐλεημοσύνη, τή θυσία. Αὐτά τά τρία θά τόν ἐλευθέρωναν τόν πλούσιο νέο ἀπό τό βαρύδι πού ἦταν δεμένο πάνω του. Αὐτά τά τρία θά τοῦ ἔδιναν τή δυνατότητα νά πετάξει ἀνάλαφρος στήν αἰώνια ζωή. Ὁ ταλαίπωρος νέος δέν ἤθελε νά ξεκολλήσει ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ πλούτου. Ἡ ἀγάπη τοῦ πλούτου ἔπνιξε τήν ἀγάπη πρός τούς ἄλλους. Ἔπνιξε ὅμως καί τήν ἀγάπη πρός τόν ἑαυτό του. Οὖτε τόν ἑαυτό του ἀγαποῦσε πραγματικά. Γιατί τόν ἄφησε νά βουλιάξει.                                                      

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Τήν 28η Αὐγούστου ἐ.ἐ., παραμονή τῆς μνήμης τῆς ἀποτομῆς τῆς κεφαλῆς τοῦ Τιμίου Ἐνδόξου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου, ὁ Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στόν πανηγυρικό Ἑσπερινό στόν Ἱερό Ναό Τιμίου Προδρόμου Ἰάσμου καί τελέσθηκε ἡ λιτανεία τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος .

  Τό πρωΐ τῆς Δευτέρας, 29^ης Αὐγούστου 2022, ὁ Σεβασμιώτατος ἱερούργησε στόν πανηγυρίζοντα Ἱερό Ναό Τοῦ Τιμίου Προδρόμου Μαρωνείας, ἐνθυμίζων στούς πιστούς μέ βάση τίς διηγήσεις τοῦ Εὐαγγελίου, τά ἒργα καί τίς ἀρετές τοῦ Τιμίου Προδρόμου.

Πρός

τό Χρι­στε­πώ­νυμο Πλή­ρωμα

τῆς Ἐκ­κλη­σίας τῆς Ἑλ­λά­δος

Θέμα: «Συμ­πλή­ρωση ἑκατό ἐτῶν ἀπό τή Μι­κρα­σι­α­τική Κα­τα­στροφή»

«Γί­νου πι­στός ἄ­χρι θα­νά­του

καί δώσω σοι τόν στέ­φα­νον τῆς ζωῆς»

(Ἀ­πο­κά­λυ­ψις Ἰ­ω­άν­νου, Β´ 10)

Τέ­κνα ἐν Κυ­ρίῳ ἀ­γα­πητά,

          Τήν Κυ­ρι­ακή πρό τῆς Ὑ­ψώ­σεως τοῦ Τι­μίου καί Ζω­ο­ποιοῦ Σταυ­ροῦ καί μέσα στό σταυ­ρα­να­στά­σιμο κλῖμα αὐ­τῆς, ἡ Ἐκ­κλη­σία τῆς Ἑλ­λά­δος ἔ­χει ὁ­ρί­σει νά τι­μῶν­ται oἱ Ἅ­γιοι μάρ­τυ­ρες ἱ­ε­ράρ­χες καί λοι­ποί κλη­ρι­κοί, οἱ ὁ­ποῖοι βρῆ­καν μαρ­τυ­ρικό θά­νατο στή Μι­κρά Ἀ­σία καί στόν Πόντο κατά τή δι­άρ­κεια τοῦ δι­ω­γμοῦ τῶν Ἑλ­λή­νων κα­τοί­κων. Ἡ ἀ­πό­δοση τῆς ὀ­φει­λο­μέ­νης τι­μῆς στή μνήμη τους ἐ­φέ­τος συμ­πί­πτει μά­λι­στα μέ τή συμ­πλή­ρωση ἑ­κατό ἐ­τῶν ἀπό τή Μι­κρα­σι­α­τική Κα­τα­στροφή τοῦ 1922. Γί­νε­ται, ἑ­πο­μέ­νως, γιά ὅ­λους μας ἡ ἡ­μέρα αὐτή ἀ­φορμή πε­ρι­συλ­λο­γῆς, στο­χα­σμοῦ καί δη­μι­ουρ­γι­κοῦ προ­βλη­μα­τι­σμοῦ, κα­θώς κα­λού­μα­στε νά δι­δα­χθοῦμε ἀπό τή γεν­ναία στάση τῶν Ἁ­γίων ἐ­θνο­ϊ­ε­ρο­μαρ­τύ­ρων, νά ἀ­να­δεί­ξουμε τόν Ἑλ­λη­νορ­θό­δοξο Πο­λι­τι­σμό τῆς Μι­κρᾶς Ἀ­σίας, τοῦ Πόν­του καί τῆς Ἀ­να­το­λι­κῆς Θρά­κης καί νά θαυ­μά­σουμε τή θέ­ληση γιά πρό­οδο καί ἀ­να­δη­μι­ουρ­γία, τήν ὁ­ποία ἐ­πέ­δει­ξαν οἱ πρό­σφυ­γες τοῦ 1922–1924 μέ τόν ἐρ­χομό τους στήν κυ­ρίως Ἑλ­λάδα.

          Τι­μοῦμε σή­μερα κατά πρῶ­τον τόν Ἅ­γιο ἐ­θνο­ϊ­ε­ρο­μάρ­τυρα Χρυ­σό­στομο Σμύρ­νης, ὁ ὁ­ποῖος ὑ­πη­ρέ­τησε μέ ἀ­φο­σί­ωση καί αὐ­τα­πάρ­νηση τήν Ἐκ­κλη­σία καί τό Γέ­νος, ἀρ­χικά ὡς Μη­τρο­πο­λί­της Δρά­μας καί Ζι­χνῶν καί ὕ­στερα ὡς Μη­τρο­πο­λί­της Σμύρ­νης. Συ­χνά τοῦ προ­τά­θηκε νά δι­α­φύ­γει, ἀλλά ἡ στα­θερή ἀ­πάν­τησή του ἦ­ταν: «ἡ θέση μου εἶ­ναι κοντά στό ποί­μνιό μου». Πα­ρέ­μεινε ἔτσι μέ­χρι τέ­λους στόν τόπο τοῦ κα­θή­κον­τος καί τοῦ μαρ­τυ­ρίου γιά νά στη­ρί­ξει τό ποί­μνιό του, φα­νείς «πι­στός ἄ­χρι θα­νά­του», ὅ­πως συμ­βου­λεύει ὁ Θεός τόν ἄγ­γελο (ἐ­πί­σκοπο) τῆς Ἐκ­κλη­σίας τῆς Σμύρ­νης στήν Ἀ­πο­κά­λυψη τοῦ Ἰ­ω­άν­νου (Β´ 10). Τε­λι­κῶς κα­τα­κρε­ουρ­γή­θηκε ἀπό τόν μαι­νό­μενο τουρ­κικό ὄ­χλο καί τό πάν­τιμο λεί­ψανό του δέν βρέ­θηκε ποτέ.

          Ἐ­πί­σης, τι­μοῦμε τίς ἁ­γι­α­σμέ­νες καί μαρ­τυ­ρι­κές μορ­φές τῶν Μη­τρο­πο­λι­τῶν Ἰ­κο­νίου Προ­κο­πίου, Μο­σχο­νη­σίων Ἀμ­βρο­σίου καί Κυ­δω­νιῶν Γρη­γο­ρίου. Τι­μοῦμε σή­μερα τούς Ἁ­γί­ους ἐ­θνο­ϊ­ε­ρο­μάρ­τυ­ρες τοῦ Πον­τι­α­κοῦ Ἀ­γώνα, ὅ­πως τόν Ἐ­πί­σκοπο Ζή­λων Εὐ­θύ­μιο καί τόν Ἀρ­χι­μαν­δρίτη Πλά­τωνα Ἀ­ϊ­βα­ζίδη. Τι­μοῦμε τόν Ἀρ­χι­μαν­δρίτη Ἰ­ά­κωβο Ἀρ­χαν­τζι­κάκη, τόν ὁ­ποῖον πε­τά­λω­σαν καί σταύ­ρω­σαν οἱ δι­ῶ­κτες του στόν Βουτζᾶ, προ­ά­στειο τῆς Σμύρ­νης. Πεν­τα­κό­σιοι καί πλέον Ἕλ­λη­νες Ὀρ­θό­δο­ξοι κλη­ρι­κοί μαρ­τύ­ρη­σαν γιά τήν Πί­στη καί τήν Πα­τρίδα στήν αἱ­μα­το­βαμ­μένη γῆ τῆς Μι­κρα­σίας καί τοῦ Πόντου.

          Συγ­χρό­νως, ἀ­να­δει­κνύ­ουμε καί προ­βάλ­λουμε τήν ἱ­στο­ρική μνήμη καί τήν ἀ­λή­θεια, ἡ ὁ­ποία ἐ­λευ­θε­ρώ­νει. Γιά νά γνω­ρί­ζουν οἱ νε­ώ­τε­ρες γε­νιές ὅτι ἐπί πολ­λούς αἰ­ῶ­νες ἡ εὐ­ρύ­τερη Μι­κρά Ἀ­σία, ἀπό τό Αἰ­γαῖο ἕως τόν Εὐ­φράτη καί ἀπό τόν Εὔ­ξεινο Πόντο μέ­χρι τή θά­λασσα τῆς Κι­λι­κίας, ὑ­πῆρξε λί­κνο Ἑλ­λη­νι­κοῦ Πο­λι­τι­σμοῦ καί Ὀρ­θό­δο­ξης Χρι­στι­α­νι­κῆς Πα­ρα­δό­σεως. Μνη­μο­νεύ­ουμε ἐν­δει­κτι­κῶς τούς ἀρ­χαί­ους Ἴ­ω­νες φι­λο­σό­φους, τίς πε­ρι­ο­δεῖες τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου στή Μι­κρά Ἀ­σία, τίς Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους, τούς Ἁ­γί­ους πού ἔ­ζη­σαν, δί­δα­ξαν ἤ καί μαρ­τύ­ρη­σαν ἐ­κεῖ, τούς Καπ­πα­δό­κες Πα­τέ­ρες, τίς Αὐ­το­κρα­το­ρίες τῆς Νί­καιας καί τῆς Τρα­πε­ζούν­τας, τά ἑλ­λη­νικά σχο­λεῖα τοῦ 18^ου καί 19^ου αἰ­ώνα στή Σμύρνη καί σέ ἄλ­λες πό­λεις.

          Συγ­κλο­νί­ζει ἀ­σφα­λῶς ἡ Γε­νο­κτο­νία τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ τῆς Ἀ­να­το­λῆς, ἡ ὁ­ποία ἄρ­χισε τό 1914 καί ὁ­λο­κλη­ρώ­θηκε τό 1923. Δέν ἦ­ταν μία ἀ­πάν­τηση τῶν Τούρ­κων στήν ἀ­πο­βί­βαση τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ Στρα­τοῦ στίς 2 Μα­ΐου 1919. Ἦ­ταν μία προ­σχε­δι­α­σμένη ἀπό τούς Νε­ο­τούρ­κους γε­νο­κτο­νία γιά νά ἐκ­κα­θα­ρι­σθεῖ ἡ πε­ρι­οχή τῆς τότε Ὀ­θω­μα­νι­κῆς Αὐ­το­κρα­το­ρίας ἀπό τίς Χρι­στι­α­νι­κές κοι­νό­τη­τες καί κυ­ρίως τούς Ἕλ­λη­νες καί τούς Ἀρ­με­νί­ους.

          Εἶναι πραγματικά πο­λυ­ά­ρι­θμοι οἱ Ἕλ­λη­νες πού ξε­ρι­ζώ­θη­καν ἀπό τά ἁ­γι­α­σμένα καί πα­τρο­γο­νικά χώ­ματα τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀ­να­το­λῆς. Ὅ­μως, ποτέ δέν ἀ­πελ­πί­σθη­καν. Ἤλ­πι­σαν καί ἐρ­γά­σθη­καν γιά μία νέα ἀρχή καί ἕνα κα­λύ­τερο μέλ­λον μέ πί­στη στόν Θεό καί τά κα­τά­φε­ραν. Ἀν­τλοῦμε δι­δάγ­ματα ἀπό τή Χρι­στι­α­νική εὐ­λά­βεια, τήν ἐρ­γα­τι­κό­τητα καί τή δι­ά­θεση ἀ­να­γεν­νή­σεως, τίς ὁ­ποῖες ἐ­πέ­δει­ξαν οἱ ἀ­δελ­φοί μας Ὀρ­θό­δο­ξοι Ἕλ­λη­νες, οἱ ὁ­ποῖοι ἦλ­θαν ὡς πρό­σφυ­γες ἀπό ὅλα τά ση­μεῖα τῆς Μι­κρᾶς Ἀ­σίας, τοῦ Πόν­του καί τῆς Ἀ­να­το­λι­κῆς Θρά­κης. Τούς τι­μοῦμε δι­ότι συ­νέ­βα­λαν δη­μι­ουρ­γικά στή δι­α­μόρ­φωση τῆς Νε­ο­ελ­λη­νι­κῆς κοι­νω­νίας. Τούς εὐ­χα­ρι­στοῦμε δι­ότι ἔ­φε­ραν μαζί τους λεί­ψανα Ἁ­γίων, ὅ­πως τοῦ Ἁ­γίου Ἰ­ω­άν­νου τοῦ Ρώσ­σου στό Νέο Προ­κόπιο Εὐ­βοίας, καί θαυ­μα­τουρ­γές ἱερές εἰ­κό­νες, ὅ­πως τῆς Πα­να­γίας Σου­μελᾶ, με­τα­δί­δον­τας «ὀ­σμήν εὐ­ω­δίας πνευ­μα­τι­κῆς» στή μη­τέρα πα­τρίδα.

          Θυ­μό­μα­στε τά γε­γο­νότα χω­ρίς ἐκ­δι­κη­τι­κό­τητα, χω­ρίς φα­να­τι­σμό. Δι­δά­σκουμε τήν Ἱ­στο­ρία γιά νά μήν ἐ­πα­να­λη­φθεῖ ὁ­ποι­α­δή­ποτε γε­νο­κτο­νία. Μι­λοῦμε στά παι­διά μας γιά τίς συ­νέ­πειες τοῦ Δι­χα­σμοῦ καί τῆς Δι­χό­νοιας, προ­σευ­χό­μα­στε καί ἐρ­γα­ζό­μα­στε γιά νά ὑ­πάρ­χει ἐ­θνική ὁ­μο­ψυ­χία.

          Σέ αὐ­τήν τήν ἐ­πέ­τειο, ἐ­πι­κα­λού­μα­στε τίς πρε­σβεῖες τῶν Ἁ­γίων τῆς Μι­κρα­σίας, ἀπό τοῦ Ἁ­γίου Πο­λυ­κάρ­που Σμύρ­νης τοῦ 2^ου αἰ­ώνα μέ­χρι τοῦ Ἁ­γίου Χρυ­σο­στό­μου Σμύρ­νης. Ὑ­πο­κλι­νό­μα­στε εὐ­λα­βικά στήν ἱ­ερή μνήμη τῶν πα­τέ­ρων καί τῶν μη­τέ­ρων μας, πού θα­να­τώ­θη­καν ἤ ἐ­ξα­ναγ­κά­σθη­καν νά πά­ρουν τόν δρόμο τῆς προ­σφυ­γιᾶς κατά τή δι­άρ­κεια τῆς Γε­νο­κτο­νίας τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ.

          Ἄς εἶ­ναι αἰ­ω­νία ἡ μνήμη τῶν ἑ­κα­τον­τά­δων χι­λι­ά­δων φο­νευ­θέν­των καί ἐ­κτο­πι­σθέν­των, ἀ­γνο­ου­μέ­νων καί ξε­ρι­ζω­μέ­νων προ­γό­νων μας. Ἄς ἀ­να­παύει Κύ­ριος ὁ Θεός καί τίς ψυ­χές τῶν στρα­τι­ω­τῶν μας, πού ἔ­πε­σαν ἡ­ρω­ϊκῶς μα­χό­με­νοι κατά τή Μι­κρα­σι­α­τική Ἐκ­στρα­τεία τοῦ 1919–1922.

Μετά πα­τρι­κῶν εὐ­χῶν καί ἀ­γά­πης

            † Ὁ Ἀθη­νῶν ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, Πρό­ε­δρος

            † Ὁ Σάμου καί Ἰκαρίας Εὐσέβιος

            † Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καί Ἐορδαίας Θεόκλητος

            † Ὁ Κασσανδρείας Νικόδημος

            † Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος

            † Ὁ Σιδηροκάστρου Μακάριος

            † Ὁ Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἁλμωπίας Ἰωήλ

            † Ὁ Ἀργολίδος Νεκτάριος

            † Ὁ Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων Τιμόθεος

            † Ὁ Μεγάρων καί Σαλαμῖνος Κωνσταντῖνος

            † Ὁ Κεφαλληνίας Δημήτριος

            † Ὁ Τρίκκης, Γαρδικίου καί Πύλης Χρυσόστομος

            † Ὁ Καρπενησίου Γεώργιος

Ὁ Ἀρ­χι­γραμ­μα­τεύς

† Ὁ Ὠρεῶν Φιλόθεος

Πρός

τό Χριστεπώνυμο Πλήρωμα

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Θέμα: «Περί προστασίας τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς καί ἀποφυγῆς τῶν ἀμβλώσεων»

Ἀ­γα­πη­τοί μας χρι­στι­α­νοί, τέ­κνα τοῦ Θεοῦ ἀ­γα­πη­μένα,

Ἡ ἑ­ορτή τοῦ Γε­νε­σίου τῆς Θε­ο­τό­κου, ἡ πρώτη με­γάλη ἑορτή τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ ἔ­τους, ση­μα­το­δο­τεῖ τήν ἀπαρχή τῆς θείας οἰ­κο­νο­μίας, δη­λαδή τοῦ θε­ϊ­κοῦ σχε­δίου τῆς σω­τη­ρίας μας. Οἱ πιστοί τι­μοῦμε τή γέν­νηση τῆς Πα­να­γίας Μη­τέ­ρας τοῦ Κυ­ρίου μας, ὕ­στερα ἀπό τή θαυ­μα­στή σύλ­ληψή Της ἀπό τή θε­ο­προ­μή­τορα Ἄννα, τή γη­ραιά μη­τέρα της.

Ἡ Ἐκ­κλη­σία μας, ἐνῶ τιμᾶ τή μνήμη τῶν Ἁ­γίων μας κατά τήν ἡ­μέρα τῆς κοι­μή­σεως ἤ τοῦ μαρ­τυ­ρίου τους, στόν Κύ­ριο καί Σω­τῆρα μας Χρι­στό, στήν Ὑ­πε­ρα­γία Θε­ο­τόκο καί στόν Τί­μιο Πρό­δρομο τιμᾶ καί ἑ­ορ­τά­ζει καί τίς ἡ­μέ­ρες τῆς γεν­νή­σεως, ἀλλά καί τῆς συλ­λή­ψεώς τους, θε­ω­ρῶν­τας τά γε­γο­νότα αὐτά ὡς ἰ­δι­αι­τέ­ρως ση­μαν­τικά γιά τή σω­τη­ρία μας, ἔχοντας ἄμεση σχέση μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ.

Με­ταξύ λοι­πόν τῶν ἄλ­λων θε­ο­λο­γι­κῶν ἀλη­θειῶν, ἡ ἑορτή αὐτή φέρ­νει στήν ἐ­πι­φά­νεια καί με­γά­λες ἀ­λή­θειες γιά τήν ἀν­θρώ­πινη ταυ­τό­τητα καί ὕπαρξη∙ ἡ ζωή τοῦ ἀν­θρώ­που ὡς ψυ­χο­σω­μα­τι­κῆς ὀν­τό­τη­τος ἀρ­χί­ζει μέ τό θαῦμα τῆς γο­νι­μο­ποί­η­σης, μέ τή σύλ­ληψη —«ἐξ ἄ­κρας συλ­λή­ψεως», ὅπως λέμε στή θε­ο­λο­γική γλῶσσα—, δηλαδή ἀπό τή στι­γμή πού ἀρ­χί­ζει καί ἡ ἀ­νά­πτυξη τοῦ ὑλι­κοῦ σώ­μα­τος.

Τό ἔμ­βρυο εἶ­ναι τέ­λειος ἄν­θρω­πος κατά τήν ταυ­τό­τητα, ὁ ὁ­ποῖος ἐ­ξε­λίσ­σε­ται καί ἀ­να­πτύσ­σε­ται κατά τή δι­άρ­κεια τῆς ἐγκυ­μο­σύ­νης στά μη­τρικά σπλάγ­χνα, προσ­δο­κῶν­τας τή γέν­νηση, γιά νά συ­νε­χί­σει τήν ἀ­νά­πτυξη κατά τή βι­ο­λο­γική πο­ρεία του, μετά δέ καί τόν βι­ο­λο­γικό θά­νατο, νά με­τα­βεῖ στήν αἰ­ώ­νια Ὄν­τως Ζωή, ἀ­να­μέ­νον­τας τήν κοινή Ἀ­νά­σταση.

Ὁ ἄν­θρω­πος δέν πε­θαί­νει ὅ­ταν στα­ματᾶ ἡ ἀ­να­πνοή του οὔτε ὅ­ταν παύει νά χτυπᾶ ἡ καρ­διά του. Ὁ ἄν­θρω­πος συ­νε­χί­ζει. Οὔτε πάλι γεν­νι­έ­ται ὅ­ταν ἀρ­χί­ζει ἡ πρώτη του ἀ­να­πνοή μέ τόν το­κετό. Ἔ­χει ἤδη ξε­κι­νή­σει τό τα­ξίδι του ἀπό τή στι­γμή τῆς σύλ­λη­ψής του. Ἡ ἀρχή τῆς ὕ­παρ­ξής του, ἡ ἀ­πό­κτηση τῆς ἱε­ρῆς ταυ­τό­τη­τάς του, ἡ δη­μι­ουρ­γία τοῦ προ­σώ­που του, μά­λι­στα «κατ’ εἰ­κόνα Θεοῦ», ταυ­τί­ζε­ται μέ αὐ­τήν τή μο­να­δική στι­γμή⸱ τότε δημιουργεῖται «ὑπό τοῦ Κυ­ρίου ἐκ τοῦ μή ὄν­τος εἰς τό εἶ­ναι», τότε με­τα­βαί­νει ἀπό τήν ἀ­νυ­παρ­ξία στήν ὕ­παρξη, τότε ἀπο­κτᾶ τήν οὐ­σία τῆς ἀ­ξίας του. Καί ἀπό τότε τοῦ ὀ­φεί­λουμε τόν σε­βα­σμό καί τήν προ­στα­σία μας. Ἰ­δίως τότε πού δέν φαί­νε­ται, πού δέν ἔ­χει φωνή οὔτε δύ­ναμη, ἔ­χει ὅ­μως ζωή, ὕ­παρξη καί, ἄρα, ἀ­ξία. Πρός ἐπίρρωση τούτων ἀρκεῖ νά ἀναλογισθοῦμε ὅτι σύμφωνα μέ τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός εἶ­ναι τέ­λειος Θεός καί τέ­λειος ἄν­θρω­πος· καί στό Θα­βώρ με­τα­μορ­φού­με­νος ἐν δόξῃ, καί ὡς βρέ­φος κε­νού­με­νος στή Βη­θλεέμ, ἀλλά καί ὡς ἔμ­βρυο σαρ­κού­με­νος στή Να­ζα­ρέτ!

Δυ­στυ­χῶς, ὅ­μως, στίς μέ­ρες μας ὑ­πάρ­χουν ἐ­πι­στη­μο­νι­κές δῆθεν θε­ω­ρή­σεις πού ἀμ­φι­σβη­τοῦν αὐ­τήν τήν ἀ­ξία τοῦ ἐμβρύου, ὑ­πάρ­χουν κοι­νω­νι­κές ἀν­τι­λή­ψεις πού τό ἐγ­κα­τα­λεί­πουν ἀ­προ­στά­τευτο, στε­ρῶν­τας του τό προ­νό­μιο τῆς ζωῆς, ὑπάρ­χει νο­μο­λο­γία πού θω­ρα­κί­ζει νο­μικά τίς ἐ­κτρώ­σεις, ἀλλά ὄχι καί τό δι­καί­ωμα τοῦ ἐμ­βρύου στή ζωή, δικαιολογῶντας ἔτσι τήν ἀνθρώπινη ἀγριότητα.

Καί  φθά­σαμε στό ση­μεῖο ὁ ἐ­τή­σιος ἀ­ρι­θμός τῶν δη­λω­μέ­νων ἐ­κτρώ­σεων παγ­κο­σμίως νά ξε­περνᾶ τά 50 ἑ­κα­τομ­μύ­ρια, νά πλη­σι­ά­ζει αὐ­τόν τῶν θα­νά­των ἀπό ὅ­λες τίς ὑ­πό­λοι­πες αἰ­τίες, νά εἶ­ναι σχεδόν πεν­τα­πλά­σιος ἀπό τόν ἀ­ρι­θμό τῶν θα­νά­των ἀπό τήν ἀ­σθέ­νεια τοῦ καρ­κί­νου. Μά­λι­στα καί στήν πα­τρίδα μας, πού πλη­θυ­σμι­ακά φθί­νει μέ γορ­γούς ρυ­θμούς, ὑ­περ­βαί­νει κατά πολύ, σύμ­φωνα μέ τά ὑ­πάρ­χοντα στοι­χεῖα, τόν ἀ­ριθ­μό τῶν γεν­νή­σεων. Κάτι ἀν­τί­στοιχο ἰ­σχύει γιά ὅλες τίς λε­γό­με­νες ἀ­νε­πτυ­γμέ­νες πε­ρι­ο­χές τοῦ πλα­νήτη, στίς ὁ­ποῖες πα­ρα­τη­ρεῖ­ται δι­αρ­κῶς αὐ­ξα­νό­μενη γή­ρανση τοῦ πλη­θυ­σμοῦ.

Ἡ Ἐκ­κλη­σία μας ὡς μη­τέρα τῆς πνευ­μα­τι­κῆς ζωῆς, πού μέ θέρμη προ­σεύ­χε­ται γιά τήν ὑ­γεία, τή μα­κρο­ζωΐα καί τήν ἀνα­γέν­νηση τῶν γεν­νη­μέ­νων, δέν μπο­ρεῖ νά θε­ω­ρή­σει τήν ἐ­πι­λογή τῆς ἄμ­βλω­σης ἁ­πλῶς καί μο­νο­με­ρῶς σάν ἕνα νο­μικό ζή­τημα ἤ ἀπό­λυτο ἀν­θρώ­πινο δι­καί­ωμα τῆς κυ­ο­φο­ρού­σας ἤ κε­κτη­μένο τῆς σύγ­χρο­νης κοι­νω­νίας.

Γι’ αὐτό καί ὑ­ψώ­νει τή φωνή της γιά τήν προ­στα­σία τῆς ζωῆς καί τῆς γέν­νη­σης τῶν ἀ­γέν­νη­των καί, ἀν­τι­κρί­ζον­τας τήν ἱ­ε­ρό­τητα τῆς ἀν­θρώ­πι­νης ὕπαρ­ξης καί ζωῆς, ζητεῖ ἀπό τίς εὐλογημένες μέ τή δυνατότητα τῆς μητρότητος γυναῖκες νά προστατεύσουν μέ κάθε τρόπο τόν θησαυρό τῆς ζωῆς πού κρατοῦν στά σπλάγχνα τους καί, παρά τίς συ­χνά ἀν­τί­ξοες συν­θῆ­κες ἤ τήν πι­ε­στική γνώμη τῶν ἄλ­λων, νά δε­χθοῦν μέ ἐμ­πι­στο­σύνη καί πί­στη τό δῶρο τοῦ Θεοῦ.

Ἐ­πι­πλέον, ἀ­πευ­θύ­νε­ται στό σύ­νολο τοῦ πο­λι­τι­κοῦ κό­σμου καί κά­νει ἔκ­κληση γιά τή θω­ρά­κιση τοῦ ἱ­ε­ροῦ θε­σμοῦ τῆς οἰ­κο­γέ­νειας καί ἰ­δίως τή στή­ριξη τῆς πο­λύ­τε­κνης οἰ­κο­γέ­νειας.

Πα­ράλ­ληλα, ἀ­να­λαμ­βά­νει καί ἡ Ἴδια τίς εὐ­θύ­νες Της γιά νά ἀνα­δεί­ξει τήν πνευ­μα­τική ση­μα­σία αὐ­τοῦ τοῦ θε­σμοῦ, νά ἐ­νη­με­ρώ­σει συ­στη­μα­τικά τόν πι­στό λαό μας γιά τό δη­μο­γρα­φικό πρό­βλημα καί τήν προ­στα­σία τοῦ ἀγέν­νη­του παι­διοῦ, κα­θώς καί νά ἀ­να­λά­βει πρω­το­βου­λίες γιά τήν ἔμπρακτη στή­ριξη τῆς ἄ­γα­μης μη­τέ­ρας καί τήν οὐσιαστική μέ­ρι­μνα γιά τίς μο­νο­γο­νε­ϊ­κές οἰκο­γέ­νειες.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλαδος ἀπευθύνει πρός ὅλους ἔκκληση γιά διαρκῆ προσευχή καί μετάνοια, ὥστε ἡ ζωή νά μή νικηθεῖ ἀπό τίς θανάσιμες ἐπιλογές τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἐσκεμμένη καί ἄ­κριτη ἀ­φαί­ρεση μιᾶς ζωῆς εἶ­ναι ἀν­τί­θετη πρός τόν ὀ­φει­λό­μενο σε­βα­σμό μας στήν ἱ­ε­ρό­τητα τῆς θείας δη­μι­ουρ­γίας καί μά­λι­στα στήν κο­ρω­νίδα αὐ­τῆς, τόν ἄν­θρωπο, ἀ­πο­μα­κρύ­νει τήν ἐ­νέρ­γεια τοῦ Θεοῦ ἀπό τή ζωή μας καί φυ­γα­δεύει τή χάρη Του.  

Ἄς ἀ­γω­νι­ζό­μα­στε νά δε­χό­μα­στε μέ χαρά καί ἐλ­πίδα τή γέν­νηση κάθε παι­διοῦ ὡς μέ­ρος τῆς οἰ­κο­νο­μίας τοῦ Θεοῦ γιά τή σω­τη­ρία τοῦ κό­σμου καί τήν ἀ­παλ­λαγή ἀπό τή φθορά τοῦ θα­νά­του, ὅ­πως ὁ­λο­φά­νερα φαί­νε­ται τοῦτο καί στήν ὑ­μνο­γρα­φία τῆς ἑ­ορ­τῆς τοῦ Γε­νε­θλίου τῆς Θε­ο­τό­κου:

«Ἡ γέν­νη­σίς σου Θε­ο­τόκε, χα­ράν ἐ­μή­νυσε πάσῃ τῇ οἰ­κου­μένῃ, ἐκ σοῦ γάρ ἀ­νέ­τει­λεν ὁ Ἥ­λιος τῆς δι­και­ο­σύ­νης, Χρι­στός ὁ Θεός ἡ­μῶν, καί λύ­σας τήν κα­τά­ραν, ἔδωκε τήν εὐ­λο­γίαν, καί κα­ταρ­γή­σας τόν θά­να­τον, ἐ­δω­ρή­σατο ἡ­μῖν ζωήν τήν αἰ­ώ­νιον».

Μετά πα­τρι­κῶν εὐ­χῶν καί ἀ­γά­πης

          † Ὁ Ἀ­θη­νῶν  Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρό­ε­δρος

          † Ὁ Σά­μου καί Ἰ­κα­ρίας Εὐ­σέ­βιος

          † Ὁ Φλω­ρί­νης, Πρε­σπῶν καί Ἐ­ορ­δαίας Θε­ό­κλη­τος

          † Ὁ Κασ­σαν­δρείας Νι­κό­δη­μος

          † Ὁ Σερ­ρῶν καί Νι­γρί­της Θε­ο­λό­γος

          † Ὁ Σι­δη­ρο­κά­στρου Μα­κά­ριος

          † Ὁ Ἐ­δέσ­σης, Πέλ­λης καί Ἀλ­μω­πίας Ἰ­ωήλ

          † Ὁ Ἀρ­γο­λί­δος Νε­κτά­ριος

          † Ὁ Θεσ­σα­λι­ώ­τι­δος καί Φα­να­ρι­ο­φερ­σά­λων Τι­μό­θεος

          † Ὁ Με­γά­ρων καί Σα­λα­μῖ­νος Κων­σταν­τῖ­νος

          † Ὁ Κε­φαλ­λη­νίας Δη­μή­τριος

          † Ὁ Τρίκ­κης, Γαρ­δι­κίου καί Πύ­λης Χρυ­σό­στο­μος

          † Ὁ Καρ­πε­νη­σίου Γε­ώρ­γιος

          Ὁ Ἀρ­χι­γραμ­μα­τεύς

          † Ὁ Ὠ­ρεῶν Φι­λό­θεος