Notice: Only variables should be assigned by reference in /home2/immaroni/public_html/templates/shaper_newsplus/html/com_k2/templates/ja_wall_blog/user.php on line 15

immk

Μέ τήν εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας ξεκινᾶ σήμερα Παρασκευή, 11-6-2021, καὶ θὰ διαρκέσει ἕως τὴν Τετάρτη, 16-6-2021, ἡ καταβολή τοῦ βοηθήματος στὶς τρίτεκνες οἰκογένειες τῆς Ἐπαρχίας μας.

Τὸ βοήθημα θὰ καταβάλλεται στὰ Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως ἀπό ὥρα 9η πρωινή ἕως ὥρας 2ας μεσημβρινῆς.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Τήν Τρίτην, 8-6-2021, ἐπί τῇ Ἀποδόσει τῆς Ἑορτῆς τοῦ Πάσχα ὁ Σεβασμιώτατος ἱερούργησε εἰς τὴν Ἱερά Ἀγρυπνία ποὺ ἐτελέσθη εἰς τὴν Ἱεράν Μονήν Ὁσίου Μαξίμου τοῦ Καυσοκαλύβη Παπικίου Ὄρους καὶ ἔκειρε Μοναχόν τὸν δόκιμον Στυλιανόν Βασιλείου, μετονομάσας αὐτόν Ἀρσένιον.

 

            Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

πατήστε   ΕΔΩ   για περισσότερες φωτογραφίες

Τρίτη, 08-06-2021:

8:00 μ.μ. Ὁ Σεβασμιώτατος θά ἱερουργήσει στήν τελεσθησομένη Ἀγρυπνία ἐπί τῇ ἀποδόσει τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα στήν Ἱερά Μονή Ὁσίου Μαξίμου Καυσοκαλύβη καί θά τελέσει κουρά μοναχοῦ.

   

Τετάρτη, 09-06-2021:

6:30 μ.μ Ὁ Σεβασμιώτατος θά χοροστατήσει κατά τήν  Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ στό

ἑορτάζον Ἱερό Παρεκκλήσιο Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος Φωλεᾶς (Πλατανάκια).

 Πέμπτη, 10-06-2021:

 α. Πρωΐ. (07:00 π.μ.) Ὁ Σεβασμιώτατος θά ἱερουργήσει στόν πανηγυρίζοντα Ἱερό Ναό Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος Ἀετοκορυφῆς.

 β. Ἀπόγευμα (07 :00 μ.μ.) Ὁ Σεβασμιώτατος θά χοροστατήσει κατά τήν  Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ στό πανηγυρίζον Ἱερό  Παρεκκλήσιο  Ἁγίου Λουκᾶ τοῦ Ἰατροῦ, Ἑπισκόπου Συμφερουπόλεως, τοῦ Ἱεροῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς.

Παρασκευή, 11-06-2021:

08:00 μ.μ. Ὁ Σεβασμιώτατος θά ἱερουργήσει στόν Ἱερό Καθεδρικό Ναό Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς καὶ θά δεηθεῖ ὑπέρ προόδου, φωτισμοῦ καί ἐπιτυχίας τῶν διαγωνιζο­μένων μαθητῶν στὶς Πανελλήνιες Ἐξετάσεις.

Σάββατο,12-06-2021:

07:00 π.μ. Ὁ Σεβασμιώτατος  θά ἱερουργήσει στό ἑορτάζον Παρεκκλήσιον τοῦ Ὁσίου Πέτρου τοῦ Ἀθωνίτου Κερασιᾶς.

Κυριακή 13-06-2021:

07:00 π.μ. Ὁ Σεβασμιώτατος θά ἱερουργήσει στόν Ἱερό Καθεδρικό Ναό Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς καί θά τελέσει Χειροτονία Διακόνου.

 

                                Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Καθὼς πορευόμαστε ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως στὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς, οὐσιαστικὰ καθὼς περνᾶμε ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τῆς δόξας τῆς ἀνθρώπινης φύσεως στὴν ἑορτὴ τοῦ φωτισμοῦ της, ἔρχεται ἡ Ἐκκλησία μας νὰ παρεμβάλει στὴ σημερινὴ Κυριακὴ τὴ μνήμη τῶν Ἁγίων Πάτερων ποὺ συγκρότησαν τὴν Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας, μιά ἑορτὴ ποὺ ἔχει κατ’ εξοχὴν νὰ κάνει μὲ τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως.

Ὄχι ὅμως μὲ τὴν πίστη ὡς ἰδεολόγημα, ὡς θεωρητικὸ ἀνάπτυγμα ποὺ τὸ προσεγγίζει καὶ τὸ διαχειρίζεται ὁ ἐγκέφαλος μὲ τὴ λογικὴ ἢ μὲ τὴν ἀπομνημόνευση, ἀλλά τὴν πίστη στὴν πραγματική της διάσταση, στὴν οὐσιαστική της ὑπόσταση, τὴν ὄντως ἀλήθεια.

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου μας. Ὁ Χριστὸς μας ἑτοιμάζεται γιὰ τὴν ἑκούσια σταυρική του θυσία καὶ προσεύχεται. Χαρακτηριστικὴ ἡ ἔναρξη τῆς προσευχῆς του: «ἐλήλυθεν ἡ ὥρα». Ἔφθασε ἡ ὥρα γιὰ τὴν ὁποία συντελέστηκε ἡ σάρκωσή Του.

Καὶ ἐνῶ «ἐλήλυθε ἡ ὥρα» τῆς μοναδικῆς θυσίας, ὁ Χριστὸς μας προσεύχεται ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία του, γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο, γιὰ τὸν κάθε πιστό. Καὶ ἐνῶ πορεύεται πρὸς τὸν θάνατο, προσεύχεται γιὰ τὸν ἐπίγειο ἐν Πνεύματι τρόπο ὑπάρξεως ὅλων μας, μὲ κύρια προοπτικὴ τὴν αἰώνια ζωή.

Πρὶν γευθεῖ τὸν θάνατο ὁ Κύριος τῶν πάντων, μᾶς προσανατολίζει πρὸς τὴν αἰώνια ζωή, χωρὶς νὰ κηρύττει ἢ ἁπλῶς νὰ μιλᾶ γι’ αὐτήν. Μόνο προσεύχεται γι΄ αὐτὴ ὡς τὸν μοναδικὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς μας. Ἡ πρώτη φορά ποὺ ὁ Χριστὸς ἀναφέρεται μὲ τόση σαφήνεια καὶ πόθο στὴν αἰώνια ζωὴ εἶναι ἡ ἀρχιερατικὴ προσευχή του!

Κι ἐκεῖ ὁρίζει τὴν αἰώνια ζωὴ ὡς γνώση! «Αὕτη δὲ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωὴ ἵνα γινώσκωσί σε  τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καί ὅν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν». Προσδιορίζεται ἡ γνώση, ὄχι ὡς κάτι τὸ στυγνὰ διανοητικό, τὸ ψυχρὰ λογικὸ ἢ πληροφοριακὸ στοιχεῖο. Ἀλλὰ ὡς βίωμα, συνειδητὴ ἐπικοινωνία καὶ μυστηριακὴ συνάντηση μὲ τὸν Θεὸ ὡς πηγὴ τῆς ζωῆς! Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ γνώση αὐτή ταυτίζεται μὲ τὴν πίστη!

Μάλιστα χρησιμοποιεῖται ὁ ἐνεστώτας «γινώσκωσι»γιὰ νὰ φανεῖ τὸ διαρκῶς αὐξητικό τῆς γνώσεως αὐτῆς. Ὅπως ἄπειρος εἶναι ὁ Θεὸς καὶ αἰώνια εἶναι ἡ ζωή μαζί του, ἔτσι διαρκῶς αὐξανόμενη χωρὶς νὰ φθάνει σὲ ὅρια εἶναι καὶ ἡ γνώση του. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πού γιορτάζουμε σήμερα κάνουν λόγο γιά τρία στάδια τῆς πνευματικής πορείας τοῦ ἀνθρώπου, τήν κάθαρση, τόν φωτισμό καί τήν θέωση.

 

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

 

Ἐν’ ὄψει τῆς ἐνάρξεως τῶν Πανελλαδικῶν Ἐξετάσεων γιὰ τὴν εἴσοδο τῶν μαθητῶν τῆς Γ΄ Λυκείου  στὴν Τριτοβάθμια Ἐκπαίδευση θὰ τελεσθεῖ τὴν Παρασκευή, 11 Ἰουνίου ἐ. ἔ., ἀπογευματινή Θεία Λειτουργία (ὥρα ἐνάρξεως 20:00) στὸν Ἱερό Καθεδρικό Ναό Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς.

Ἡ Ἱερά Μητρόπολη, συμμεριζόμενη τὴν ἀγωνία τῶν παιδιῶν στὴν κρίσιμη αὐτή στιγμή γιὰ τὴν μελλοντική τους πορεία, καλεῖ τοὺς ὑποψηφίους σπουδαστές, ἀλλά καὶ τοὺς γονεῖς καὶ τοὺς καθηγητές αὐτῶν, νὰ προσέλθουν στὴν Θεία Λειτουργία μὲ προσευχη­τική διάθεση ὑπέρ τῶν διαγωνιζομένων.

 

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Η ΙΕΡΑ ΣΥ­ΝΟ­ΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚ­ΚΛΗ­ΣΙ­ΑΣ ΤΗΣ ΕΛ­ΛΑ­ΔΟΣ

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΕΠΙ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ, ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΕΩΣ

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΗΜΕΡΑΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

5 ΙΟΥΝΙΟΥ 2021

 

           

Σχε­δόν πεν­τή­κον­τα ἔ­τη πα­ρῆλ­θον ἀ­φ’ ὅ­του ὁ Ο­Η­Ε πά­νυ κα­λῶς κα­θι­έ­ρω­σεν τήν 5ην Ἰ­ου­νί­ου ἑ­κά­στου ἔτους ὡς παγ­κο­σμί­αν ἡ­μέ­ραν ἀ­φι­ε­ρω­μέ­νην εἰς τήν προ­στα­σί­αν τοῦ πε­ρι­βάλ­λον­τος.

            Διό, ἡ Δια­ρκής Ἱ­ε­ρά Σύ­νο­δος, ὡς εἰ­κός, ἐ­πευ­λο­γεῖ καί χαι­ρε­τί­ζει τήν ἐν λό­γῳ ἐ­πέ­τει­ον, δε­δο­μέ­νου ὅ­τι ἡ τοῦ Χρι­στοῦ Ἐκ­κλη­σί­α με­ρι­μνᾷ κα­θ’ ὅ­λας τάς ἡ­μέ­ρας τοῦ ἔ­τους, μή πε­ρι­ο­ρι­ζο­μέ­νη ὑ­πό τῆς τοῦ χρό­νου συμ­βα­τι­κό­τη­τος, ὑ­πεν­θυ­μί­ζου­σα πρός πᾶ­σαν κα­τεύ­θυν­σιν καί πρός πάν­τα ἄν­θρω­πον τόν ἀ­παι­τού­με­νον σε­βα­σμόν, τήν σω­στήν χρῆ­σιν καί τήν ὀ­φει­λο­μέ­νην ἀ­γά­πην πρός τό φυ­σι­κόν πε­ρι­βάλ­λον. Τό πε­ρι­βάλ­λον τό ὁ­ποῖ­ον, ὡς καί ἐκ τοῦ ὀ­νό­μα­τός του δη­λοῦ­ται, περιβάλλει τε καί πε­ρι­λαμ­βά­νει πάν­τας ἡ­μᾶς, τήν λο­γι­κήν καί ἄ­λο­γον κτί­σιν, τήν ὀρ­γα­νι­κήν καί ἀ­νόρ­γα­νον ὕ­λην καί, ἐν μιᾷ λέ­ξει, αὐ­τήν ταύ­την τήν βι­ο­λο­γι­κήν ζω­ήν καί ὕπαρ­ξιν ἡ­μῶν.

            Ὁ ἀ­λη­θής Χρι­στια­νός, βε­βαί­ως, οὐ­δέ­πο­τε λη­σμο­νεῖ τήν ἀ­φυ­πνι­στι­κήν τοῦ ἁ­γί­ου Ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου ὑπό­μνη­σιν, ἀ­φο­ρῶ­σαν, ἀ­φ’ ἑ­νός, εἰς τό πα­ρο­δι­κόν καί ἐ­φή­με­ρον τοῦ ἀν­θρώ­που ἐν τῷ κό­σμῳ τού­τῳ καί, ἀ­φ’ ἑτέ­ρου, εἰς τήν ἐν οὐ­ρα­νοῖς κρείτ­το­να ὕ­παρ­ξιν ἡ­μῶν, λέ­γον­τος: «οὐ γάρ ἔ­χο­μεν ὧ­δε μέ­νου­σαν πό­λιν, ἀλ­λά τήν μέλ­λου­σαν ἐ­πι­ζη­τοῦ­μεν» (Ἑ­βρ. 13, 14).

            Ὅ­μως, ἡ ἀ­πο­κα­ρα­δο­κί­α τῆς μελ­λού­σης καί ἀ­φθί­του Πό­λε­ως, τῆς Πό­λε­ως τοῦ Θε­οῦ, τῆς εὐ­λο­γη­μέ­νης Βα­σι­λεί­ας τῆς θεί­ας Ἀ­γά­πης, Δι­και­ο­σύ­νης καί Εἰ­ρή­νης, οὐ­δό­λως ἀ­παλ­λάσ­σει ἡ­μᾶς τῆς με­γί­στης εὐ­θύ­νης καί τῆς ἔ­ναν­τι τοῦ Θε­οῦ, ἡ­μῶν τῶν ἰ­δί­ων καί τῶν ἐ­περ­χο­μέ­νων γε­νε­ῶν, ὑ­πο­χρε­ώ­σε­ως ὅ­πως δι­α­φυ­λάτ­τω­μεν κα­λῶς τό φυσικόν πε­ρι­βάλ­λον, τό θαυ­μα­στόν καί ἐξαί­σιον τοῦ­το θεῖ­ον δη­μι­ούρ­γη­μα, ἐν εὐ­χα­ρι­στί­ᾳ καί εὐ­γνω­μο­σύ­νῃ πολ­λῇ πρός τόν Ποι­η­τήν «ὁ­ρα­τῶν τε πάν­των καί ἀ­ο­ρά­των» καί μό­νον εὐ­λο­γη­τόν Θε­όν, τόν συ­νέ­χον­τα ἐν τῇ δρα­κί Αὐ­τοῦ ἅ­πα­σαν τήν κτί­σιν.

            Ἡ ἐκ τῆς Ἁ­γί­ας Γρα­φῆς ἀ­πορ­ρέ­ου­σα θε­ο­λο­γί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἡ­μῶν ὅ­τι ὁ Κύ­ριος τῆς Δό­ξης ἔ­θε­σεν τόν ἄν­θρω­πον εἰς τόν κό­σμον ὡς βα­σι­λέ­α καί ἱ­ε­ρέ­α τῆς κτί­σε­ως διά νά ἐρ­γά­ζη­ται τά ἔρ­γα τοῦ φω­τός, τῆς ἀ­λη­θεί­ας καί τῆς ἀ­γά­πης καί οὐ­χί νά κα­τα­στρέ­φῃ διά τῆς κα­κῆς χρή­σε­ως τήν δη­μι­ουρ­γί­αν τοῦ Θε­οῦ, κα­τέ­χει μεί­ζο­να ση­μα­σί­αν εἰς τήν ζω­ήν ἑ­κά­στου πι­στοῦ. «Τά γάρ ἀ­ό­ρα­τα αὐ­τοῦ (τοῦ Θε­οῦ) ἀ­πό κτί­σε­ως κό­σμου τοῖς ποι­ή­μα­σι νο­ού­με­να κα­θο­ρᾶ­ται, ἥ τε ἀ­ΐ­διος αὐ­τοῦ δύ­να­μις καί θει­ό­της» (Ρωμ. 1, 20), ἐ­πι­ση­μαί­νει καί αὖ­θις ὁ οὐ­ρα­νο­βά­μων Παῦ­λος. Του­τέ­στιν, αἱ ἀ­ό­ρα­τοι ἰ­δι­ό­τη­τες τοῦ Θε­οῦ, δη­λα­δή ἡ αἰ­ώ­νιος δύ­να­μις καί θε­ό­της Αὐ­τοῦ, γί­νον­ται ἐμ­φα­νῶς αἰ­σθη­ταί εἰς ἡ­μᾶς μέ­σῳ τῶν δη­μι­ουρ­γη­μά­των Αὐ­τοῦ, κα­θ’ ὅ­τι οὕ­τω κη­ρύσ­σε­ται, δι’ ἐ­πο­πτι­κοῦ καί ἀ­να­γω­γι­κοῦ τρό­που, ἡ ἀ­σύλ­λη­πτος σο­φί­α, ἡ ἄ­κρα ἀ­γα­θό­της, ἡ πρό­νοι­α καί, ἐν γέ­νει, τό με­γα­λεῖ­ον τοῦ Θε­οῦ.

            Ἡ δη­μι­ουρ­γί­α τοῦ οὐ­ρα­νοῦ καί τῆς γῆς, τοῦ φωτός, τοῦ οὐρανίου στερεώματος, τῆς ξηρᾶς καί τῶν ὑ­δά­των, τῶν δέν­δρων, τῶν φυ­τῶν καί τῶν ἀν­θέ­ων, τοῦ ἡ­λί­ου καί τῆς σε­λή­νης, τῶν ἀ­στέ­ρων, τῶν πτηνῶν καί τῶν ἰχθύων, τῶν θηλαστικῶν ζῴ­ων καί τῶν ἑρπετῶν καί, τέλος, αὐ­τοῦ τού­του τοῦ ἀν­θρώ­που, ἀνά­γει τόν νοῦν καί τήν δι­ά­νοι­αν ἡ­μῶν πρός αἶ­νον καί δο­ξο­λο­γί­αν, σύν πά­σῃ τῇ κτί­σει, τοῦ ἀγα­πή­σαν­τος ἡ­μᾶς Κυ­ρί­ου Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, τοῦ ὁδηγήσαν­τος ἡ­μᾶς διά τῆς δη­μι­ουρ­γι­κῆς θεί­ας Αὐ­τοῦ ἐνερ­γεί­ας ἀ­πό τῆς ἀ­νυ­παρ­ξί­ας εἰς τήν ὕ­παρ­ξιν.

            Διό, ἡ Ἁ­γί­α ἡ­μῶν Ἐκ­κλη­σί­α δι­α­κη­ρύσ­σει ὅ­τι ἄ­νευ τῆς ἀ­σκη­τι­κῆς καί εὐ­αγ­γε­λι­κῆς θε­ω­ρή­σε­ως τοῦ πε­ρι­βάλ­λον­τος, ἄ­νευ τῆς ὀρ­θο­λο­γι­κῆς καί συ­νε­τῆς χρή­σε­ως τῶν ὑ­λι­κῶν ἀ­γα­θῶν καί τοῦ πλού­του, τό οἰ­κο­λο­γι­κόν πρό­βλη­μα θά ἐ­πι­δει­νοῦ­ται ἔ­τι πε­ραι­τέ­ρω.

            Ἡ ρί­ζα τοῦ οἰ­κο­λο­γι­κοῦ ζη­τή­μα­τος εὑ­ρί­σκε­ται εἰς τήν ἄ­γνοι­αν καί ἀ­δι­α­φο­ρί­αν τοῦ ἀν­θρώ­που· εἰς τήν ἀπρο­θυ­μί­αν του νά κυ­ρι­αρ­χή­σῃ ἐ­πί τοῦ ἐ­γω­κεν­τρι­σμοῦ καί τοῦ ὑ­πο­τι­θε­μέ­νου ὑ­λι­κοῦ «εὐ­δαι­μο­νι­σμοῦ» του· εἰς τήν ἀλ­λό­κο­τον ἄρ­νη­σίν του νά ἐ­ξέλ­θῃ τοῦ λα­βυ­ρίν­θου εἰς τόν ὁ­ποῖ­ον ἐ­νέ­κλει­σεν ἑ­αυ­τόν διά τῆς κα­τα­χρή­σε­ως τοῦ πε­ρι­βάλ­λον­τος.

            Τό ἔ­δα­φος, τό ὑ­πέ­δα­φος, τά ὕ­δα­τα, ἡ χλω­ρίς καί ἡ πα­νίς, ὁ ἀ­ήρ, ἡ ἀ­τμό­σφαι­ρα καί, συ­νε­λόν­τι εἰ­πεῖν, τό πε­ρι­βάλ­λον ὁ­λό­κλη­ρον μο­λύ­νον­ται ἐ­πι­κιν­δύ­νως καί ἀκα­τα­παύ­στως, ἰ­δί­ως με­τά τήν βι­ο­μη­χα­νι­κήν ἐ­πα­νά­στα­σιν, ἐκ τῆς ἀ­φρο­σύ­νης τοῦ ἀν­θρώ­που, ὡς καί ἐκ τῆς ἐλ­λεί­ψε­ως μέ­τρου, ἀ­γά­πης καί στορ­γῆς πρός τήν θεί­αν δη­μι­ουρ­γί­αν.

            Καί τί μέλ­λει γε­νέ­σθαι; Τί­νι τρό­πῳ θά δυ­νη­θῇ ὁ ἄν­θρω­πος νά σω­θῇ ἐκ τοῦ ἰ­δί­ου τοῦ ἑ­αυ­τοῦ του, ἐκ τῶν αὐ­το­κα­τα­στρο­φι­κῶν του τά­σε­ων καί τῆς ἐγ­κλη­μα­τι­κῆς ἀ­δι­α­φο­ρί­ας του διά τό φυ­σι­κόν πε­ρι­βάλ­λον;

            Βε­βαί­ως, μέσῳ τῆς συ­νε­χοῦς καλ­λι­ερ­γεί­ας μιᾶς ὑγιοῦς οἰ­κο­λο­γι­κῆς συ­νει­δή­σε­ως, ἡ ὁποία ἐπι­τυγ­χά­νε­ται διά τῆς γνώ­σε­ως, τῆς παιδείας καί τῆς εὐ­θύ­νης τῶν πο­λι­τῶν ἔ­ναν­τι τῆς προ­στα­σί­ας τοῦ πε­ρι­βάλ­λον­τος. Μέσῳ τῆς ἀ­δι­α­κό­που ἐρ­γα­σί­ας καί προ­νοί­ας ὑ­πέρ τῆς δι­α­φυ­λά­ξε­ως τοῦ πε­ριλαμ­βάνον­τος ἡ­μᾶς οἰ­κοσυ­στή­μα­τος.

            Ὡς ἐκ τού­του, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α κα­τα­βάλ­λει ἐρ­γώ­δεις προ­σπα­θεί­ας ἐ­πί τῷ σκο­πῷ τῆς ἀ­να­δεί­ξε­ως οἰ­κο­λο­γι­κῶν συ­νει­δή­σε­ων, ἐ­ρει­δο­μέ­νων ἐ­πί τῆς Ἁ­γί­ας Γρα­φῆς καί τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς πα­ρα­δό­σε­ως.

            Λό­γου χά­ριν, ἐξ αὐ­τῆς τῆς θε­ο­λο­γί­ας της, συ­νι­στᾷ εἰς τούς πι­στούς τόν σε­βα­σμόν πρός τό πε­ρι­βάλ­λον ὡς δη­μι­ούρ­γη­μα θεῖ­ον. Διά τῶν λει­τουρ­γι­κῶν της εὐ­χῶν καί ἄλ­λων σχε­τι­κῶν πνευ­μα­τι­κῶν μέ­σων ὑ­πεν­θυ­μί­ζει ὅ­τι ἄ­νευ τοῦ φυ­σι­κοῦ πε­ρι­βάλ­λον­τος εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τος ἡ συ­νέ­χι­σις καί τῆς ἰ­δι­κῆς μας ζω­ῆς, κα­θ’ ὅ­τι ὁ ἄν­θρω­πος δέν αὐ­το­νο­μεῖ­ται ἀ­πό τῆς ὑ­πο­λοί­που δη­μι­ουρ­γί­ας, ἀφοῦ τυγ­χά­νει ἀ­να­πό­σπα­στον μέ­ρος αὐ­τῆς.

            Προ­τρέ­πει δέ ἀ­νελ­λι­πῶς τάς ἐ­νο­ρί­ας καί τούς φο­ρεῖς εἰς ἀ­νά­πτυ­ξιν ποι­κί­λων δρά­σε­ων πρός προ­στα­σί­αν τοῦ πε­ρι­βάλ­λον­τος καί προ­α­γω­γήν οἰ­κο­λο­γι­κοῦ πνεύ­μα­τος καί εἰς καλ­λι­έρ­γειαν φι­λι­κῶν πρός τό πε­ρι­βάλ­λον ἕ­ξε­ων, ἤ­τοι, πα­ρα­δείγ­μα­τος χά­ριν, πε­ρι­ο­ρι­σμόν τῆς χρή­σε­ως ρυ­πο­γό­νων καί ἐ­νερ­γο­βό­ρων μη­χα­νη­μά­των, ἀ­να­κύ­κλω­σιν, προ­στα­σί­αν τῶν δα­σῶν, ἀ­πο­φυ­γήν τῆς ἠ­χορ­ρυ­πάν­σε­ως.

            Ὑ­πο­καρ­δί­ως ἐπευ­χό­με­θα ὅ­πως ἡ χά­ρις τοῦ Ἀ­να­στάν­τος Κυ­ρί­ου δι­α­φυ­λάτ­τῃ πάν­τας ἡ­μᾶς, τό πε­ρι­βάλ­λον ἡ­μᾶς φυ­σι­κόν οἰ­κο­σύ­στη­μα καί ἅ­πα­σαν τήν δη­μι­ουρ­γί­αν ἀ­τρώ­τους, ἀ­βλα­βεῖς καί ἀ­κε­ραί­ους πρός δό­ξαν Θε­οῦ, τοῦ ποι­ή­σαν­τος ἡ­μᾶς, καί ἀ­πρό­σκο­πτον ἐξακολούθησιν τῆς ἐν­θά­δε βι­ο­τῆς ἡ­μῶν, ἐ­π’ ἐλ­πί­δι τῆς ἀ­ϊ­δί­ου με­το­χῆς εἰς τό πλή­ρω­μα τῆς ζω­ῆς, ἐν τῷ ἀ­νε­σπέ­ρῳ φω­τί τῆς τῶν οὐ­ρα­νῶν Βα­σι­λεί­ας.

 

Χριστός Ἀνέστη!

Μετά πολλῆς ἀγάπης καί εὐχῶν πατρικῶν

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος

Εκ του Γραφείου Τύπου

της Ιεράς Συνόδου

της Εκκλησίας της Ελλάδος

 

Κυριακή, 06-06-2021

Πρωΐ. Ὁ Σεβασμιώτατος θά  ἱερουργήσει στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Τριάδος Ἁγίων Θεοδώρων.

 

Τρίτη, 08-06-2021:

8:00 μ.μ. Ὁ Σεβασμιώτατος θά  ἱερουργήσει στήν τελεσθησομένη Ἀγρυπνία ἐπί τῇ ἀποδόσει τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα στήν Ἱερά Μονή Ὁσίου Μαξίμου Καυσοκαλύβη καί θά τελέσει κουρά μοναχοῦ.

  

Τετάρτη, 09-06-2021:

6:30 μ.μ Ὁ Σεβασμιώτατος θά χοροστατήσει κατά τήν  Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ στό

ἑορτάζον  Παρεκκλήσιο Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος Φωλεᾶς (Πλατανάκια).

                                   

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἡ θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ εἶναι αὐτή πού μᾶς ἀφηγεῖται ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή. Οἱ προφῆτες τῆς Π. Διαθήκης, περιγράφοντας τό ἔργο τοῦ ἀναμενόμενου Μεσσία, ἀναφέρουν καί τήν ἀνάβλεψη τυφλῶν. Αὐτός λοιπόν πού ἔχει τήν ἐξουσία νά ξαναδίνει τό φῶς στούς τυφλούς δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν Μεσσία.

Ἡ ἀπόδοση ὅμως τοῦ φωτός στούς τυφλούς, πέραν τῆς ἀποδεικτικῆς σημασίας της γιά τήν μεσσιανική ἰδιότητα τοῦ Χριστοῦ, ἔχει καί ἕνα ἄλλο βαθύτερο νόημα: Εἶναι σημάδι μίας νέας κατάστασης πραγμάτων πού εἰσβάλλει μέσα στόν κόσμο τοῦ σκότους καί τῆς τυφλότητας. Ὁ Χριστός ἀνοίγει τά μάτια τῶν ἀνθρώπων γιά νά μπορέσουν νά διαπιστώσουν τήν νέα ζωή πού αὐτός προσφέρει σάν δῶρο στόν κόσμο. Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ ὡς Φῶς τοῦ κόσμου καί τοῦ Εὐαγγελίου πού διακηρύσσει ἡ Ἐκκλησία δημιουργοῦν κρίση μέσα στόν κόσμο βέβαια ὄχι μέ τήν ἔννοια τῆς κατακρίσεως τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά μέ τήν ἔννοια τῆς ὑποχρεώσεως πού δημιουργεῖται μέσα στόν κάθε ἄνθρωπο νά λάβει θέση ἀπέναντι αὐτοῦ τοῦ φωτός. Ἀπό τήν στάση πού παίρνει ὁ καθένας ἀπέναντι στό φῶς κρίνεται ἤδη καί προδικάζεται τό μέλλον του. Χρειάζεται τόλμη γιά νά δεῖ κανείς κατάματα τό φῶς, νά ἀντικρύσει τήν γύμνια του χωρίς νά τήν ἐπενδύει μέ ψεύτικα καί συμβατικά ροῦχα, χρειάζεται θάρρος γιά νά συνειδητοποιήσει δυσάρεστες πλευρές τοῦ ἑαυτοῦ του πού ἡ ὕπαρξή τους τόν πληγώνει, νά πεῖ τό ὄχι σέ πολλές διεφθαρμένες ἐπιθυμίες του πού τόν συνδέουν μέ προσωπική ὠφέλεια στή ζωή, καί παράλληλα νά πεῖ τό ναί στήν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ. Καί τήν τόλμη αὐτή τήν προσφέρει τό φῶς τό ἐρχόμενο στόν κόσμο «διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ».Τό φῶς αὐτό ἔρχεται σάν μία νέα δημιουργία καί ἀνάπλαση τοῦ κόσμου. Εἶναι χαρακτηριστικό στή διήγηση τῆς θεραπείας τοῦ τυφλοῦ, ὅτι ὁ Χριστός πλάθει πηλό καί ἐπιχρίει τά κλειστά μάτια τοῦ τυφλοῦ στέλνοντάς τον νά πλυθεῖ στή δεξαμενή τοῦ Σιλωάμ. Ὅπως ὁ Θεός, κατά τήν ἀρχική δημιουργία τοῦ κόσμου πλάθει μέ χῶμα τόν ἄνθρωπο, ἔτσι καί ὁ Χριστός μέ τόν ἴδιο τρόπο ἀναδημιουργεῖ τό καταστραμμένο ἀπό τήν φθορά τῆς ἁμαρτίας πλάσμα. Καί ὅπως ὁ Θεός προστάζει τό «γεννηθήτω φῶς», ἔτσι καί ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἴδια δημιουργική δύναμη δίνει τό φῶς στόν τυφλό καί ἀνοίγει τά μάτια τῶν ἀνθρώπων νά δοῦν τήν ἀλήθεια πού αὐτός ἀποκαλύπτει γιά νά σώσει τόν κόσμο.

Οἱ γραμματεῖς καί οἱ φαρισαῖοι ἀρνοῦνται τό φῶς καί ἐξακολουθοῦν νά παραμένουν στό σκότος, προτιμοῦν τό σκοτάδι πού κρύβει καί σκεπάζει τά ἔργα τους, γιατί ὁ ἔλεγχος τοῦ φωτός δέν εἶναι ἀρεστός στούς ἀνθρώπους, τῶν ὁποίων τά ἔργα εἶναι σκοτεινά.

 

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Τό μεσημέρι τῆς Παρασκευῆς, 28ης Μαΐου 2021, στή Θράκη καί συγκεκριμένως στά ὅρια τῆς Ροδόπης, οἱ κάτοικοι τῆς ἀκριτικῆς καί εὐαισθήτου περιοχῆς μας, ἰδιαιτέρως οἱ ἀνήκοντες σέ ἄπορες οἰκογένειες, ἔγιναν ἀποδέκτες 300 δεμάτων μέσω τῆς δράσεως τοῦ Φιλανθρωπικοῦ Ὀργανισμοῦ «Ἀποστολή» τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν σέ συνεργασία μέ τήν Ἐπιχείρηση «Μασούτης» καί τήν Ἱερά Μητρόπολη Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς.

 

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

 

Το πρωΐ τῆς Παρασκευῆς, 28ης Μαΐου 2021, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης προέστη τῆς ἐπιμνημοσύνου δεήσεως τοῦ τελευταίου Βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Παλαιολόγου καί τῶν σύν αὐτῷ ἀναιρεθέντων Κληρικῶν καί λαϊκῶν, πατέρων καί ἀδελφῶν ἡμῶν ἐπί τῇ ἐπετείῳ τῆς ἁλώσεως τῆς Βασιλευούσης.

Τόν πανηγυρικό τῆς ἡμέρας ἐξεφώνησε ἡ Πρόεδρος τοῦ Τμήματος τῆς Ἑλληνικῆς Φιλολογίας τοῦ Δ.Π.Θ. Καθηγήτρια, κ. Μαρία Τζιάτζη. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παντελήμων συντόμως ἀνεφέρθη εἰς τήν θλιβερήν ταύτην ἐπέτειον καί προέτρεψε τό ἐκκλησίασμα νά διατηρῇ ἄσβεστη τή μνήμη καί νά δέεται προσευχητικῶς ὑπέρ τῶν πατέρων καί ἀδελφῶν ἡμῶν τῶν προασπιστῶν τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος.

Σεβασμιότατε Πάτερ και Δέσποτα,

αιδεσιμότατοι ιερείς,

αγαπητές και αγαπητοί συμπολίτες:

Κάθε φορά που φτάνουμε στο τέλος του Μάη, η μνήμη σεργιανάει άθελά μας στη Βασιλίδα των Πόλεων. Μας ανεβάζει στα σκαλοπάτια της Μαγναύρας, με τους σοφούς δασκάλους και τους άξιους φοιτητές, μας ταξιδεύει στα μακρινά παλάτια της Άννας της Πορφυρογέννητης, απ’ όπου ευαγγελίζεται τον Χριστό στο γένος των Ρώσων, μας ζωντανεύει τα ψηφιδωτά της Αγιά-Σοφιάς, τα σήμαντρα και τις καμπάνες της· μας φέρνει στην πόλη του Κωνσταντίνου, που της έλαχε να σμίξει την ελληνική σοφία και το κάλλος με το καθάριο φως της Ορθοδοξίας, την πόλη που διαλέχτηκε για να φωτίσει Ανατολή και Δύση, εκείνη που πρώτα  η ίδια έγινε το φως της οικουμένης!

Και αναρωτιόμαστε: Πώς έγινε ξαφνικά δούλη η Κωνσταντίνου Πόλις, η Νέα Ρώμη! Αυτή που συνύφανε την ελληνική αρχαιότητα, το ρωμαϊκό παρελθόν, με τη χριστιανική βασιλεία, τη φιλοσοφία και τον νομικό πολιτισμό με το εν ουρανοίς πολίτευμα.

Η Πόλη έπεσε. Η κοσμική ακτινοβολία της έσβησε. Ή καλύτερα: μεταλαμπαδεύτηκε. Μεταλαμπαδεύτηκε εκεί, όπου (σήμερα) δεν θέλουν να παραδεχθούν την προέλευσή της!

Τη 29η του αυτού μηνός Μαΐου μνείαν ποιούμεθα των υπέρ της πίστεως και της ελευθερίας ενδόξως πεσόντων (αν και ατίμως και απανθρώπως σφαγιασθέντων) υπερασπιστών της Βασιλίδος των Πόλεων, εν τη είθε υστέρα αυτής Αλώσει, γενομένη εν έτει 1453ω, ημέραν Τρίτην, του Μαΐου την 29ην άγοντος, υπό φύλων βαρβάρων και μισοχρίστων.

Άνοιξη του 1453. Η ώρα της πολιορκίας έχει φτάσει. Ο τουρκικός στρατός περικυκλώνει την Πόλη. Αφηγείται ο ιστορικός της Αλώσεως Σφραντζής:

«Όταν έλαμψε η άνοιξη, ο σουλτάνος ετοίμασε στόλο και απέκλεισε με στρατό την πόλη. Έφεραν και πολλές πολιορκητικές μηχανές. Από αυτές μερικές είχαν τόσο μεγάλο μέγεθος, ώστε να μην μπορούν την καθεμιά να τη σύρουν σαράντα ή και πενήντα ζευγάρια βοδιών και περισσότεροι από δύο χιλιάδες άνθρωποι. Και στις 2 Απριλίου έφθασε και ο σουλτάνος με αναρίθμητο ιππικό και πεζικό. Και μόλις ήλθε, έμπηξε τη σκηνή του απέναντι στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, και ο στρατός τους σαν άμμος της θάλασσας από τη μια θάλασσα έως την άλλη. Και ο αμηράς περικύκλωνε την πόλη με τάφρους και ξύλινα χαρακώματα. Και έξω από το χαράκωμα στέκονταν σε κύκλο οι γενίτσαροι με τους άλλους ευγενείς του παλατιού του. Ήταν λοιπόν Παρασκευή της Διακαινησίμου και ο Ναβουχοδονόσωρ στάθηκε μπροστά στις πύλες της Ιερουσαλήμ και την περικύκλωσε με χαρακώματα. Και την ίδια μέρα κατέφθασε και τμήμα του στόλου του. Και έτσι περιέζωσε την πόλη από στεριά και θάλασσα.»

Οι Βυζαντινοί προβαίνουν σε στοιχειώδεις αμυντικές προετοιμα­σίες. Όσα πλοία Ελληνικά και των Δυτικών βρέθηκαν στα ύδατα της Πόλης, παρέμειναν ύστερα από αίτηση του βασιλιά, για να βοηθήσουν.

Στις 15 Απριλίου κατέφθασε και ο υπόλοιπος στόλος των Οθωμανών, ώστε συνολικά τα πλοία του Πορθητή ήταν 420, ενώ οι χερσαίες δυνάμεις ανέρχονταν, κατά μεν τον Σφραντζή, σε 258.000, κατά δε τον Χαλκοκονδύλη και άλλους, σε 400.000 πολεμι­στές. Απέναντι σ’ αυτόν τον «ποταμό» αντιπαρατάχθηκαν 4.973 μάχιμοι ένοικοι της Πό­λης, διότι «η Ιστορία μάς θέλει τους Έλληνες πάντοτε <πολλά> ολίγους». Ο Σφραντζής, που δίνει το παραπάνω στοιχείο, εξηγεί πώς εξακρι­βώθηκε ο αριθμός αυτός, αφού ο Κωνσταντίνος του ανέθεσε προσωπικά να βγάλει το άθροισμα ύστερα από τις απογραφές που έκαναν οι αρχηγοί των επιμέρους στρατιωτικών σωμάτων:

«Και έτσι ο καθένας από τους αρχηγούς έδωσε στον βασιλιά τον κατάλογο των στρατιωτών του. Κι εκείνος διέταξε και είπε σε μένα: πάρε τα κατάστιχα του καταλόγου και μέτρησε ακριβώς πόσοι και τι λογής άνδρες, πόσα και τι λογής όπλα υπάρχουν. Κι εγώ, αφού εκτέλεσα την προσταγή του βασιλιά μου, του παρουσίασα με μεγάλη λύπη και κατήφεια τὸ καταστιχίδιον. Και η ποσότητα έμεινε απόρρητη ανάμεσα σε μένα και σε κείνον.»

Ο Μωάμεθ στέλνει προειδοποίηση στον βασιλιά Κωνσταντίνο να παραδώσει την πόλη, με αντάλλαγμα τη σωτηρία του ίδιου και του λαού. Γράφει ο ιστορικός της Αλώσεως Δούκας:

«Αφού, λοιπόν, ο Μωάμεθ ετοίμασε τα πάντα, έστειλε μήνυμα μέσα στην πόλη λέγοντας στον βασιλιά: «μάθε ότι οι πολεμικές προετοιμασίες έχουν ήδη τελειώσει. Τι λες; Θέλεις να εγκαταλείψεις την πόλη και να φύγεις, όπου θέλεις μαζί με τους άρχοντες και τα υπάρχοντά τους ή να αντισταθείς και μαζί με τη ζωή σου να χάσεις και τα υπάρχοντά σου, και συ και οι δικοί σου, ενώ ο λαός σου να αιχμαλωτισθεί από τους Τούρκους και να διασκορπιστεί στα πέρατα της γης;»

Τότε ο βασιλιάς του απάντησε με ομόφωνη γνώμη της συγκλήτου: «Αν θέλεις κι εσύ να ζήσεις μαζί μας ειρηνικά, όπως έζησαν και οι γονείς σου στο παρελθόν, ας έχεις την ευλογία του Θεού. Γιατί εκείνοι θεωρούσαν πατέρες τους τους γονείς μου κι έτσι τους τιμούσαν, ενώ ένιωθαν αυτήν εδώ την πόλη για  πατρίδα τους. Κράτησε όλα τα κάστρα που άρπαξες τόσο άδικα από εμάς και φύγε ειρηνικά. Δεν έχω το δικαίωμα ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος από τους κατοίκους της να σου παραδώσουμε αυτήν την πόλη· γιατί όλοι με μια ψυχή διαλέγουμε όχι να λυπηθούμε τη ζωή μας, αλλά να πεθάνουμε με απόφαση ομόθυμη, προασπίζοντάς την. Μόλις άκουσε το μήνυμα ο τύραννος, έχασε κάθε ελπίδα για ειρηνική παράδοση της Πόλης και διέταξε αμέσως να σταλούν τελάληδες σε όλο το στρατόπεδο, δηλώνοντας τη μέρα της επίθεσης.»

Ανάμεσα στους φύλακες των νέων Θερμοπυλών, βρέθηκαν και λίγες εκατοντάδες Γενουάτες, σαν άλλοι «Θεσπιείς», με τον αρχηγό τους τον γενναίο και ικανό Ιωάννη Ιουστινιάνη.

Οι πολιορκητές μετέρχονται ποικίλα τεχνάσματα: προσπαθούν να γεμίσουν την τάφρο των Ελλήνων με κλαδιά και χώματα, καμμιά φορά και με τα σώματα των ασθενέστερων συμπολεμιστών τους, όπως μας πληροφορεί ο Σφραντζής:

«Και μπορούσε κανείς να δει θέαμα φοβερό, καθώς πολλοί από αυτούς από το πλήθος και τη βιασύνη που είχαν έπεφταν μέσα στις τάφρους. Και αυτοί που έρχονταν από πίσω έριχναν ανελέητα ξύλα και χώματα και τους σκέπαζαν και τους έστελναν ζωντανούς στον Άδη. Άλλοι πάλι επίτηδες έριχναν με σκληρότητα στις τάφρους τους ασθενέστερους αντί για κλαδιά και χώμα.»

Άλλοτε, πάλι, ανοίγουν λαγούμια, ώστε είτε τα τείχη να υπονομεύσουν είτε δι’ αυτής της οδού να εισέλθουν. Οι πολιορκημένοι αμύνονται με τη χρήση του υγρού πυρός.

Παράλληλα οι Οθωμανοί πλησιάζουν στα τείχη με πολιορκητικές μηχανές και σκά­λες. Καταφέρνουν με κανονιές να διαρρήξουν το εξωτερικό τείχος, γκρεμίζοντας τον πύργο στην πύλη του Αγίου Ρωμανού.

Οι Βυζαντινοί επισκευάζουν, όσο ήταν δυνατόν, τα τείχη, ανοίγουν νέα τάφρο από μέσα, τέλος ανοίγουν την Κερκόπορτα:

«Κάποιοι γέροντες γνώριζαν ένα κρυφό, ημιυπόγειο παραπόρτι, κλεισμένο από πολλά χρόνια, προς τα νότια του παλατιού. Το ανέφεραν στον βασιλιά, και με τη διαταγή του ανοίχθηκε, για να μπορούν να βγαίνουν από τα τείχη και να μάχονται με τους Τούρκους στην εξωτερική τάφρο καλυπτόμενοι από τα γερά τείχη. Τὸ ὄνομα τῆς κρυφῆς ἐκείνης πύλης ἐκαλεῖτο Κερκόπορτα.»

Ο δε τύραννος, ημέρα Κυριακή των Αγίων Πάντων, 27 Μαΐου, άρχισε καθολική επίθεση. Και ούτε τη νύχτα δεν έδωσε ανάπαυλα στους Ρωμαίους. Και με το ξημέρω­μα άρχισε ξανά μάχη, ως το μεσημέρι. Μετά διαμοίρασε τον στρατό και τα πλοία του σε όλο το μήκος των τειχών.

Ο βασιλιάς απευθύνει προς τους άρχοντες, τους στρατιώτες και τον λαό κατά τις τελευταίες ώρες της πολιορκίας την ύστατη ενθάρρυνση.

Με τη δύση του ηλίου τη Δευτέρα, 28 Μαΐου, το βράδυ, ξαναήχησε το σύνθημα της μάχης, και ο ίδιος ο τύραννος έφιππος και η παράταξή του μεγάλη σφόδρα: μπροστά στα μισο­γκρεμισμένα τείχη μάχονταν τα πιο έμπιστα παλληκάρια του, πάνω από δέκα χιλιάδες. Πιο πίσω και στα πλάγια ιππότες υπέρ τις 100 χιλιάδες, στα νότια άλλες εκατό και πλέον, και μέχρι το ύψος του παλατιού άλλες πενήντα χιλιάδες, και στα πλοία αναρίθμητοι.

Οι δε εντός διαμοιράσθηκαν κι αυτοί, ο μεν βασιλιάς με τον Ιουστινιάνη έξω στην τάφρο, με Λατίνους και Ρωμαίους το πολύ 3.000· ο μέγας δούκας στην Βασιλική Πύλη με πεντακοσίους, στα προς την θάλασσα τείχη τσαγγρατόροι και τοξότες λίγο περισσότεροι από πεντακόσιοι· στο υπόλοιπο μήκος των τειχών, σε κάθε προμαχώνα … ένας, ή τοξότης ή πετροβολιστής. Κι όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκε κανένας τους.

Οι Τούρκοι αγωνίζονταν να πλησιάσουν τα τείχη με αναρίθμητες κλίμακες. Αλλά δεν τα κατάφερναν, γιατί δέχονταν από ψηλά πέτρες. Ο τύραννος πίσω τους με σιδερένιο ραβδί στο χέρι, πότε τους κολάκευε και πότε τους απειλούσε.

οἱ δὲ τῆς πόλεως ἀντεμάχοντο ἀνδρείως, ὅσον ἡ δύναμις. Στα αυτιά όλων ηχούσαν ακόμη τα ψυχωμένα λόγια του βασιλιά: «πολεμήστε για την πίστη, για την πατρίδα, για το ταπεινωμένο σκήπτρο, για τους οικογενείς σας.» ῏Ησαν δὲ ἀντιπολεμοῦντες Τοῦρκοι εἴκοσι πρὸς ἕνα Ῥωμαῖον.

Ενώ όμως οι Ρωμαίοι είχαν δώσει όλες τους τις δυνάμεις, προκειμένου να μην αφήσουν τους Τούρκους να εισέλθουν διά των καταπεσόντων τειχών, παραχώρη­σε ο Θεός και μπήκαν κάποιοι από άλλη δίοδο, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Βρήκαν, δηλαδή, την Κερκόπορτα ανοιχτή κι ανέβηκαν πάνω στα τείχη, βγάζοντας φωτιές, σκοτώνοντας όποιους συνάντησαν στο διάβα τους, και άρχισαν να βάλλουν κατά των Ρωμαίων ακροβολιστών.

Και ήταν το θέαμα φρικτόν. Οι Ρωμαίοι και Λατίνοι, που αντιστέκονταν στους απέξω, άλλοι σκοτώθηκαν από αυτούς που τους χτυπούσαν από πίσω, άλλοι κλεί­νον­τας τα μάτια έπεφταν μόνοι τους από τα τείχη και έβρισκαν φριχτό τέλος. Οι δε Τούρκοι έστηναν πια τις κλίμακες ανεμπόδιστα και ανέβαιναν σαν αετοί πετώμενοι.

Όσοι Ρωμαίοι ήταν κοντά στον βασιλιά στην αρχή δεν αντιλήφθηκαν τι είχε γίνει, καθώς ήταν μακριά από το σημείο που είχε γίνει η είσοδος των Τούρκων, και άλλωσ­τε, ήταν αφοσιωμένοι στην αντίσταση κατά των απέξω. Ξαφνικά νιώθουν να τους χτυπούν πισώπλατα βέλη από πάνω από τα τείχη. Γυρίζουν και βλέπουν Τούρκους, και τράπησαν σε φυγή προς το εσωτερικό. Και μη μπορώντας να περάσουν όλοι μαζί από την πύλη, πάνω στον πανικό ποδοπάτησαν ο ένας τον άλλο.

Τότε όλη ἡ εχθρική παράταξη με μια φωνή όρμησαν μέσα, καταπατώντας και κατασφά­ζοντας τους δυστυχείς.

Ο βασιλιάς απελπισμένος, βαστώντας σπαθί και ασπίδα είπε λόγο αξιολύπητο: «δεν υπάρχει κάποιος χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι;» Γιατί είχε απομείνει ολομόναχος.  Τότε ένας Τούρκος τον χτύπησε καταπρόσ­ωπο, και αυτός ανταπέδωσε το χτύπημα· άλλος όμως του κατάφερε καίριο πλήγμα από πίσω, και έπεσε κατά γης· δεν κατάλαβαν, ότι ήταν ὁ βασιλιάς, κι έτσι, τον θανά­τωσαν σαν κοινό στρατιώτη και τον παράτησαν εκεί.

Ο Μωάμεθ αναζητεί αμέσως μετά τη θριαμβευτική είσοδό του στην Πόλη και βρίσκει το κεφάλι του Κωνσταντίνου και, αφού πείστηκε με τη μαρτυρία του μεγάλου δούκα ότι όντως είναι αυτό, το κάρφωσε στον κίονα του Αυγουσταίου και το άφησε εκεί μέχρι το βράδυ. Μετά το βαλσάμωσε και το έστειλε σε όλους τους άρχοντες των τουρκικών και αραβικών φύλων επιδεικνύοντάς το ως σύμβολο της νίκης του.

Ήνυσται και τετέλεσται, όσον η ημετέρα δύναμις, το μνημόσυνον.

Μνημόσυνο για τους επώνυμους αλλά και τους ανώνυμους μαχητές, που, ενώ ήξεραν πως «στο τέλος οι Μήδοι θα διαβούνε» παρέ­μειναν να φυλάγουν Θερμο­πύλες, αισθανόμενοι το χρέος που κουβαλούσαν.

Τα σχήματα εξουσίας, τα πολιτεύματα, τα σύνορα των Κρατών θα συνεχίσουν να μεταβάλλονται από καιρό σε καιρό, ίσως μέχρι τη συντέλεια του κόσμου. Αυτό το γνώριζαν και οι υπερασπιστές της Βασιλεύουσας, αλλά επίσης γνώριζαν και ότι: ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει. Αυτό είχαν και εκείνοι ως ιδανικό, γι’ αυτό και δεν υπολόγιζαν ούτε τους συσχετισμούς των δυνάμεων, ούτε τους Εφιάλτες, ούτε τις Κερκόπορτες, ούτε τις πιθανότητες που τόσο συχνά στην Ιστορία ήταν εναντίον τους. Αυτό το ιδανικό ας κρατήσουμε και εμείς ανεξίτηλο στην ψυχή μας. Το οφείλουμε σ’ εκείνους.

Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.

Μαρία Τζιάτζη, Καθηγήτρια Βυζαντινής Φιλολογίας και Πρόεδρος του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δ.Π.Θ.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως


Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /home2/immaroni/public_html/templates/shaper_newsplus/html/com_k2/templates/ja_wall_blog/user.php on line 266