Ό Αθηνών ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, Πρόεδρος

| Ό Μυτιλήνης, Έρεσσού καί ΠΛωμαρίου Ιάκωβος

| Ό Γουμενίσσης, ΑξιουπόΛεως καί Πολυκάστρου Δημήτριος

| Ό Βέροιας, Ναούσης καί Καμπανίας ΠαντεΛεήμων

| Ό Διδυμοτείχου, Όρεστιάδος καί ΣουφΛίου Δαμασκηνός

| Ό Δρυίνουπόλεως, Πωγωνιανής καί Κονίτσης Ανδρέας

| Ό Ξάνθης καί Περιθεωρίου ΠαντεΛεήμων

| Ό Αρτης Καλλίνικος

Τ Ό Ιλίου, Αχαρνών καί Πετρουπόλεως Αθηναγόρας

Τ Ό Ζακύνθου Διονύσιος

I Ό Κηφισίας, Αμαρουσίου καί Ώρωττού Κύριλλος

Τ Ό Νέας Ιωνίας, Φιλαδέλφειας, Ηρακλείου καί Χαλκηδόνος Γαβριήλ | Ό Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης καί Βάρης Αντώνιος Ό Αρχιγραμματεύς

Ι Ό Ώρεών Φιλόθεος

διαβάστε  ΕΔΩ  το Τεύχος 27

Εὐχαρίστως πληροφοροῦμεν τούς ἐπισκέπτες τῆς ἱστοσελίδος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ὅτι ἐξεδόθη τό 27^ο τεῦχος τοῦ Περιοδικοῦ «Παρρησία». Οἱ πιστοί  μποροῦν νά προμηθευθοῦν τό ὡς ἂνω τεῦχος ἀπό τόν Πρόναο τῶν  Ἱ. Ναῶν.   Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.   πατήστε   ΕΔΩ   για να διαβάσετε το περιοδικό  

Τήν Παρασκευήν, 6ην Νοεμβρίου 2020, στόν Ιερό Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμοῦ τῇς Θεοτόκου Κομοτηνῆς, ἐπρογραμματίσθη νά τελεσθῇ τό ὀκταετές μνημόσυνον τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς κυροῦ Δαμασκηνοῦ, ὁ ὁποῖος ἐποίμανεν τήν ἀκριτικήν ταύτην Ἐπαρχίαν ἐπί 38 ἔτη ἐν πλήρει συναισθήσει τοῦ καθήκοντος. Προσκαλοῦμεν, ὅσους ἐπιθυμοῦν, νά προσέλθουν τήν ὡς ἄνω ἡμέραν συμπροσευχόμενοι διά τήν ἀνάπαυσιν τῆς ψυχῆς αὐτοῦ.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης ἑρμηνεύοντας τὸν μακαρισμό: «Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης…» παρατηρεῖ ὅτι: « Ἰδοὺ τὸ πέρας τῶν κατὰ τὸν θεὸν ἀγώνων τὸ τῶν πόνων γέρας τὸ τῶν ἱδρώτων ἔπαθλον τὸ τῆς ἐν οὐρανοῖς βασιλείας ἀξιωθῆναι…». Ὁ δὲ Μέγας Βασίλειος στήν πρὸς Διόγνητον ἐπιστολήν, λέγει γιά τοὺς διωκομένους: « Ἀγαπῶσι πάντας καὶ ὑπὸ πάντων διώκονται… Ἀγνοοῦνται καὶ κατακρίνονται… Θανατοῦνται καὶ ζωοποιοῦνται… Πτωχεύουσι καὶ πλουτίζουσι πολλούς… Ἀτιμοῦνται καὶ ἐν ταῖς ἀτιμίαις δοξάζονται… Βλασφημοῦνται καὶ δικαιοῦνται… Λοιδοροῦνται καὶ εὐλογοῦσιν… Πολεμοῦνται καὶ διώκονται καὶ τὴν αἰτίαν τῆς ἔχθρας εἰπεῖν οἱ μισοῦντες οὐκ ἔχουσιν…». Ἡ τοπικὴ μας Ἐκκλησία μὲ πρωτοβουλία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Παντελεήμονος τελεῖ τὸ μνημόσυνο τῶν τεσσάρων Ἐθνομαρτύρων κληρικῶν καὶ τῶν σύν αὐτοῖς ἀναιρεθέντων. Ἡ Ἐκκλησία διατηρεῖ σὰν ἂσβεστη κανδήλα τή μνήμη καὶ τὴν ἱστορία, διότι οἱ καιροὶ εἶναι σκοτεινοὶ καὶ ζοφεροὶ καὶ ὁ πόλεμος ἐναντίον ἰδανικῶν καὶ ἀξιῶν μαίνεται ἀνεξέλεγκτος. Ἡ προβολὴ προτύπων εἶναι ἐπιτακτικὴ καὶ ὄχι πρότυπα γενικὰ καὶ ἀόριστα, ἀλλά πρότυπα ἔργων καὶ ὄχι κενῶν λόγων. Τέτοια πρότυπα εἶναι οἱ ἐθνομάρτυρες καὶ σὲ αὐτοὺς ταιριάζουν τὰ λόγια τοῦ Λόρδου Βύρωνος: «Ποτὲ δεν ἀποτυχαίνουν αὐτοί που πεθαίνουν γιά ἕνα μεγάλο σκοπό.» Οἱ σήμερα τιμώμενοι ἐθνομάρτυρες ἔμαθαν ἀπὸ πολὺ νωρίς, ποιός εἶναι ὁ μεγάλος σκοπός καὶ πορεύτηκαν μὲ φόβο Θεοῦ καὶ μὲ προσήλωση στά ἰδανικὰ τους. Ἤξεραν αὐτό που ἔλεγε σὲ μία ἂλλη περίπτωση ὁ ἥρωας Μακεδονομάχος Παῦλος Μέλας σὲ ἓναν Εὐέλπιδα: «Ἡ ζωὴ εἶναι πόλεμος. Ἡ γῆ σου εἶναι φρούριο καὶ χρέος σου ἡ Νίκη. Μὴ μιλᾶς, νά σκέφτεσαι, νά ἀγαπᾶς, νά μὴν πονᾶς. Ἓνας εἶναι ὁ σκοπός σου: ὁ πόλεμος γιά τὰ ἰδανικὰ σου, γιά τὰ ἑλληνικὰ ἰδανικὰ τοῦ ἀνθρωπισμοῦ… Ἄνδρες που περπατοῦν στή ζωὴ εὐθυτενῶς καὶ μὲ γαλήνη μαθημένοι νά πονοῦν χωρὶς νά ὑποφέρουν, νά νικοῦν χωρὶς νά θριαμβολογοῦν, νά νικῶνται χωρὶς νά μοιρολογοῦν. Αὐτοὶ εἶναι οἱ πραγματικοὶ ἄντρες θεμέλια γενεῶν!» (Παῦλος Μέλας) Αὐτοὶ οἱ πρόγονοί μας ἔζησαν τὸν πόνο, τὸν ξεριζωμό, τὴν ἀδικία, τὶς κακουχίες. Ὅμως κουβαλοῦσαν στίς καρδιὲς τους Χριστὸ καὶ πατρίδα. Ὅπου κι ἂν πῆγαν μεγαλούργησαν μὲ ἀξιοπρέπεια καὶ ἦθος. Μὲ σοφία καὶ σύνεση καὶ κυρίως μὲ ὑπομονὴ καρτερική. Αὐτὴ ἡ ὑπομονὴ γινόταν θάρρος που τοὺς ἔκανε λιοντάρια δυνάμεως καὶ κυρίως νά μὴ φοβοῦνται οὔτε τὸν θάνατο. Ἂν ἀντιπαραβάλλουμε τή σημερινή κοινωνία που ἀποφεύγει τὸν πόνο, που ἡ ὑπομονὴ εἶναι ἄγνωστη λέξη καί που ὁ θάνατος εἶναι ὁ μεγαλύτερος φόβος, ποὺ να χωρέσει ἡ ἔννοια τῆς αὐτοθυσίας χάριν τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος; Ὅμως ὁ Θεὸς πάντοτε φανερώνει γενναίους που φωτίζουν τὰ σκοτάδια τῶν ἀδυνάτων καὶ ἀναδεικνύονται ἐμψυχωτὲς καὶ ὁδηγοί. Τέτοιοι ἐμψυχωτὲς εἶναι οἱ σήμερα τιμώμενοι ἐθνομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι ἀνεδείχθησαν καί στά δύσκολα χρόνια 1941- 1944. Λίγα λόγια γιά τὸν καθένα ξεχωριστὰ εἶναι καθῆκον τιμῆς καὶ μνήμης. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1941 οἱ Γερμανοὶ παραχώρησαν τὴν διοίκηση καὶ τῆς δυτικῆς Θράκης στούς ἐθνικιστὲς Βούλγαρους καὶ ἀπὸ τότε ἄρχισε γιά μία ἄκομα φορὰ ἓνας ἀνηλεὴς διωγμὸς ἐναντίον τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ, διότι δέν ἀσπάζονταν τὸν Βουλγαρισμὸ καὶ δέν προχωροῦσαν στήν μέχρι τότε σχισματικὴ ἐθνοφυλετικὴ Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας. Εἶναι πολὺ λυπηρὸ γεγονὸς, ὅτι οἱ διῶκτες ἦταν Ὀρθόδοξοι. Ἡ Μητρόπολή μας εἶχε τὰ πρῶτα θύματα ἐξαιτίας τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεώς τους στά ἄνομα σχέδια τῶν Βουλγάρων. Πρῶτος ἦταν ὁ ἱερεὺς Θεόδωρος Παπαδόπουλος. «Γεννήθηκε τὸ 1880 στό χωριὸ Μοσχονιὰ τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης. Χειροτονήθηκε ἱερέας τὸ 1910 στήν Κωνσταντινούπολη. Μετὰ τή Μικρασιατικὴ καταστροφή καὶ τὴν ἀνταλλαγή, ἦρθε στή Ροδόπη. Τὸ 1926 διορίστηκε ἐφημέριος στόν Αἴγειρο. Ζοῦσε μὲ φόβο Θεοῦ. Ἡ πραότητα, τὸ φίλεργον καὶ φιλανθρωπία του εἶχε κερδίσει τίς ψυχὲς τοῦ ποιμνίου του. Τὸ 1941 ἀμέσως μετὰ τὴν ἂφιξη τῶν Βουλγάρων, στρατιωτικὸ ἀπόσπασμα πῆγε στό σπίτι του καὶ ἀναζητοῦσε ὅπλα καὶ παρόλο που ἦταν κλινήρης, τὸν βασάνισαν. Μετὰ τὴν κακοποίηση στίς 22 Ἰουνίου τοῦ 1941 παρέδωσε τὴν ψυχὴ του εἰς Κύριον, σὲ ἡλικία 64 ἐτῶν. Ἐτάφη στόν προαύλιο χῶρο τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Αἰγείρου.» Δεύτερος ἦταν ὁ ἱερεὺς Δημήτριος Καβάζης. «Γεννήθηκε στήν Κεσσάνη τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης τὸ 1890. Μετὰ τὴν ἀνταλλαγὴ ἐγκαταστάθηκε στό χωριὸ Κρωβύλη τοῦ Νόμου Ροδόπης, ὅπου νυμφεύθηκε. Τὸ 1931 χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Μαρωνείας Ἄνθιμο καὶ διορίστηκε ἐφημέριος στήν Κρωβύλη. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1941 οἱ Βούλγαροι πῆραν τὰ κλειδιά τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἀπαγόρευσαν νά λειτουργεῖ. Ἀργότερα τοῦ ἐπέτρεψαν νά ἱερούργησει σέ τρία χωριά: Κρωβύλη, Ἀετοκορυφή καὶ Μαρώνεια. Ὡς κυρίαρχοι ἤθελαν νά τὸν πείσουν νά λάβει βουλγαρικὴ ὑπηκοότητα καὶ νά προσχωρήσει στήν σχισματικὴ Ἐκκλησία- ἐξαρχία. Ὁ π. Δημήτριος ὃμως ἦταν ἀνυποχώρητος καὶ στέρεος στήν πίστη καὶ στὴν πατρίδα του. Οἱ Βούλγαροι τοῦ ζήτησαν νά παραδώσει τὰ ὅπλα που ἔκρυβε. Δοκίμασε ὅλη τὴν βαρβαρότητά τους. Ἀφοῦ τὸν ἔριξαν στό ἔδαφος καὶ τὸν τσαλαπατοῦσαν στό στῆθος, ἔφτασαν στό σημεῖο νά πεταλώσουν τὰ πέλματά του! Ὑπέφερε τόσο πολύ που σχεδὸν σερνόταν γιά νά ἐκτελέσει τὰ καθήκοντά του. Στίς 20 Ἀπριλίου τοῦ 1944 τὴν πρό τοῦ Ἑσπερινοῦ, οἱ Βούλγαροι μπῆκαν στήν Ἐκκλησία, τὸν ἅρπαξαν καὶ τὸν ἔσυραν στό βουνό. Τὸν βασάνισαν ἀπάνθρωπα καὶ ζωντανὸ ἄκομα τὸν ἔριξαν σὲ ἕναν λάκκο στή θέση Τσακὰλ Μπαϊρ Ἰσμάρου καὶ τὸν λιθοβόλησαν. Στίς 29 Ἀπριλίου 1944 παρέδωσε τὴν ψυχὴ του εἰς Κύριον. Ἐτάφη στό προαύλιο τοῦ Ναοῦ τῆς Κρωβύλης.» Ὁ τρίτος: ὁ ἱερεύς Βαγιάννης Ἐμμανουηλίδης. «Γεννήθηκε στό χωριὸ Γραβούνα τῆς Κισσάνης τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης τὸ 1872. Γιά 42 ἔτη ὑπηρέτησε τὸ ἱερὸ θυσιαστήριο, 20 ἔτη σὲ διάφορες ἐνορίες τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης καὶ μετὰ τὴν ἀνταλλαγή, τὰ ἑπόμενα 22 ἔτη στόν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Γεωργίου Συκορράχης. Καθ΄ ὅλη τή διάρκεια τῆς Βουλγαρικῆς κατοχῆς συνελήφθη καὶ βασανίστηκε πολλὲς φορές. Παρὰ τὸ προχωρημένο τῆς ἡλικίας του παρέμεινε σταθερὸς στό καθῆκον του. Τὸ 1943 συνέλαβαν τὰ παιδιὰ του γιά νά κάμψουν τὸ ἠθικὸ του, ἀλλὰ ἐκεῖνος παρέμεινε σταθερὸς μὲ ἀποτέλεσμα νά τὸν συλλάβουν καὶ νά τὸν κακοποιήσουν βάναυσα. Ἀπεβίωσε στίς 25 Ἰουνίου 1944. Ἐτάφη στό κοιμητήριο τῆς Συκορράχης καὶ μετὰ τὴν ἀποχωρήση τῶν Βουλγάρων ἀπὸ τή Δυτική Θράκη τὰ ὀστᾶ τοῦ βασανισμένου Ἱερέως μετενταφιάστηκαν στό προαύλιο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Συκορράχης.» Ὁ τέταρτος: ὁ ἱερεὺς Γεώργιος Βουλγαράκης. « Γεννήθηκε στά Μάλγαρα τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, ἔλαβε μέρος στή Μικρασιατικὴ ἐκστρατεία καὶ παρασημοφορήθηκε «ἐπ΄ἀνδραγαθίᾳ» καὶ προήχθη στόν βαθμὸ τοῦ λοχία. Μετὰ τὴν ἀνταλλαγὴ ἐγκαταστάθηκε στό χωριὸ τῆς Νέας Ἀδριανῆς. Ἀσχολήθηκε μὲ τή γεωργία, τή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων. Μαρτυρεῖται πως εἶχε ὡραία καὶ μελωδικὴ φωνὴ καὶ ἔψαλε μὲ πίστη καὶ ἁπλότητα. Τὸ 1939 χειροτονεῖται διάκονος καὶ τὸ 1940 πρεσβύτερος. Ὁ π. Γεώργιος ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ἔγινε στόχος τῆς βαρβαρότητας τῶν Βουλγάρων. Ἀρχικὰ κατηγορήθηκε γιά παράνομη κατοχὴ ὅπλων (συνήθης καί κοινὴ κατηγορία γιά ὅλους…). Στό κοινοτικὸ κατάστημα Νέου Σιδηροχωρίου τὸν χλεύασαν, τὸν βασάνισαν καὶ τὸν ἄφησαν ἐλεύθερο μὲ τὸ στόμα γεμάτο μώλωπες καὶ πληγές. Τὰ βάσανά του συνεχίστηκαν στό χωριὸ Κόσμιο καὶ ἔμεινε κλινήρης γιά δύο μῆνες. Ἐπιπλέον ἀπαιτοῦσαν νά μάθει τή βουλγαρικὴ γλώσσα γιά νά τελεῖ τή Θεία Λειτουργία. Ὁ π. Γεώργιος μὲ γενναῖο φρόνημα ἀρνήθηκε καὶ τότε τὸν ἔκριναν ἄξιο θανάτου, τὸν χτύπησαν ἀλύπητα καὶ τὸν ἐγκατέλειψαν ἡμιθανῆ. Ὀκτὼ ἡμέρες ἦταν ἐτοιμοθάνατος. «- Μὴ λυπεῖσθε. Οἱ Βούλγαροι θὰ φύγουν γρήγορα.» Αὐτὰ ἦταν τὰ τελευταῖα λόγια του πρὶν παραδώσει τὸ πνεῦμα του στόν Κύριο που τόσο ἀγάπησε καὶ ὑπηρέτησε ἕως τέλους. Ἀπεβίωσε στίς 13 Νοεμβρίου 1944 καὶ ἐτάφη στό προαύλιο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Νέου Σιδηροχωρίου. Τὰ λόγια του βγήκαν ἀληθινά, μὰ τὰ Ἐλευθέρια τῆς πατρίδας του ἐκεῖνος τὰ ἑόρτασε στούς οὐρανοὺς μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους τόσους καὶ τόσους ἐθνομάρτυρες γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους. Ἀπὸ τή θέση αὐτή θὰ ἀναφερθῶ καὶ ὀνομαστικῶς σὲ βασανισμένους Ἱερεῖς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης στήν περιοχὴ μας, ὅπως ἀναγράφονται στό πόνημα: «Μάρτυρες Κληρικοὶ 1940-1945» τοῦ Ἀθανασίου Παπαευγενίου, Ἀθήνα 1945. Ἱερέας Νικόλαος Ζήσης, Ἱερέας Νικόλαος Θεοδωρίδης, Ἱερέας Λάμπρος Θεολογίδης, Ἱερέας Ζαφείρης Καραγκιοζάκης, Ἱερέας Κωνσταντῖνος Λάφτης, Ἱερέας Δημήτριος Μάρρος, Ἱερέας Μηνὰς Μηνόπουλος, Ἱερέας Ἀθανάσιος Παπακωνσταντίνου, Ἱερέας Βασίλειος Παρασχάκης, Ἱερέας Γαβριὴλ Φαρασόπουλος, Ἱερέας Βασίλειος Χατζηπαρασκευάς, Ἱερέας Παῦλος Χρηστίδης, Ἱερέας Νικόλαος Βεζυρόπουλος, Ἱερέας Γεώργιος Κωνσταντινίδης, Ἱερέας Καλλίνικος Καλλέργης, Ἱερέας Κωνσταντῖνος Λυκούδης, Ἱερέας Ἰωαννίκιος Μακαριώτης, Ἱερέας Δημήτριος Παπανικολάου, Ἱερέας Γεῶργιος Τσιμόπουλος, Ἱερέας Κυριάκος Χατζηδήμου. Τὰ ἀνωτέρω ὀνόματα δημοσιεύτηκαν στήν ἐφημερίδα «Χρόνος» ἀπὸ τὸν κ. Παράσχο Ἀνδροῦτσο στίς 31/10/2020. Ὁ Μητροπολίτης Μαρωνείας κυρός Τιμόθεος ἀνήγειρε ἕνα μνημεῖο τιμῆς καὶ εὐγνωμοσύνης ὑπὲρ τῶν τεσσάρων κληρικῶν. Τὰ ἀποκαλυπτήρια ἔγιναν στίς 24 Μαρτίου 1966. Τὸ 1971, ὕστερα ἀπὸ ἀπαίτηση τῆς ἀρχαιολογικῆς ὑπηρεσίας, μεταφέρθηκε ἀπὸ τὴν πλατεῖα Αὐτοκράτορος Θεοδοσίου, ὃπισθεν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, ὅπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Εἶναι πολλὰ τὰ θύματα που δολοφονήθηκαν ἐκείνη τή ζοφερὴ περίοδο καὶ ἡ Ἐκκλησία τοὺς τιμᾶ καὶ τοὺς θυμᾶται ὅλους. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων στόν προαύλιο χῶρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Βαρβάρας Κομοτηνῆς ἀνήγειρε μνημεῖο γιά ὅλους τοὺς «ἀδίκῳ θανάτῳ τελειωθέντας καὶ σφαγιασθέντας κληρικούς τε καὶ λαϊκούς ὑπὸ τῶν κατακτητῶν». Καὶ κάθε Δ΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ἐπιτελεῖται ἱερὸ Μνημόσυνο. Θὰ κλείσω τὴν τιμητικὴ αὐτὴ προσλαλιὰ μὲ ἕνα ὑπέροχο κείμενο τοῦ π. Βασιλείου Γοντικάκη, Προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων Ἁγίου Ὅρους. Εἶναι λίγα λόγια προβληματισμοῦ γιά ὅλους μας καὶ ὁ π. Βασίλειος μᾶς βάζει πρὸ τῶν εὐθυνῶν μας. «Δέν μποροῦμε ἀτιμωρητὶ οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες νά παιδιαρίζωμεν, στηριζόμενοι σὲ ὁποιανδήποτε δικαιολογία ἢ περισσότερο νά αὐθαδιάζωμεν. Ἂν αὐτοί που προηγήθηκαν ἡμῶν καὶ ἔζησαν καὶ τάφηκαν σὲ τοῦτα τὰ χώματα, αὐτοσχεδίαζαν κάνοντας τὸ κέφι τους, τότε θὰ μπορούσαμε καὶ ἐμεῖς νά συνεχίσουμε αὐτοσχεδιάζοντας. Ἂν ὅμως ἔζησαν διαφορετικά, ἂν ἀποφάσισαν νά πεθάνουν καὶ ἔτσι ἔζησαν, ἂν ὁ τρόπος τῆς ζωῆς τους ἦταν ἀπόφαση θανάτου, ἂν ὅλη τους ἡ δημιουργία, τὸ ἦθος, ὁ λόγος, τὰ ἔργα, ἡ μορφή, ἡ χειρονομία, τὸ ὁρατὸ καὶ ἀόρατο, ἐξ αὐτῶν εἶναι γεννημένο ἐκ τοῦ θανάτου. Ἀπὸ τὴν θυσία ὅλων γιά νά γεννηθεῖ κάτι καλύτερο ἄλλης φύσεως, ἄλλης ὑφῆς γιά τοὺς ἄλλους καὶ ἐμᾶς ὅλους. Τότε δέν μποροῦμε ἀτιμωρητὶ νά αὐτοσχεδιάζουμε. Ἂν δέν εἶχαν ἀγωνιστεῖ, κλάψει, ὑπομείνει, προσευχηθεῖ, θυσιαστεῖ τόσοι ἄγνωστοι στά βουνὰ, στά νησιὰ καὶ στίς πόλεις… Ἂν δέν εἶχαν στά τραγούδια, στή ζωὴ καὶ τὰ ἤθη τους αὐτὴ τὴν ἀνθρώπιά που σὲ σφάζει. Ἂν δεν ἦταν γενάρχες τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ ἓνας Ἅγιος Κοσμᾶς Αἰτωλὸς καὶ ἓνας Μακρυγιάννης. Ἂν δέν ὑπῆρχαν ὅλα αὐτὰ στό αἷμα μας, τότε θὰ μπορούσαμε νά κάνουμε ὅ,τι μᾶς κατέβει. Τώρα δέν εἶναι ἔτσι. Τώρα βρισκόμαστε ἐν τόπῳ καὶ χρόνῳ ἁγίῳ. Δέν μποροῦμε νά εἴμαστε ἐπιπόλαιοι. Δέν ἀνήκουμε στόν ἑαυτὸ μας. Ἀνήκουμε σὲ αὐτούς που μᾶς γέννησαν καὶ σὲ ὅλον τὸν κόσμο. Εἴμαστε χρεωμένοι μὲ πνευματικὴ κληρονομιά. Δέν μποροῦμε νά δικαιολογηθοῦμε σὲ κανέναν, νά ἁπαλλαγοῦμε, οὔτε νά ξεχάσουμε τὸ χρέος μας. Θὰ ἔχουμε νά ἀντιμετωπίσωμε αὐτούς που προηγήθηκαν καὶ αὐτούς που ἔρχονται. Δέν μποροῦμε νά ὑποστείλωμε τή σημαία, νά μετριάσωμε τὸ χρέος, νά ξεκουραστοῦμε σὲ ἄλλο χῶρο, μὲ ἄλλο τρόπο, παρὰ μόνο πάνω σὲ Σταυρὸ Θυσίας. Εὔχομαι καὶ προσεύχομαι πάντοτε νά στεκόμαστε στό ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ νά εἴμαστε εὐγνώμονες στούς προγόνους που ἀγωνίσθηκαν μὲ φόβο Θεοῦ γιά νά εἴμαστε ἐλεύθεροι Ἕλληνες καὶ Ὀρθόδοξοι. Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν! Ἀρχιμανδρίτης Πορφύριος Σοφὸς 1 Νοεμβρίου 2020

  Τήν Κυριακή, 01-11-2020, στόν Ἱερό Ναό τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας Κομοτηνῆς, θά τελεσθεῖ τό μνημόσυνον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν Ἐθνομαρτύρων Κληρικῶν, τῶν ὁποίων τό μνημεῖον εὑρίσκεται      ὅπισθεν τοῦ Ἁγίου Βήματος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.               

Στὰ πλαίσια τῆς Ἐθνικῆς Ἑορτῆς οἱ δάσκαλοι καὶ τὰ παιδιά τῶν παιδικῶν σταθμῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας τίμησαν τὴν μνήμη τῶν ἡρώων τοῦ Ἔπους τοῦ 40. Στὴν καθιερωμένη ἐτήσια ἑορτή τὰ παιδιά τραγούδησαν τραγούδια τῆς ἐποχῆς, ἀπήγγειλαν ποιήματα, ἔπλεξαν στεφάνια καὶ πραγματοποίησαν παρέλαση στὸν αὔλειο χῶρο τοῦ Α΄ Βρεφονηπιακοῦ Σταθμοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, τηρώντας ὅλα τὰ ἀπαραίτητα μέτρα προστασίας. Τέλος μέσα σἐ κλίμα συγκίνησης καὶ ὑπερηφάνειας ἔψαλαν ὅλοι μαζί, παιδιά καὶ δάσκαλοι, τὸν Ἐθνικό Ὕμνο τῆς Πατρίδος μας. Ἡ Ἑορτή ἔκλεισε μὲ τὴν εὐχή νὰ ἐπικρατήσει ἡ εἰρήνη σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ νὰ ἀπαλλαγεῖ ἄμεσα ἡ ἀνθρωπότητα ἀπό τὴν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ, ὥστε τὴν ἑπόμενη χρονιά νὰ τιμήσουμε τὴν Ἐθνική μας Ἑορτή πάνδημα καὶ μὲ περισσή λαμπρότητα.       [gallery link="file" ids="21310,21311,21312,21313,21314,21315,21316,21317,21318"]           [video width="400" height="230" mp4="https://immaroniaskomotinis.gr/wp-content/uploads/2020/10/1603889146702.mp4"][/video]    

  Από της 6^ης και 30 πρωινής Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της Ελληνοαλβανικής Μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται τΠατρίου εδάφους. 80 χρόνια πριν.. ξημερώματα Δευτέρας είχαν περάσει μόνο 20 χρόνια από τη χρονιά που η Θράκη μας γινόταν και πάλι ελληνική. Ενηλικίωση για τη νέα Ελλάδα.. 18 χρόνια στη νέα πατρίδα ΣΤΉΣΑΜΕ το νέο τους σπίτι εδώ.. να απαλύνει ο πόνος της απώλειας, να σβήσουν οι εικόνες από τις γενοκτονίες, να μείνουν όλα πίσω.. πίσω… 18 χρόνια για νέους γείτονες και νέες φιλίες.. στα σπίτια προσπαθούσαμε να αποκτήσουμε τα απαραίτητα.. .. πίσω το όνειρο για την μεγάλη Ελλάδα.. μπροστά η ελπίδα για έναν κόσμο δίκαιο. Έναν κόσμο ειρηνικό. Έναν κόσμο που τα έθνη θα αυτό-διαχειρίζονταν τις τύχες τους… γιατί αυτό σήμαινε η διάλυση των μεγάλων αυτοκρατοριών και η δημιουργία των νέων μικρών κρατών. Τέλος του 1^ου παγκόσμιου πολέμου.. η Γερμανία χάνει εδάφη και αναγκάζεται να πληρώσει αποζημιώσεις. Ηττημένη, Ντροπιασμένη αποζητά εκδίκηση… Μαθαίναμε, ακούγαμε, διαβάζαμε, .. Ο Χίτλερ έχει καταλάβει την εξουσία στη Γερμανία, ο Μουσολίνι στην Ιταλία. Ο Φασισμός και ο επεκτατισμός  απειλούσαν και πάλι την ειρήνη. Στην Ελλάδα κόσμος γεμάτος φτώχεια, αλλά τα παλικάρια κάτω από αυγουστιάτικα φεγγάρια υποσχέθηκαν μια καλύτερη ζωή στα κορίτσια τους, κορίτσια που κεντούσαν τις προίκες δίπλα στο αγιόκλημα.. είχαμε μαζέψει τις σοδειές είχαμε σπείρει δυό σποριές για την καινούργια τη χρονιά το κερασό στον ήλιο είχε πάρει το χρώμα του μαθαίναμε, βλέπαμε ..Ο εθνοσοσιαλισμός μεγάλωνε τα τελευταία χρόνια.. λαοί είχαν πιστέψει ; είχαν φοβηθεί; ακολούθησαν φανατικούς ηγέτες και ματοκύλισαν την Ευρώπη. Ο φθινοπωρινός ευρωπαϊκός ουρανός σκεπάζεται από τα Σύννεφα του πολέμου. Ο Χίτλερ διατυπώνει ότι «Αποστολή τους είναι να υποτάξουνε τους άλλους λαούς… ότι Η διεθνής δικαιοσύνη εφαρμόζεται μόνο με τη δύναμη του κατακτητή και την υποταγή του αδύνατου…» εξοπλίζεται πυρετωδώς δημιουργεί μια φοβερή πολεμική μηχανή και το Σεπτέμβριο του 1939 επιτίθεται.   80 χρόνια πριν.. από τον Αύγουστο φαινόταν ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά.. χωρίς ναυτεξ τότε .. κυκλοφορούσαν υποβρύχια ύπουλα.. μας είχαν άλλωστε δείξει την επεκτατική τους πολιτική οι Ιταλοί από το 1912 και όλοι γνωρίζουμε την στάση τους το 1919..τώρα χτυπούσαν ύπουλα.. η τορπίλη στόχευσε το αντιτορπιλικό  ΕΛΗ αλλά και την ζωή της συμμαχίας. Εκεί οι πρώτοι μας νεκροί.. μες τη γαλάζια θάλασσα Αξημέρωτα χτύπησαν και με θράσος ζήτησαν να πάρουν αυτό που όλοι μας αποκαλούμε πατρίδα. «Όχι» δια στόματος Μεταξά.. ένα «όχι» στο στρατόπεδο του εθνοσοσιαλισμού και ένα «Ναι» ! ναι θα πολεμήσουμε για την πατρίδα! Ναι, ποτέ πια φασισμός. Ναι, ποτέ πια όνειρα επεκτατισμού.  Η είδηση του πολέμου και της επιστράτευσης κυκλοφόρησε γρήγορα σε όλη την Ελλάδα.· Γενική επιστράτευση από κλάσεως 1917 - 43 χρονών άνδρες - και νεωτέρων,  - μόνο στη Θράκη - έναντι της υπόλοιπης Ελλάδας όπου σταματούν στην κλάση του 1926… Σειρήνες και κωδωνοκρουσίες. Δευτεριάτικο πρωινό. Ανήσυχες μορφές στα παράθυρα. Κοιτάζονται οι γείτονες, συνεννοούνται με το βλέμμα και μένουν σύμφωνοι. Τα πάντα για την Τιμή. Δεν είναι η μανία του πολέμου που τους εμπνέει, δεν είναι το πάθος της περιπέτειας. Είναι η αίσθηση της αξιοπρέπειας. Από αγάπη προς αυτήν την Ειρήνη. Κακός είναι ο πόλεμος. Τι είναι πόλεμος μπαμπά; Ρωτάει η μικρή Νανά. Πόλεμος παιδί μου είναι όταν δεν αγαπιούνται οι άνθρωποι. Πρώτη φορά στην σύγχρονη ..Ελλάδα Ως ΚΡΑΤΟΣ και Έλληνες Ως ΠΟΛΙΤΕΣ ταυτίζονται σχεδόν καθ ολοκληρίαν. πυκνοί οι επόμενοι μήνες, σφράγισαν τη συλλογική μνήμη, επιφέροντας ριζική αλλαγή στη ζωή όσων βρέθηκαν στο μέτωπο, όσων έμειναν πίσω, σε χωριά και πόλεις όσων ΕΠΈΖΗΣΑΝ ΤΟΥ ΠΟΛΈΜΟΥ.. Ο ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΑΒΑΚΗΣ ΗΓΕΙΤΑΙ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ 28 ΟΚΤΩΒΡΗ – 11 ΝΟΕΜΒΡΗ Η Μάχη που άλλαξε τον ρου της ιστορίας «Αέρα» βροντοφώναξαν οι στρατιώτες μας …τους πήραμε φαλάγγι Σημειώνει στο ημερολόγιο ο  Άγγελος Τερζάκης :18/11 Φεύγουμε για το Μέτωπο. Κυριακή απόγευμα Λυπάμαι τους συναδέλφους μου που δεν γνώρισαν τέτοιες στιγμές. 19/11/1940 Συναντήσαμε πρωί-πρωί ένα τραίνο με τραυματίες. Τα παιδιά γίνονται μελαγχολικά. Οι ελαφρά τραυματισμένοι είναι όρθιοι και μας χαιρετούνε γελώντας. Ρωτούν τι σύνταγμα είμαστε. Ένας τους φωνάζει: «Τους φάγαμε». 20//11/1940 Όλα τα πράγματα γίνονται πολύτιμα: Ένα κομμάτι σπάγγου, ένα κομμάτι εφημερίδα, ένα σπίρτο. Καπνίζουμε το τσιγάρο ώσπου να κάψει το δάχτυλο. Βρέχει. Κλεισμένοι στ’ αντίσκηνο τρώμε καρύδια και κουραμάνα. Οι αρβύλες μας έχουν οκάδες τη λάσπη. ο Ελύτης αποτυπώνει.. νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα ένας  πίσω απ τον άλλο, ίδια τυφλοί.. χωμένοι μες στις ρεματιές γέρναμε το κεφάλι από το μέρος το βαρύ όπου δε βγαίνουνε όνειρα. Ψιχάλιζε μες στην ψυχή μας.. Όμως το γέλιο κάηκε, όμως η γη κουφάθηκε, Όμως κανείς δεν άκουσε την πιο στερνή κραυγή Όλος ο κόσμος άδειασε με τη στερνή κραυγή. …………………………………………….. ΄ Είχαν όνομα.. κατάγονταν από την Κομοτηνή που τους θρήνησε, χωρίς την τύχη να θαφτούν, παρ εκτός ενός, στην αγκαλιά της θρακικής γής.

1. ΤΑΚΑΣ Λάζαρος του Δημητρίου. Εφ. Ανθυπασπιστής, γεννήθηκε το 1917, της ΧΙV Ομάδος Αναγνωρίσεως. Πνίγηκε στον Ποταμό Κούρο Τσάι στις 10 Δεκεμβρίου 1940
2. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ Ζαχαρίας του Ηρακλή. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1916, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 20 Δεκεμβρίου 1940.

 

3. ΑΛΗΣ ΟΓΛΟΥ Χασάν του Αλή. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1916, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Χωριό Ψάρι Κλεισούρας στις 11 Μαρτίου  1941.

 

4. ΑΜΗΡΑΣΘεόδωρος του Αθανασίου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1915 του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Υψ. ΒΔ Πόγραδετς στις 27 Δεκεμβρίου 1940.

 

5. ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣΧρήστος του Κων/νου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1912, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Υψ. Σεντέλι στις 10 Μαρτίου 1941

  Άδειο το κράνος, λασπωμένο το αίμα, Στο πλάϊ το μισοτελειωμένο μπράτσο …………………………………………….. Αθάνατοι αλλά όχι ανώνυμοι  

6. ΒΑΣΔΕΚΗΣ Κίμων του Βασιλείου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1913, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς 6 Δεκεμβρίου 1940.

 

7. ΒΑΦΕΙΑΔΗΣΘεόδωρος του Νικολάου. Δεκανέας, γεννήθηκε το 1919, του 29 Σ. Π. Φονεύθηκε στο Υψ. Σεντέλι στις 10 Μαρτίου 1941.

 

8. ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣΜιχαήλ του Ιωάννη. Δεκανέας, γεννήθηκε το 1917, του 29 Σ.Π. Πέθανε στο 3ο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης στις 16 Ιανουαρίου 1941.

 

9. ΓΕΜΕΝΕΤΖΗΣΓρηγόριος του Δημητρίου. Δεκανέας, γεννήθηκε το 1911, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Υψ. Σεντέλι (ΒΑ. Τεπελενίου) στις 9 Μαρτίου 1941.

 

10. ΓΕΡΑΜΙΑΝΣιμόν του Μαρδερός. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1910, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

Στα γράμματα Η μάνα γράφει : «Χαίρομαι που είσαι καλά. Τη φωτογραφία σου τη λάβαμε. Δε σου στείλαμε δικές μας,. Ο πατέρας σου κι οι αδερφάδες σου, σε χαιρετούν και προσμένουν να γυρίσεις.». Δεν έχει στρατόπεδο αυτό το γράμμα. Ίδια η ευχή της μάνας όποια σημαία κι αν κρατά ο στρατιώτης, έλληνας είναι ή ιταλός δεν έχει διαφορά. Αθάνατοι αλλά όχι ανώνυμοι  

11. ΓΕΩΡΓΙΟΥΜιχαήλ του Βασιλείου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1907, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.
12. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣΚων/νος του Συμεών. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1913, του 29 Σ. Π. Φονεύθηκε σε τοποθεσία Δυτ. Πόγραδετς στις 5 Δεκεμβρίου 1940.

 

13. ΓΚΑΡΕΤΟΣΑνέστης του Παναγιώτη. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1919, της 840 Μονάδος 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 5 Δεκεμβρίου 1940.

 

14. ΓΙΟΥΣΟΥΦ ΟΓΛΟΥΟσμάν του Γιουσούφ. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1918, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου  1940.

 

15. ΓΚΡΟΥΔΟΓΛΟΥΙωακείμ του Βασιλείου. Λοχίας, γεννήθηκε το 1909, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

  Στις 7/1/1941 σημειώνει και πάλι ο Τερζάκης Ποιος θα μου δώσει ποτέ πίσω τους μήνες αυτούς, τους μοναδικούς, που το παιδάκι μου μεγαλώνει, που κάθε μέρα του, κάθε στιγμή του είναι και μια καινούργια λέξη, μια καινούργια νόηση, μια καινούργια χαρά, και που εγώ δεν θα την ξαναβρώ ποτέ, δεν θα τις χαρώ ποτέ μου; Αθάνατοι αλλά όχι ανώνυμοι  

16. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣΓεώργιος του Δημητρίου. Δεκανέας, γεννήθηκε το 1906, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

 

17. ΔΟΥΚΑΛΗΣΤρύφων του Ιωάννη. Δεκανέας, γεννήθηκε το 1907, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Υψ. Σεντέλι (ΒΑ Τεπελενίων) στις 8 Μαρτίου 1941.

 

18. ΖΑΓΚΟΥΡΙΔΗΣΚων/νος του Γεωργίου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1916 του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 9 Δεκεμβρίου 1940.

 

19. ΙΜΠΡΑΗΜ ΟΓΛΟΥΜουσταφά του Ιμπραήμ. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1918, του 29 Σ.Π. Πέθανε στο XVII Πεδινό Χειρουργείο (Πόγραδετς) στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

 

20. ΚΑΒΑΤΖΗΣ Ιωάννης του Γεωργίου. Λοχίας, γεννήθηκε το 1907, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940

  Αθάνατοι αλλά όχι ανώνυμοι

1. ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΗΣΔημοσθένης του Γεωργίου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1904, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Υψ. Μετζγκοράνη στις 9 Μαρτίου 1941.

 

2. ΚΑΤΣΙΚΗΣΧαρίλαος του Δημητρίου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1920, του Στρατοπέδου Συγκεντρώσεως Τμίμι όπου και φονεύθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1944.

 

3. ΚΟΥΜΙΔΗΣ Μωυσής του Ισαάκ. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1915, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

 

4. ΚΟΥΤΣΟΠΑΝΤΕΛΗΣΧαράλαμπος του Κων/νου. Στρατιώτης, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

 

5. ΚΟΥΦΙΔΗΣΔημήτριος. Στρατιώτης, της ΧΙ Ομάδος Αναγνωρίσεως. Πέθανε στο Νοσοκομείο Κομοτηνής στις 25 Φεβρουαρίου 1941.

. Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν.. πέρασαν και έκαψαν..στον πόλεμο της Αλβανίας χάθηκαν συνολικά 13.479 αξιωματικοί και οπλίτες, ενώ υπήρξαν 1823 αγνοούμενοι, Αθάνατοι αλλά όχι ανώνυμοι  

6. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΣτέφανος. Λοχίας, γεννήθηκε το 1907, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940

 

7. ΜΑΒΙΔΗΣΘεόδωρος του Κων/νου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1914, του 29 Σ.Π. Πέθανε στην Τζεράβα Πόγραδετς στην 1 Φεβρουαρίου 1941

 

8. ΜΠΑΧΑΡ Σολομών του Σαμπετάι. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1907, του  29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετςστις 6 Δεκεμβρίου 1940.

 

9. ΜΠΕΡΜΠΕΡΙΑΝΣιχπούχ του Στεπάν. Στρατιώτης,γεννήθηκε το 1905, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

 

10. ΜΠΟΡΜΠΙΔΗΣΙωάννης του  Τριαντάφυλλου. Λοχίας, το 1909, της ΙΙΙ Ε.Ο.Τ. Πέθανε από πολεμικό τραύμα στο 2ο Καναδικό Σταθμό Επιδέσεως (Ιταλία) στις 16 Σεπτεμβρίου 1940

Αθάνατοι αλλά όχι ανώνυμοι   Απ' όλες τις συρράξεις της νεοελληνικής Ιστορίας, ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940-41 παρουσιάζει μια μοναδική ιδιαιτερότητα: ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΣΗ τις πρώτες μέρες μετά την ιταλική εισβολή, οι πολεμικές επιχειρήσεις διεξήχθησαν στην επικράτεια όχι των εμπολέμων αλλά ενός τρίτου λαού…    

11. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣΙωάννης του Κων/νου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1908, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

 

12. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣΣτέφανος του Γεωργίου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1914, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Υψ. Σεντέλι στις 8 Μαρτίου 1941.

 

13. ΝΤΟΓΡΑΜΑΤΖΙΑΝ Καραμπέτ του Σαρκίς. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1910, του 29 Σ Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 1940.

 

14. ΟΣΚΑΝΙΑΝ Χαζαρώς του Αβάντι. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1910, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

 

15. ΟΣΜΑΝ ΟΓΛΟΥΧασάν του Οσμάν. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1916, του 82 Σ.Π. Φονεύθηκε στη Σιάτιστα Κοζάνης στις 15 Απριλίου 1941.

 

16. ΟΤΑΤΖΗΣΝικόλαος του Ηλία. Δεκανέας, γεννήθηκε το 1912, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

  28 /10/2020 ρωτώ εδώ από αυτό το βήμα.. Ποιος θα δώσει στη μάνα μου, τη μάνα σου, τη μάνα του τα χάδια που δεν ευτύχησαν να νιώσουν; Το ζεστό φιλί επιβράβευση στην επιτυχία; Την ευχή στο γάμο της; Το ταχτάρισμα στο μωρό της; Ποιος θα δώσει όσα στέρησαν από αυτές τις μάνες; Ποιος θα φέρει πίσω τον πατέρα που έφυγε; Ποιος θα σταθεί δίπλα στο ορφανό να δώσει συμβουλές πέρα από αγάπη; Ποιος θα μας δώσει πίσω ανθρώπους και ευκαιρίες που χάσαμε;    

17. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ Θεόδωρος του Αποστόλου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1908, του 65 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Υψ. 1736 (Γκούρι Πρερ) στις 13 Φεβρουαρίου 1941.

 

18. ΠΑΡΤΣΟΓΛΟΥΦίλιππος του Ευαγγέλου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1910, του 29 Σ.Π. Πέθανε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Κορυτσάς στις 5 Δεκεμβρίου 1940.

 

19. ΠΕΝΟΣΘεόδωρος του Ιωάννη. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1914, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

 

20. ΠΕΤΡΙΔΗΣΦίλιππος του Σωτηρίου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1920, του ΙΙΙ Τάγματος Ηρακλείου. Φονεύθηκε στο Ηράκλειο (μάχη Κρήτης) στις 21 Μαΐου 1941.

    ΚΟΡΥΤΣΑ ΠΟΓΡΑΔΕΤΣ ΑΓΙΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΑΡΓΥΡΟΚΑΣΤΡΟ ΧΕΙΜΑΡΑ 6 Απριλίου του 1941, η Γερμανία, έσπευσε σε βοήθεια. Η ιταλογερμανική συμμαχία – ο «Άξονας»- έπρεπε να παραμείνει αρραγής Ο ελληνικός στρατός αντιμετώπισε με τον ίδιο ενθουσιασμό, την ίδια αυταπάρνηση τις μεραρχίες του Χίτλερ. αυτό δεν ήταν αρκετό.  

21. ΣΑΛΗ ΟΓΛΟΥ του Σαρμπά. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1905, του 80 Σ.Π. Πέθανε στο Σ1 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Διακομιδής στις 29 Μαρτίου 1941.

 

22. ΣΙΡΑΓΑΣΚων/νος του Ιωάννη. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1915, του 29 Σ.Π. Πέθανε στο XVII Πεδινό Χειρουργείο (Κορίτσα) στις 8  Δεκεμβρίου 1940.

 

23. ΣΚΑΡΛΑΤΙΔΗΣΓεώργιος του Κοσμά. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1905, του 29 Σ.Π. Πέθανε στο ΧΙΙ Πεδινό Χειρουργείο στις 6 Νοεμβρίου 1940.

 

24. ΣΚΑΡΝΕΤΟΣΑνέστης του Παναγιώτη. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1920,  του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

 

25. ΣΟΥΚΟΥΖΗΣΓαβριήλ του Κων/νου. Στρατιώτης, το 1919, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

  Εδώ σε αυτά τα εδάφη ήταν που οι ήρωες πολεμούν σαν τους Έλληνες.. να το θυμούνται αυτοί που τρέφουν όνειρα για νέα επεκτατικά κινήματα..  

26. ΤΑΧΣΙΝ ΟΓΛΟΥ Ρεσάτ του Ταχσίν. Στρατιώτης, γεννήθηκε, το 1905, του 87 Σ.Π. Φονεύθηκε στην Κλεισούρα στις 10 Μαρτίου 1941.

 

27. ΤΕΡΖΙΔΗΣΕυστράτιος του Κων/νου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1915, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στα  Τρία Αυγά (Βινάν) στις 10 Μαρτίου 1941.

 

28. ΤΕΦΗΚ ΟΓΛΟΥ Νεβρές του Τεφήκ. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1915, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Υψ. Μπάλι (Τρεμπεσίνας) στις 8 Μαρτίου 1941.

 

29. ΤΡΥΦΩΝΑΣΑλέξανδρος του Σταύρου. Λοχίας, το 1901, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Πόγραδετς στις 6 Δεκεμβρίου 1940.

 

30. ΤΣΑΓΚΑΡΙΔΗΣή ΤΖΙΓΙΕΡΟΓΛΟΥ Βασίλειος του Γεωργίου. Δεκανέας, γεννήθηκε το 1908, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο ψάρι (Κλεισούρας – Τρεμπεσίνας) στις 10 Μαρτίου 1941.

  Οι αγωνιστές των 21 συνολικά μόνιμων οχυρών Μεταξά, σε μήκος 215 χιλιομέτρων, 7000 άνδρες, παραδόθηκαν στις 10 Απριλίου. 21^ο το οχυρό Νυμφαία. 27 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα

31. ΤΣΟΤΣΟΣή ΚΟΤΣΗΣ Δημήτριος του Γεωργίου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1917, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Υψ. Σεντέλι (ΒΑ Τεπελενίων) στις 10 Μαρτίου 1941.

 

32. ΧΑΜΨΑΣ Αλέξανδρος του Ηλία. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1905, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Υψ. Σεντέλι (ΒΑ Τεπελενίων) στις 10 Μαρτίου 1941.

 

33. ΧΑΣΑΝ ΟΓΛΟΥΜεχμέτ του Χασάν. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1919, της  840 Μονάδος. Φονεύθηκε στο Αλβανικό Μέτωπο στις 13 Δεκεμβρίου 1940.

 

34. ΧΑΣΑΝ ΟΓΛΟΥ Σατίκ του Χασάν. Δεκανέας, γεννήθηκε το 1919, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στο Υψ. 1211 (Δ. Πόγραδετς) στις 10 Δεκεμβρίου 1940.

 

35. ΧΟΥΣΕΪΝ ΟΓΛΟΥΣεραφεδίν του Χουσεΐν. Δεκανέας, γεννήθηκε το 1919, του 29 Σ.Π. Φονεύθηκε στη μάχη ΒΔ Πόγραδετς στις 9 Δεκεμβρίου 1940.

 

36. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΚΑΚΗΣΑθανάσιος του Φωτίου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1902, του 29 Σ.Π. – 840 Μονάδος. Πέθανε στο 5ο Στρατιωτικό Νοσοκομείο στις 29 Δεκεμβρίου 1940.

 

37. ΨΑΡΡΑΣΑθανάσιος του Σπυρίδωνος. Στρατιώτης, το 1893, του Στρατοπέδου Υποδοχής Χαλεπίου. Τραυματίστηκε στο σιδηροδρομικό δυστύχημα μεταξύ Χαμ Χανές και Χουμ Χανές Συρίας και πέθανε στο Γαλλικό Νοσοκομείο Εκστρατείας (ALBERT FOUZNIER) στις 8 Φεβρουαρίου 1943.

  Από πού του φυγε η ζωή. Μην πήτε πώς Μην πήτε πώς ανέβηκε ψηλά ο καπνός του ονείρου   Ήρωες!! Αθάνατοι!!!   31η Μαΐου 1941 Η κατάληψη της Ελλάδας ολοκληρώθηκε με την κατάληψη της Κρήτης από τα Γερμανικά στρατεύματα. Ακολούθησαν δύσκολα χρόνια Για την Ροδόπη μας η πιο στυγνή κατοχή! Η Βουλγαρική!! Για ολάκερη την Ελλάδα μια περίοδος Κατοχής όπου χάθηκαν 760000 άτομα.. πιθανότητα επιβίωσης 1 στα 10 παιδιά.. χιλιάδες ορφανά, ασιτία ψείρες, μια περίοδος που ο ελληνικός λαός αντιμετώπισε επίσης με θάρρος, αγωνιστική διάθεση, με ομόψυχη Εθνική Αντίσταση Για την Ευρώπη Για την ανθρωπότητα Κατοχή, πείνα, απώλειες, νταχάου, ατομική βόμβα,,, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, ο αιματηρότερος όλων των εποχών, η πιο εκτεταμένη γεωγραφικά και δαπανηρή σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους ένοπλη σύγκρουση στην ιστορία της ανθρωπότητας,  κόστισε περίπου 75,5 εκατομμύρια ζωές. Χαρακτηρίστηκε και ως φυλετικός πόλεμος υπό την έννοια της προσηλωμένης στόχευσης κυρίως από πλευράς Γερμανίας συγκεκριμένων εθνοτήτων .. Εβραίοι, Σλάβοι ..Ρομά.. Κράτησε ευτυχώς λίγο. Για την Ελλάδα, που και πάλι βρέθηκε στο στρατόπεδο των δίκαια νικητών, ήταν θυσίες που ευτυχώς δεν πήγαν χαμένες, που της έδωσαν τα νέα της και τελευταία εδάφη..το αίμα των ηρώων ξεπλήρωσε τα λίτρα της χρόνιας αρπαγής και οδήγησε στην επιστροφή των Δωδεκανήσων.. χώματα που μοσχοβολούν αρχαίο ελληνισμό επέστεψαν στην αγκαλιά της μάνας Ελλάδας.. Το «ΟΧΙ» είναι το μέγιστο κατόρθωμα της ενότητας και αποφασιστικότητας των Ελλήνων. σταθμός με βαθύ νόημα αιώνια συμβολίζει την πάλη του δίκαιου με το άδικο, την πάλη για την αρετή και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η 28η Οκτωβρίου θα παραμείνει πάντα μια ζωντανή δύναμη κι ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία της Ελλάδας. Είναι  Μια επέτειος, ένας θρύλος, μια μνήμη κι ένα χρέος χρέος και καθήκον μας να θυμόμαστε τις θυσίες των προγόνων μας. Υπερήφανοι να νιώθουμε για αυτούς τους ήρωες γιατί δεν ήταν παρά οι πατεράδες και οι παππούδες μας Τιμή και δόξα στους αθάνατους νεκρούς του έπους του ’40. Τιμή και δόξα σ’ αυτούς που αγωνίστηκαν για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Τιμή και δόξα σ’ αυτούς που αντιστάθηκαν. Αθάνατοι αλλά όχι ανώνυμοι! Όλο αυτό είναι η ιστορία μας. Το αύριο είναι η επιλογή μας!!! Σας ευχαριστώ.     ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΙ ΟΠΛΙΤΕΣ

1. ΑΛΗ ΟΓΛΟΥ Αλή του Αλή. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1905, του 87 Σ.Π. Εξαφανίσθηκε στην Κλεισούρα Καστοριάς στον Απρίλιο 1941.
2. ΚΕΡΑΜΙΔΑΛΗΣΓρηγόριος του Δημητρίου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1911, του 29 Σ.Π. Εξαφανίσθηκε στο Υψ. 1600 (πλησίον Πόγραδετς) στις 6 προς 7 Δεκεμβρίου 1940.
3. ΠΟΥΡΝΑΡΑΣΔημήτριος του Ιωάννη. Δεκανέας, γεννήθηκε το 1908, του 29 Σ.Π. Εξαφανίσθηκε (ΒΔ Πόγραδετς) στις 6 Δεκεμβρίου 1940.
4. ΤΕΡΖΗΣΚων/νος του Δημητρίου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1911, του 29 Σ.Π. Εξαφανίσθηκε ΒΑ Πόγραδετς στις 5 Δεκεμβρίου 1940.
5. ΤΟΤΟΛΗΣΣωτήριος του Θεοδοσίου. Λοχίας, γεννήθηκε του 29 Σ.Π. Εξαφανίσθηκε κοντά στο Πόγραδετς στις 4 Δεκεμβρίου 1940.
6. ΤΣΙΑΜΗΣ Παναγιώτης του Κων/νου. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1916, του 82 Σ.Π. Εξαφανίσθηκε στα Στενά Σιάτιστας στις 15  Απριλίου 1941.
7. ΧΟΥΣΕΪΝ ΟΓΛΟΥΜεμέτ του Χουσεΐν. Στρατιώτης, γεννήθηκε το 1915, του 29 Σ.Π. Εξαφανίσθηκε στην Κλεισούρα το Μάρτιο 1

      Κοσμίδου Μαριγούλα Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν.Ροδόπης Κομοτηνή 28^η Οκτωβρίου 2020