Τό πρωΐ τῆς Δευτέρας, 1^ης Σεπτεμβρίου 2025,

ἡ νέα Διοικήτρια τοῦ Γενικοῦ Νοσοκομείου Κομοτηνῆς «Σισμανόγλειο» κ. Ἕλενα Ροφαέλα ἐπεσκέφθη τόν Σεβασμιώτατο στά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Ὁ Σεβασμιώτατος συνεχάρη τήν νέα Διοικήτρια τοῦ Γενικοῦ Νοσοκομείου ἐπί τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων της καὶ τῆς εὐχήθηκε τήν ἄνωθεν ἐνίσχυσιν ὥστε νά ἀνταποκριθῇ στά πολύπλευρα καὶ εὐαίσθητα καθήκοντά της. Ἐπεσήμανε δὲ τήν σπουδαιότητα τῆς λειτουργίας τοῦ Νοσοκομείου στήν περιοχή μας, ὅπως καὶ τῆς ὁλοκληρώσεως τοῦ ἒργου τοῦ νέου Νοσοκομείου καὶ ταῆς λειτουργίας αὐτοῦ. Ἀκολούθως συζήτησαν διάφορα ζητήματα κοινοῦ ἐνδιαφέροντος.

Ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη ἀνακοινώνεται, ὅτι τήν Τετάρτη 03-09-2025, ξεκινᾶ ἡ καταβολή τοῦ βοηθήματος στὶς τρίτεκνες οἰκογένειες τῆς Ἐπαρχίας μας καὶ θὰ διαρκέσει ἕως καί  τὴν Παρασκευή, 05-09-2025.

Τὸ βοήθημα αὐτό, τό ὁποῖο εἶναι μία προσφορά τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ «ΑΙΓΕΑΣ ΑΜΚΕ», Ἳδρυμα τοῦ Ἀθανασίου καί Μαρίνας Μαρτίνου, πρός ἐνίσχυση τῶν τριτέκνων οἰκογενειῶν τῆς Θράκης, θὰ καταβάλλεται στὰ Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως ἀπό ὥρας 9^ης πρωινῆς, ἕως ὥρας 1^ης μεσημβρινῆς.

Ὁ Σεβασμιώτατος, τήν 27^η καί 28^η τοῦ μηνός Αὐγούστου ἐ.ἒ., ἱερούργησε στήν Ἱερά Πατριαρχική καί Σταυροπηγιακή Μονή τῶν Ἰβήρων Ἁγίου Ὂρους, στήν πανηγυρική Ἱερά Ἀγρυπνία γιά τήν μεγάλη Θεομητορική ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Στὴν Ἱερά Ἀγρυπνία προεξῆρχε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος καὶ συλλειτούργησαν οἱ Σεβ. Μητροπολῖτες Κορέας κ. Ἀμβρόσιος, Νέας Κρήνης καὶ Καλαμαριᾶς κ. Ἰουστῖνος καὶ οἱ Θεοφιλέστατοι Ἐπίσκοποι Ἀριανζοῦ κ. Βαρθολομαῖος, Παλμύρας κ. Ἰωάννης, Λακεδαι­μονίας κ. Θεόφιλος καὶ Ἀμφιπόλεως κ. Χριστοφόρος.

          Ἐπίσης ἐπισκέφθηκε καὶ τὴν ἕδρα τῆς Ἱερᾶς Ἐπιστασίας καὶ ὑπέβαλε τὰ σεβάσματά του στὸν Πανοσιολογιώτατο Πρωτεπιστάτη Γέροντα Ἀβραάμ Λαυρεώτη καὶ τοὺς Ὁσιωτατους Ἐπιστάτες.  

πατήστε  ΕΔΩ  για περισσότερες φωτογραφίες

Μὲ βαθύτατη λύπη, ἀλλὰ καὶ μὲ δίκαιη ἀγανάκτηση, πληροφορηθήκαμε τὴν πρωτοφανῆ καὶ παράλογη ἀπόφαση τῆς Κυβερνήσεως νὰ μὴ συμπεριλάβει τὴν Κομοτηνὴ στὸν ἀρχικὸ ἀναπτυξιακὸ σχεδιασμό της. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς μιὰ τεχνικὴ λεπτομέρεια, ἀλλα τὴν δεύτερη ἀναπτυξιακὴ φάση. Συνιστᾶ μιὰ πράξη προσβολῆς πρὸς τὸν Τόπο καὶ τὸν Λαό μας· μιὰ πράξη ποὺ μαρτυρεῖ, δυστυχῶς, περιφρόνηση πρὸς τοὺς ἀκρίτες τῆς Θράκης, οἱ ὁποῖοι γιὰ δεκαετίες ἀκοῦνε μεγάλα λόγια περὶ «στρατηγικῆς σημασίας» καὶ «ἐθνικῆς προτεραιότητας», ἀλλὰ στὴν πράξη μένουν πάντα στὸ περιθώριο.

          Εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς μπορεῖ νὰ μιλᾶ κανεὶς γιὰ δίκαιη ἀνάπτυξη, ὅταν μιὰ ἀκριτικὴ πόλη, ποὺ σηκώνει καθημερινὰ τὸ βάρος τῶν ἰδιαιτεροτήτων καὶ τῶν δυσκολιῶν της, τοποθετεῖται στὸ περιθώριο τῆς κρατικῆς μέριμνας καὶ ἀνάπτυξης.

          Κάποιοι, ἴσως, θεωροῦν πὼς ἡ Κομοτηνὴ μπορεῖ νὰ ἀρκεστεῖ σὲ ψίχουλα. Ὅμως οἱ ἄνθρωποί μας δὲν ζητοῦν ἐλεημοσύνη· ζητοῦν δικαιοσύνη. Δὲν ἐπιζητοῦν χάρη· ἀπαιτοῦν ἴση μεταχείριση. Δὲν μπορεῖ ἡ ἀνάπτυξη νὰ μοιράζεται σὰν προνόμιο στοὺς λίγους ἐκλεκτοὺς καὶ ἡ Ροδοπη νὰ παραμένει αἰώνια στὴ γωνία, νὰ ἀκούει βαρύγδουπες δηλώσεις χωρὶς ἀντίκρισμα.

          Ἡ Ἐκκλησία, ποὺ ζεῖ καθημερινὰ δίπλα στὸν Λαὸ καὶ γνωρίζει ἐκ τῶν ἔσω τὶς δυσκολίες του, δὲν μπορεῖ νὰ σιωπήσει μπροστὰ σὲ μιὰ τέτοια ἀδικία. Ἡ Κομοτηνὴ αἱμορραγεῖ : οἱ νέοι φεύγουν στὸ ἐξωτερικό, ἡ οἰκονομία στενάζει, ἡ κοινωνία ἀγωνιᾶ. Καὶ ἀντὶ νὰ στηριχθεῖ μὲ θάρρος καὶ ὅραμα, ὑποβαθμίζεται ἀκόμη μία φορά, λὲς καὶ εἶναι ἀνεπιθύμητο παιδὶ σὲ μιὰ πολιτεία ποὺ μοιράζει τὰ δῶρα της μεροληπτικά.

          Ἡ κυβέρνηση ὀφείλει νὰ κατανοήσει πὼς ἡ Θράκη δὲν εἶναι διακοσμητικὴ κορδέλα στὰ λόγια τῶν ὑπουργῶν· εἶναι ζωντανὸς ὀργανισμός, εὐαίσθητος καὶ εὐάλωτος, ποὺ χρειάζεται εἰδικὴ φροντίδα γιὰ νὰ ἐπιβιώσει καὶ νὰ ἀναπτυχθεῖ. Ἡ μὴ ἔνταξη τῆς Κομοτηνῆς στὸ πρῶτο ἐπίπεδο τοῦ ἀναπτυξιακοῦ νόμου εἶναι σφάλμα βαρὺ καὶ ὀφείλει νὰ διορθωθεῖ ἄμεσα. Ἀλλιῶς, κάθε ἀναφορὰ σὲ «ἐθνικὴ στρατηγική», σὲ «στήριξη τῆς περιφέρειας» καὶ σὲ «ἰσόρροπη ἀνάπτυξη» δὲν εἶναι παρὰ κούφια λόγια, ἄδειες καμπάνες ποὺ ἠχοῦν μόνο γιὰ προεκλογικὴ χρήση.

          Δηλώνουμε μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς μας ὅτι δὲν θὰ σιωπήσουμε. Ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία θὰ σταθεῖ, ὅπως παγίως πράττει, στὸ πλευρὸ τοῦ λαοῦ, θὰ ὑψώσει φωνὴ καὶ θὰ ἀπαιτήσει ἰσότητα καὶ δικαιοσύνη. Δὲν θὰ γίνουμε συνένοχοι σὲ μιὰ πολιτικὴ ποὺ ὁδηγεῖ τὴν πόλη καὶ τὸν νομὸ σὲ μαρασμό. Ἡ ἱστορία κρίνει τοὺς πάντες· κι ἐμεῖς ὀφείλουμε σήμερα νὰ μιλήσουμε καθαρά : ἡ Κομοτηνὴ δὲν εἶναι ἐπαρχία δεύτερης κατηγορίας, ἀλλὰ καρδιὰ τῆς Θράκης καὶ ζωντανὸ κομμάτι τῆς πατρίδας μας.

«Ἦταν ἕνας νέος ὠχρός. Καθόταν στὸ πεζοδρόμιο.

Χειμῶνας, κρύωνε.

Τί περιμένεις; τοῦ λέω.

Τὸν ἄλλον αἰῶνα, μοῦ λέει».

(Τάσος Λειβαδίτης, Ἡ ἕκτη ἡμέρα, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς ἐπισκέπτης (1972), ἑνότητα, Διασπορά, Τόμος 2 τῆς τρίτομης ἔκδοσης τοῦ Κέδρου, σελίδα 20.)

            Ἀγαπητά μου παιδιά,

            Μὲ τοὺς παραπάνω στίχους τοῦ ποιητῆ Τάσου Λειβαδίτη, σᾶς ἀπευθύ­νομαι σήμερα, στὴν πρώτη ἐπίσημη μέρα τῆς καινούργιας σχολικῆς σας χρονιᾶς. Ὁ ποιητὴς περιγράφει ἕναν νέο, ὠχρό, ποὺ κάθεται μόνος στὸ πεζοδρόμιο, μέσα στὸν χειμῶνα, παγωμένος. Κι ὅταν τὸν ρωτοῦν τί περιμένει, ἐκεῖνος ἀπαντᾶ: «Τὸν ἄλλον αἰῶνα». Πίσω ἀπὸ αὐτὰ τὰ λόγια κρύβεται μιὰ βαθιὰ ἀλήθεια : ἡ ἀγωνία καὶ ἡ προσμονὴ κάθε νέου ἀνθρώπου γιὰ ἕναν κόσμο διαφορετικό, πιὸ δίκαιο, πιὸ φωτεινό, πιὸ ἀνθρώπινο.

            Ἐσεῖς, τὰ παιδιά μας, οἱ μαθητές, συνιστᾶτε τὸν ἀγῶνα καὶ τὴν ἀγωνία μας στὸν παρόντα αἰῶνα, στὸ σήμερα, ἐπειδὴ ἀκριβῶς εἶστε ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ χαρὰ τοῦ «ἄλλου αἰῶνα» τοῦ ποιητῆ. Δὲν εἶναι ἕνας αἰῶνας ποὺ θὰ ἔρθει μόνο μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου· εἶναι ἕνας αἰῶνας ποὺ γεννιέται μέσα στὶς καρδιές μας, κάθε φορὰ ποὺ ἀγαποῦμε, ποὺ συγχωροῦμε, ποὺ νοιαζόμαστε γιὰ τὸν διπλανό μας. Ὅταν ἀνοίγουμε τὴν καρδιά μας στὸν Χριστό, τότε ἀκόμη καὶ ὁ πιὸ παγωμένος χειμῶνας γεμίζει φῶς καὶ θέρμη.

            Ὁ κόσμος γύρω σας συχνὰ μοιάζει ψυχρός, ὅπως τὸ πεζοδρόμιο ὅπου κάθεται ὁ νέος τοῦ ποιήματος. Μέσα στὸν μικρόκοσμό σας ἀλλὰ καὶ στὴν μεγαλύτερή του εἰκόνα μπορεῖ νὰ νιώθετε μοναξιά, ἀπογοήτευση, ἢ καὶ ἀδικία. Ὅμως θυμηθεῖτε : δὲν εἶστε μόνοι. Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία Του στέκεται δίπλα σας, ὄχι ὡς αὐστηρὸς κριτής, ἀλλὰ ὡς ἀληθινὸς φίλος ποὺ μοιράζεται τὸν δρόμο σας. Ἐκεῖνος σᾶς καλεῖ νὰ γίνετε ἐσεῖς οἱ ἴδιοι σπινθῆρες ποὺ θὰ ἀνάψουν τὴ φλόγα τοῦ «ἄλλου αἰῶνα».

            Μὴν περιμένετε ἁπλῶς τὸν κόσμο νὰ ἀλλάξει ἀπὸ μόνος του. Ἐσεῖς νὰ προκαλέσετε τὴν ἀλλαγή. Ἐπὶ τὰ βελτίω. Μὲ τὴν καθαρότητα τῆς σκέψης σας, μὲ τὴν ἐργατικότητα στὰ μαθήματά σας, μὲ τὴ χαρὰ ποὺ σκορπᾶ τὸ χαμόγελό σας, ἡ μουσικὴ κι ἡ ποίησή σας, μὲ τὴν προσφορὰ σὲ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη. Μιὰ καλὴ κουβέντα, μιὰ πράξη ἀγάπης, μιὰ μικρὴ θυσία γιὰ τὸν συνάνθρωπο εἶναι τὰ πρῶτα λιθαράκια τοῦ νέου κόσμου ποὺ ὀνειρεύεται κάθε γενιά.

            Ἂς μὴν ἀφήσουμε κανέναν νὰ κρυώνει, οὔτε στὸ σῶμα οὔτε στὴν ψυχή. Ἐσεῖς, ποὺ ἔχετε τὴ δύναμη τῆς νιότης, γίνετε θερμὰ χέρια καὶ φωτεινὲς καρδιὲς γιὰ τοὺς γύρω σας.

            Ξεκινῆστε μὲ τέτοια εὐγενικὴ καὶ ὑψηλὴ στοχοθεσία τὴ νέα σας σχολικὴ χρονιά, τὸ ταξίδι ποὺ ὁδηγεῖ ὄχι σὲ στεῖρα γνώση ἀλλὰ στὴν καλλίκαρπη παίδευση, γιατί μόνον ἔτσι θὰ ἀνατείλει ὁ «ἄλλος αἰῶνας» ὄχι κάποτε στὸ μέλλον, ἀλλὰ σήμερα, ἐδῶ, στὴ ζωή μας.

Καλὴ κι εὐλογημένη σχολικὴ χρονιά.

Μὲ πατρικὴ ἀγάπη

Ὁ Μητροπολίτης σας

† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

Τό Σάββατο 30 Ἀυγούστου ἐ.ἒ.,  τό ἀπόγευμα, πραγματοποιήθηκε  ή ὑποδοχή τεμαχίου τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου τῶν Ἁγίων Πέντε ένδόξων Νεομαρτύρων τῶν ἐξ Σαμοθράκης καί ἐν Μάκρῃ μαρτυρησάντων Γεωργίου, Γεωργίου, Μανουήλ, Θεοδώρου καὶ Μιχαήλ († 1836), στὸν Ἱερό Ναό Ἁγίου Γεωργίου Μέστης καὶ ἐν συνεχείᾳ  τελέσθηκε ὁ Πανηγυρικός Ἑσπερινός.

Στό τέλος τοῡ Ἑσπερινοῡ ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμ.Ἀρσένιος Βασιλείου, κληρικός τῆς Ἱ. Μητροπόλεως, μεταφέροντας τίς εὑχές καί τίς εὑλογίες τοῡ Σεβασμιωτάτου, ἀνεφέρθηκε γιά τό ἱστορικό αὐτῶν τῶν πέντε Νεομαρτύρων.

πατήστε  ΕΔΩ  για περισσότερες φωτογραφίες

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ

ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

          Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

          Εὐδοκοῦντος τοῦ πανδώρου Θεοῦ, εἰσερχόμεθα σήμερον εἰς τό νέον ἐκκλησιαστικόν ἔτος, δοξολογοῦντες τό ὑπερουράνιον ὄνομα Αὐτοῦ διά τήν ἀδιάσπαστον δαψιλῆ καρποφορίαν τῶν πρωτοβουλιῶν τῆς Ἁγίας Αὐτοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας εἰς τόν χῶρον τῆς προστασίας τῆς κτίσεως. Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρ-χεῖον ὄχι μόνον ἐπεσήμανεν ἐγκαίρως τήν σοβαρότητα τῶν περιβαλλοντικῶν προβλημάτων, ἀλλά ἔστρεψε τήν προσοχήν εἰς τά αἴτιά των, εἰς τάς ἐσωτερικάς, πνευματικάς καί ἠθικάς καταβολάς των, καί προέτεινε λύσεις ἐπί τῇ βάσει τοῦ Ὀρ-θοδόξου ευχαριστιακοῦ καί ἀσκητικοῦ ἤθους.

          Ἡ Ὀρθοδοξία ὡς πίστις, θεία λατρεία καί ἐγκόσμιος μαρτυρία εἶναι ἡ οἰκοφι-λική μορφή τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἐν τῇ ἐννοίᾳ ταύτῃ, ἡ ἀνακήρυξις τῆς ἑορτῆς τῆς Ἰνδίκτου εἰς Ἡμέραν προσευχῆς ὑπέρ τῆς προστασίας τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος δέν ὑπῆρξεν ἁπλῶς ἀντίδρασις εἰς τήν σύγχρονον οἰκολογικήν κρίσιν, ἀλλά συνέπει-α καί προέκτασις τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας ὡς «ἐφηρμοσμένης οἰκολογίας». Ἐξ ἀρχῆς διεκηρύξαμεν καί τό ἀδιαίρετον τοῦ σεβασμοῦ τῆς δημιουργίας καί τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί ἀνεδείξαμεν τήν κοινήν ρίζαν καί τήν ἀλληλουχίαν περιβαλλοντικῶν καί κοινωνικῶν προβλημάτων. Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό τόν Θεόν γεννᾷ τήν κτητικήν καί ἐκμεταλλευτικήν στάσιν καί συμπεριφοράν ἔναντι τῆς κτίσεως καί τοῦ συναν-θρώπου, ἐνῷ ἡ ἐν Χριστῷ καί κατά Χριστόν ζωή εἶναι πηγή περιβαλλοντικῆς εὐ-αισθησίας καί φιλανθρώπου δράσεως. Συμφώνως πρός τόν Κυριακόν λόγον, «πᾶν δένδρον ἀγαθόν καρπούς καλούς ποιεῖ, τό δέ σαπρόν δένδρον καρπούς πονηρούς ποιεῖ. Οὐ δύναται δένδρον ἀγαθόν καρπούς πονηρούς ποιεῖν, οὐδέ δένδρον σαπρόν καρπούς καλούς ποιεῖν» (Ματθ. ζ’, 17 – 18).

          Ὁ σεβασμός τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν, ὀξύνει τό αἰσθητήριόν μας διά τό ἀγα-θόν καί τό πρακτέον. Ἡ ἀδιαφορία διά τό Ὑπερβατικόν καί ὁ συνακόλουθος «ἀνθρω-πομονισμός» ὁδηγοῦν εἰς ἐγκλωβισμόν τοῦ ἀνθρώπου εἰς τά γεώδη, εἰς συρρίκνωσιν τῆς ἐλευθερίας του εἰς πραγματιστικάς ἐπιλογάς καί ἀποφάσεις, συνυφασμένας πάντοτε μέ ἐπιφανειακάς θεωρήσεις τῶν πραγμάτων καί μέ τήν ταύτισιν τοῦ ἀγα-θοῦ μέ τό «περιστασιακῶς χρήσιμον». Ὁ ἐπίκαιρος λόγος περί «οἰκολογικῆς μετανοί-ας», πέραν τῆς κλήσεως εἰς μεταμέλειαν διά τήν ἐπιτελεσθεῖσαν οἰκολογικήν ζημίαν καί εἰς ριζικήν ἀλλαγήν νοοτροπίας καί συμπεριφορᾶς ἔναντι τῆς δημιουργίας, ἀνα-φέρεται καί εἰς τήν ἀνάγκην ὑπερβάσεως τῆς σφαλερᾶς τοποθετήσεως, ἡ ὁποία στη-ρίζει τήν θεώρησιν τῆς καταστροφικῆς διά τό φυσικόν περιβάλλον «ἰδιονομίας τῆς οἰκονομίας» ὡς μονοδρόμου πρός τήν ἀνάπτυξιν, καί τροφοδοτεῖ τήν ἀφελῆ πίστιν εἰς τήν δυνατότητα τῆς φύσεως νά ἀναζωογονῆται ἀφ᾿ ἑαυτῆς εἰς τό διηνεκές, παρά τάς ἀνθρωπογενεῖς ἐπιβαρύνσεις της, ὡς ἡ ἐντεινομένη κλιματική ἀλλαγή καί αἱ καταστροφικαί πλανητικαί συνέπειαί της. Εἰς ὅλα αὐτά προστίθεται σήμερον τό πανδαιμόνιον τῶν πολεμικῶν ἰαχῶν, τῶν βομβαρδισμῶν, τῶν πυραύλων καί τῶν ἐκ-ρήξεων, τό ὁποῖον ἐπικαλύπτει τήν κραυγήν τῶν ἀθώων θυμάτων τῆς ἀνηλεοῦς βίας καί τούς στεναγμούς τῆς δημιουργίας. Τό μέλλον τῆς ζωῆς εἰς τόν πλανήτην μας ἤ θά εἶναι οἰκολογικόν καί εἰρηνικόν ἤ ἀνύπαρκτον.

          Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ὁμοῦ μετά τοῦ ἀγῶνος διά τήν εἰρήνην, τήν δικαιοσύνην καί τήν ἀλληλεγγύην, θά συνεχίσῃ νά πρωτοστατῇ εἰς τήν προστασίαν τῆς φύσεως, εἰς τήν ἀνάδειξιν τῆς οἰκολογικῆς θεματικῆς εἰς κεντρικόν ζήτημα τοῦ διαχριστιανικοῦ καί τοῦ διαθρησκειακοῦ διαλόγου, εἰς τήν προβολήν τῆς σημασίας τῶν χριστιανικῶν οἰκοφιλικῶν ἀρχῶν καί παραδόσεων ἐν τῷ πλαισίῳ διεθνῶν θεσμῶν, οἰκολογικῶν ὀργανώσεων, ἐπιστημονικῶν ἱδρυμάτων καί τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν. Εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ἡ σύμπραξις εἰς τόν τομέα τῆς οἰκολογίας ἐνισχύει τήν αἴσθησιν τῆς κοινῆς εὐθύνης διά τήν πορείαν πρός τό μέλλον καί δημιουργεῖ νέας εὐνοϊκάς προοπτικάς.

          Ἐπανερχόμενοι εἰς ὅσα ἀνεφέρομεν εἰς παλαιότερον Μήνυμά μας, καλοῦμεν ἐκ νέου τάς ἀνά τήν οἰκουμένην Ἐπαρχίας τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, τάς ἐνορίας καί τάς ἱεράς Μονάς, νά ἀναπτύξουν συντονισμένας δράσεις καί συγκεκριμένας παρεμ-βάσεις διά τήν κινητοποίησιν τῶν πιστῶν, μετ᾿ ἐμφάσεως εἰς τήν διαπαιδαγώγησιν τῆς νέας γενεᾶς. Ἡ ἐφαρμογή τῶν οἰκολογικῶν συνεπειῶν τῆς πίστεώς μας ἐν τῇ πράξει ἀποτελεῖ καθοριστικήν διάστασιν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν ἰδιοπροσωπίας.

          Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, εὐχόμενοι πρός πάντας ὑμᾶς αἴσιον καί πολύκαρπον ἐν ἔργοις ἀγαθοῖς καί θεαρέστοις τόν νέον ἐκκλησιαστικόν ἐνιαυτόν, καλοῦμεν τά ἀνά τήν ὑφήλιον τέκνα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας νά ζοῦν οἰκοφι-λικῶς καί φιλαδέλφως, νά προσεύχωνται διά τήν κτίσιν καί τήν εἰρήνην, νά ἀγωνί-ζωνται διά τήν ἀκεραιότητα τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος καί τήν ἀειφορίαν, καθώς καί διά τήν ἐμπέδωσιν τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀλληλεγγύης, καί ἐπικαλούμεθα ἐφ᾿ ὑ-μᾶς, μεσιτείᾳ καί προστασίᾳ τῆς Παναγίας Θεοτόκου τῆς Παμμακαρίστου, τήν ζεί-δωρον χάριν καί τό μέγα ἔλεος τοῦ πανσθενοῦς Κτίστου τῶν ἁπάντων καί παντε-λεήμονος Θεοῦ τῆς ἀγάπης.

          Εὐλογημένον ἐκκλησιαστικόν ἔτος, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ!   

 ,βκε’ Σεπτεμβρίου α’

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Τήν Παρασκευή 29^η Ἀυγούστου ἐ. ἒ., οἱ κάτοικοι τῆς ἀκριτικῆς περιοχῆς μας, ἰδιαιτέρως ἀνήκοντες σέ εὐπαθεῖς ὀμάδες καί ἄπορες οἰκογένειες, ἔγιναν ἀποδέκτες τῆς δράσεως τοῦ Φιλανθρωπικοῦ Ὀργανισμοῦ «ΣΥΝ-ΕΝΩΣΗ», σέ συνεργασία μέ τήν Ἱερά Μητρόπολη Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς.

Ὁ Σεβασμιώτατος στὴν Ἱερά Μονή Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους

Ὁ Σεβασμιώτατος τὸ τριήμερο ἀπό 26^ης ἕως καὶ 28^ης Αὐγούστου 2025 θὰ μεταβεῖ στὴν Ἱερά καὶ Σεβασμία Μονή Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους καὶ θὰ συμμετάσχει στὶς λατρευτικές Συνάξεις ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Ὁ Σεβασμιώτατος στὴν Ἱερά Μητρόπολη Ξάνθης

Ὁ Σεβασμιώτατος εὐγενῶς προσκληθεῖς ἀπό τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ξάνθης καὶ Περιθεωρίου κ. Παντελεήμονα θὰ συμμετάσχει στὶς λατρευτικές Συνάξεις ἐπί τῇ μνήμῃ τῆς Ἀποτομῆς τῆς Τιμίας Κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου τὸ διήμερο 28-29 Αὐγούστου.

Σάββατο, 30-08-2025 :

Ὥρα 19:00. Ὁ Σεβασμιώτατος θά ὑποδεχθεῖ τεμάχιο σεπτῶν Λειψάνων τῶν Ἁγίων Πέντε Νεομαρτύρων, τῶν ἐν Σαμοθράκῃ καὶ ἐν συνεχείᾳ θὰ χοροστατήσει στὸν Πανηγυρικό Ἑσπερινό στὸν Ἱερό Ναό Ἁγίου Γεωργίου Μέστης.

Κυριακή, 31-08-2025 :

Ὥρα 07:00. Ὁ Σεβασμιώτατος θὰ ἱερουργήσει στὸν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς.

Ὥρα 18:30.  Ὁ Σεβασμιώτατος, ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Καλλίστης, θὰ χοροστατήσει στὸν Πανηγυρικό Ἑσπερινό στὸ Ἱερό  Παρεκκλήσιο Ἁγίας  Καλλίστης καὶ θὰ προστεῖ τῆς Ἱερᾶς Λιτανείας τῆς Εἰκόνος τῆς Ἁγίας.

Δευτέρα, 01-09-2025 :

Ὥρα 07:00. Ὁ Σεβασμιώτατος θὰ ἱερουργήσει στὸν Ἱερό Ναό Ἁγίου Νικολάου Διώνης, ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Διώνης.

Τετάρτη, 03-09-2025 :

Ὥρα 07:00. Ὁ Σεβασμιώτατος θὰ ἱερουργήσει στὸν Ἱερό Καθεδρικό Ναό Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς, ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ἀνθίμου.

«ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΑΝΑΖΗΤΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ»

Στή σημερινή Εὐαγγελική Περικοπή ἕνας νέος κάνει διάλογο μέ τό Χριστό. Ζητᾶνε διάλογο οἱ νέοι σήμερα. Δέν θέλουν ν' ἀκοῦνε τό μονόλογο. Θέλουν νά διαλέγονται. Θέλουν οἱ ἄλλοι νά κουβεντιάζουν μαζί τους ὅλα, προτοῦ νά τούς τά προσφέρουν ἤ νά τούς τά ἐπιβάλλουν. Καί δέν ὑπάρχει ὡραιότερο πράγμα ἀπό τό νά κάνει ἕνας νέος διάλογο μέ τό Χριστό.

Πλησίασε ὁ νέος τοῦ Εὐαγγελίου τό Χριστό, μά ἀπό τό στόμα τοῦ Χριστοῦ δέν ἄκουσε δημαγωγικά λόγια καί κολακεῖες, ἄκουσε ἀλήθειες. Καί ἄκουσε μάλιστα μία ἀλήθεια, πού ἦταν γι' αὐτόν πικρό φάρμακο. Καί δέν τό ἄντεχε ὁ ὀργανισμός του, δέν θέλησε νά τό πάρει, καί χάθηκε.

Ἦταν ὁ νέος αὐτός ἀετός τοῦ πνεύματος. Εἶχε φτάσει σ' ἕνα ὕψος μεγάλο. Εἶναι τό ὕψος τῆς ἠθικῆς ζωῆς. Τοῦ θυμίζει ὁ Χριστός τίς μεγάλες ἐντολές τοῦ νόμου: «Οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τόν πατέρα σου καί τήν μητέρα σου, καί νά ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν».

Στήν ὑπόδειξη τοῦ Χριστοῦ νά τηρεῖ τίς ἐντολές, νά τί ἀπάντησε ὁ νέος: «Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου». Ὅλα αὐτά πού μου λές, Χριστέ μου, ἐγώ ἀπό μικρό παιδί τά ἔχω τηρήσει.

Λαχταροῦσε ἀπ’ ὅτι φαίνεται ὁ νέος αὐτός ν' ἀνέβει σ' ἕνα ἄλλο ὕψος, ἀπείρως ἀνώτερο καί ὡραιότερο, σέ ὕψος ὑπερφυσικό. Ἡ κορυφή τῆς ἠθικῆς, τῆς τηρήσεως τοῦ Νόμου, δέν τόν ἱκανοποιοῦσε τελείως. Ζητοῦσε ν' ἀνεβεῖ σέ πιό ψηλή κορυφή. Καί ἡ κορυφή αὐτή ὀνομάζεται αἰώνια ζωή.

Αἰώνια ζωή! Θά χαμογελάσει εἰρωνικά ὁ ὀρθολογιστής ἤ ὁ κοσμικός ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς μας καί θά πεῖ, ἀντί νά μιλᾶτε γιά τά προβλήματα τῆς ζωῆς, γιά τά χειροπιαστά, μιλᾶτε γιά τά ἀόρατα. Ἀντί ν' ἄγωνιζεσθε γιά τή ζωή τούτη,  μεταθέτετε τό πρόβλημα τῆς ζωῆς σ' ἕναν ἄλλο κόσμο, μιλᾶτε γιά τήν ἄλλη ζωή, πού δέν ξέρουμε ἄν ὑπάρχει. Γίνετε ρεαλιστές.

Αὐτά θά μᾶς πεῖ περίπου κάποιος κοσμικός, πού θ' ἀκούσει νά μιλᾶμε γιά αἰώνια ζωή. Κι ἴσως γιά τήν κατάσταση πού βρίσκεται νά ἔχει δίκιο. Μόνο ὅποιος ἔχει ἀνέβει στήν πρώτη κορυφή βλέπει ὅτι ὑπάρχει καί δεύτερη κορυφή. Καί μόνο ὅποιος ἔχει ἀνεβεῖ στήν κορυφή τῆς ἠθικῆς βλέπει ὁλοκάθαρα μπρός του ὅτι ὑπάρχει κι ἄλλη κορυφή, ἡ κορυφή τῆς αἰωνιότητος.

            Κι ὁ νέος τοῦ Εὐαγγελίου πίστευε πώς ὑπάρχει αὐτή ἡ κορυφή, πώς ὑπάρχει αἰώνια ζωή, καί τήν νοσταλγοῦσε καί ποθοῦσε νά τήν κατακτήσει.

Ἀγαποῦσε ὅμως τά χρήματα καί αὐτό τοῦ στέρησε τήν αἰώνια ζωή.  Ὅποιος εἶναι δέσμιος τῶν χρημάτων δέν ἀγαπᾶ οὔτε τούς ἄλλους οὔτε τόν ἑαυτό του.