«ΕΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΡΠΟΦΟΡΙΑ»

            Στὴν ἐποχὴ τῆς σπορᾶς τῶν ἀγρῶν ὁ Χριστὸς μιλᾶ γιὰ τὴν τύχη τοῦ σπόρου. Ἦταν ὁ ἴδιος σπόρος ποὺ ἔπεσε σὲ διάφορα μέρη. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν διαφορετικό. Ἔπεσε στὸ δρόμο καὶ τὸν πάτησαν οἱ διαβάτες, τὸν ἔφαγαν τὰ πουλιά. Ἔπεσε σὲ μιὰ περιοχὴ πετρώδη, πῆγε λίγο νὰ φυτρώσει, ὅμως σύντομα μαράζωσε, ξεράθηκε, γιατὶ δὲν εἶχε ὑγρασία.

            Ἔπεσε σὲ μέρος γεμᾶτο ἀγκάθια καὶ μόλις βλάστησε, τὸν ἔπνιξαν. Ὅμως ἕνα μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε σὲ γῆ μαλακή, φρεσκοσκαμμένη καὶ εὔφορη. Ἀναπτύχθηκε καὶ ἔφερε κὰρπὸ πολύ, ἑκατὸ φὸρὲς περισσότερο. «Ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ», ἐξήγησε ὁ Κύριος στοὺς μαθητές Του. Καὶ ἡ γῆ εἶναι οἱ ψὺχὲς τῶν ἀνθρώπων.

            Καὶ ἀφοῦ ἑρμήνευσε ἀναλυτικὰ τὸ νόημα τῆς παραβολῆς κατέληξε: «Ἐκεῖνο δὲ πὸὺ ἔπεσε σὲ κὰλὸ ἔδαφος εἶναι ὅσοι μὲ καρδιὰ κὰλὴ καὶ ἀγαθὴ ἀκούουν τὸ λόγο, τὸν δέχονται καὶ καρποφοροῦν μὲ ὑπομονή». Ἀπὸ αὐτὰ τα δυό, ἀποδοχὴ καὶ ὑπομονή, ἐξαρτᾶται ἡ γόνιμη χριστιανικὴ ζωή.

            Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ μᾶς κατακλύζουν εἰδήσεις, ἰδέες, ἀναγγελίες, προτροπὲς, ποὺ ὅλο ἀκοῦμε καὶ ὅλο ξεχνᾶμε, ἔχει ἰδιαίτερη σημασία νὰ μὴν «ἀκοῦμε» ἁπλῶς τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ νὰ τὸν «κατέχουμε». Ἂς προσπαθήσουμε νὰ κρατήσουμε κάτι συγκεκριμένο γιὰ τὴ ζωή μας, νὰ τὸ στοχασθοῦμε, νὰ τὸ ἀφομοιώσουμε, νὰ τὸ βιώσουμε.

            Μὴ μένουμε σὲ γενικότητες καὶ ἀοριστίες καὶ πολὺ περισσότερο μὴ πέφτουμε στὸ λάθος νὰ δεχόμαστε τὸ θεῖο λόγο μὲ τὴν καρδιὰ πετρωμένη ἀπὸ τὴν σκληροκαρδία καὶ τὴν προκατάληψη.

            Ὁ σπόρος δὲν καρποφορεῖ ὅμως ἀπὸ τὴ μιὰ μέρα στὴν ἀλλη. Μυστικὰ ἀνοίγει στὸ βάθος της γῆς ρίζες, ἀπαλὰ σηκώνει τὸ χῶμα, σιωπηλὰ ἀναπτύσσεται καὶ μεγαλώνει. Κι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἀκολουθεῖ σὺχνὰ τὸν ἴδιο δρόμο στὶς ψυχές. Σιγὰ - σιγὰ παρουσιάζει τὶς δυνάμεις του, βυθίζει τὶς ρίζες του στὴ ζωή μας, δίνει τοὺς καρπούς του.

            Μερικοὶ ἀνυπόμονοι παραπονοῦνται: «Τόσο καιρὸ μελετῶ τὴν Ἁγία Γραφή, πηγαίνω στὴν Ἐκκλησία, ἀκούω κηρύγματα, ὅμως δὲ βλέπω καὶ πολλὴ προκοπή». Ποτὲ δὲν πηγαίνει ἄδικα ὁ πνευματικὸς κόπος. Ἂς μὴν ἀνυπομονοῦμε ποὺ δέ βλέπουμε πάντοτε ἄμεσα ἀποτελέσματα.

            Μόνον ἂς φροντίζουμε μὲ ὑπομονὴ νὰ συνεχίζουμε τὶς προσπάθειές μας, νὰ συμμορφωνόμαστε μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Παρὰ τὰ ἐμπόδια καὶ τὶς δυσκολίες ποὺ ἐμφανίζονται, ἂς προσπαθοῦμε νὰ καρποφοροῦμε «ἐν ὑπομονῇ». Καὶ θὰ μεστώνει σιγὰ σιγὰ ὁ καρπὸς χωρὶς ἴσως νὰ τὸ καταλαβαίνουμε καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι.