«Η ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ σταθοῦμε μπροστὰ σὲ δύο μεγάλες εἰκόνες τῆς πίστεως. Ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ ἀκοῦμε στὸ Εὐαγγέλιο τὸ θαῦμα τῶν πεντακισχιλίων καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τιμοῦμε τὴ μνήμη τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Ὁσιομάρτυρος Παρασκευῆς. Ὁ Χριστός, βλέποντας τὸ πλῆθος, «ἐσπλαγχνίσθη πὲρὶ αὐτῶν». Δὲν ἀντικρίζει ἀνθρώπους ὡς ἀριθμούς, ἀλλὰ ὡς πρόσωπα ποὺ ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ ἀγάπη, θεραπεία καὶ ἐλπίδα. Καὶ ὅταν οἱ μαθητὲς προτείνουν νὰ ἀπολύσει τὸν κόσμο γιὰ νὰ βρεῖ τροφή, ὁ Κύριος ἀπαντᾶ μὲ ἕναν λόγο ποὺ συγκλονίζει κάθε ἐποχή: «Δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν». Οἱ μαθητὲς βλέπουν τὴν ἔλλειψη. Ὁ Χριστὸς βλέπει τὴ δυνατότητα. Ἐκεῖνοι μετροῦν πέντε ἄρτους καὶ δύο ψάρια. Ἐκεῖνος φανερώνει ὅτι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσφέρει μὲ ἐμπιστοσύνη ὅ,τι ἔχει, ὅσο λίγο κι ἂν εἶναι, ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τὸ μεταμορφώνει σὲ εὐλογία γιὰ πολλούς.

Τὸ ἴδιο μήνυμα μᾶς δίνει καὶ ἡ Ἁγία Παρασκευή. Δὲν πρόσφερε οὔτε πλούτη, ἀλλὰ οὔτε κοσμικὴ δύναμη. Πρόσφερε ὁλόκληρη τὴν καρδιά της στὸν Χριστό. Ἔμεινε σταθερὴ στὴν πίστη, χωρὶς νὰ λυγίσει μπροστὰ στὶς ἀπειλὲς καὶ τὰ μαρτύρια. Ἡ ζωή της ἔγινε μαρτυρία ὅτι ἡ ἀληθινὴ δύναμη δὲν βρίσκεται στὴν ἐξουσία, ἀλλὰ στὴν πίστη, στὴν ἀγάπη καὶ στὴν ὑπομονή. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ λαός μας, συνδέει τὴν Ἁγία Παρασκευὴ μὲ τὸ φῶς τῶν ματιῶν. Πέρα ὅμως ἀπὸ τὴ σωματικὴ ὅραση, ἡ Ἁγία μᾶς καλεῖ νὰ ἀποκτήσουμε καὶ πνευματικὴ ὅραση. Νὰ βλέπουμε τὸν Χριστὸ μέσα στὸν συνάνθρωπο, νὰ ἀναγνωρίζουμε τὶς ἀνάγκες τοῦ ἀδελφοῦ μας καὶ νὰ μὴν ἀδιαφοροῦμε μπροστὰ στὸν ἀνθρώπινο πόνο.

Στὸν κόσμο μας κυριαρχεῖ συχνὰ ἡ λογικὴ τῆς ἔλλειψης: «Δὲν ἔχω χρόνο», «δὲν ἔχω χρήματα», «δὲν μπορῶ νὰ βοηθήσω». Ὁ Χριστὸς ὅμως δὲν ζητᾶ πρῶτα τὸ μέγεθος τῆς προσφορᾶς μας. Ζητᾶ τὴ διάθεση τῆς καρδιᾶς μας. Τὸ μικρὸ ποὺ προσφέρεται μὲ ἀγάπη γίνεται μεγάλο στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ἂς ἀναρωτηθοῦμε σήμερα: Ποιοί εἶναι οἱ «πεινασμένοι» γύρω μας; Ἴσως κάποιος πεινᾶ γιὰ ἕνα κομμάτι ψωμί. Ἴσως ὅμως πεινᾶ περισσότερο γιὰ ἕναν καλὸ λόγο, γιὰ συγχώρεση, γιὰ ἐλπίδα, γιὰ μιὰ παρουσία ποὺ θὰ τοῦ θυμίσει ὅτι δὲν εἶναι μόνος.

Ἡ Ἁγία Παρασκευὴ μᾶς δείχνει τὸν δρόμο τῆς θαρραλέας ὁμολογίας καὶ τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐμπιστοσύνης στὸν Χριστό. Τὸ Εὐαγγέλιο μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε συνεργοὶ τοῦ Θεοῦ στὸ ἔργο τῆς ἀγάπης. Ὅταν ἑνώνονται ἡ πίστη τῆς Ἁγίας καὶ ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Χριστοῦ, τότε γεννιέται μιὰ Ἐκκλησία ποὺ θεραπεύει, στηρίζει καὶ μοιράζεται.

Ἂς παρακαλέσουμε τὸν Κύριο νὰ εὐλογήσει καὶ τὰ δικά μας «πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια», δηλαδὴ τὶς μικρὲς μας καθημερινές προσφορές. Καὶ ἂς ἔχουμε τὶς πρεσβεῖες τῆς Ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς, ὥστε νὰ κρατοῦμε ἄσβεστη τὴν πίστη, καθαρὴ τὴν καρδιὰ καὶ ἀνοιχτὰ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας, γιὰ νὰ βλέπουμε πάντοτε τὸν Χριστὸ καὶ νὰ Τὸν ὑπηρετοῦμε στὸ πρόσωπο κάθε ἀνθρώπου.