Ἡ Εὐαγγελικὴ παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου ἀποτελεῖ τὸ ἐξοχότερο θεολογικὸ δοκίμιο τοῦ τρόπου «υἱοθεσίας» τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν Θεό. Ἕνας ἄνθρωπος ἔχει δύο υἱούς. Ὁ νεότερος παραβιάζει τὰ θέσμια, ἀμφισβητεῖ τὴν ἐξουσία τοῦ πατέρα του καὶ ἀρνεῖται οὐσιαστικὰ καὶ τὴν ἴδια του τὴν ὕπαρξη, ἀφοῦ ζητᾶ τή χρήση τοῦ μεριδίου πού τοῦ ἀναλογεῖ ἀπὸ τὴν περιουσία, σὰν ὁ πατέρας του νὰ ἦταν νεκρός.

Ἀλλά τὸ κομμάτι αὐτὸ ἀποκομμένο ἀπὸ τὸ σύνολο τῆς ἀλήθειας τῆς ζωῆς τοῦ πατέρα δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει, δὲν μπορεῖ νὰ καρποφορήσει. Τὸ κομμάτι αὐτό, ὅταν τό παίρνουμε δυναστικά, αὐθαίρετα, ὅπως καὶ ὅταν θέλουμε, δὲ μᾶς ὁδηγεῖ στή ζωή, ἀλλὰ στήν ἀπόγνωση καὶ τὴν καταστροφή.

          Καί ὁ ἄσωτος φεύγει.  Πηγαίνει γιά νά ζήσει σέ μιά χώρα ξένη, ὅπου τά πάντα ξοδεύονται χωρίς νά ἀνανεώνονται καί μετά ἀπό λίγο μένει μόνος.  Οἱ φίλοι του ἔμειναν κοντά του, ὅσο κράτησαν τά πλούτη του.  Ἀρχίζει νά ζεῖ τήν ἔκπτωση καί τήν ἐξαθλίωση. Καί ὅταν πηγαίνει νά ζητήσει βοήθεια, τόν σπρώχνουν πιό χαμηλά. Τόν στέλνουν νά βόσκει χοίρους, νά ποιμάνει τά πάθη. Δεν παρα­νομεῖ ἁπλῶς, ἀλλά περιπίπτει σέ μιά διαρκοῦσα κατά­σταση ἀνομίας.

Ὅμως, ἡ δοκιμασία τοῦ νεότερου υἱοῦ στή μακρινὴ χώρα φανέρωσε καὶ τὸ τὶ ἔκρυβε μέσα του, τὶ ἀντοχές εἶχε, τὶ ἔμεινε ἀνέπαφο, σὲ ποιόν νὰ καταφύγει, ποῦ ὑπάρχει τροφή, ζωὴ καὶ ἀνάσταση γιὰ ὅλους. Οἱ δοκιμασίες τίς ὅποιες ὑφίσταται, καθίστανται αἴτια ἐπαναφορᾶς τῆς ἀγαθῆς μνήμης τοῦ πατέρα, μνήμη τὴν ὁποία εἶχε θανατώσει πρίν.

Καὶ ὁ ἄσωτος παίρνει τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.  Πρὶν ἄκομα φθάσει στὸ σπίτι, ὁ πατέρας, ποὺ ζοῦσε τὸ μυστήριο τῆς ἀναμονῆς, τὸν βλέπει ἀπὸ μακριὰ καὶ τρέχει. Χωρὶς νὰ τοῦ πεῖ τίποτα, πέφτει στήν ἀγκαλιὰ του καὶ τὸν καταφιλεῖ. Ἡ ἀποδοχὴ τοῦ υἱοῦ ἀπὸ τὸν πατέρα ἀποδεικνύεται στήν πράξη πλήρης καὶ ἀπροϋπόθετη.  Ἔτσι νίκησε ἡ πατρικὴ ἀγάπη τὸν θάνατο. 

Δὲ γνωρίζουμε πόση σχέση ἔχει ὁ καθένας μας μὲ τὸν πατέρα καὶ τὸν νεότερο υἱό. Αὐτὸ ὅμως πού γνωρίζουμε ὅλοι εἶναι ὅτι μποροῦμε νὰ γυρίσουμε στὸν Πατέρα μας καὶ στὴν ἱερὴ μας πατρίδα, γιατὶ Ἐκεῖνος εἶναι ἡ ζωή, ἡ ἐπικύρωση τῆς ἀξιοπρέπειάς μας, ἡ ἐπανεύρεση τῆς ἀνθρωπιᾶς μας. Φθάνει νὰ μᾶς συνετίζει ἡ ἁγία ταπείνωση καὶ νὰ μᾶς κυκλώνει τὸ ἔλεός Του.            

Τό πρωΐ τῆς Τρίτης, 15^ης Φεβρουαρίου 2022, μέλη τοῦ ΣΥ. ΦΑ Ἔβρου ἐπεσκέφθησαν τόν Σεβασμιώτατον εἰς τά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καί προσέφεραν ὑγειονομικό ὑλικό διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τῆς Μητροπόλεως.

            Ὁ Σεβασμιώτατος ὑπεδέχθη μὲ θέρμη τήν ἀντιπροσωπεία, ἐξέφρασε τὶς εἰλικρινεῖς του εὐχαριστίες τόσο διά τήν ἐπίσκεψην ὅσο καί διὰ τήν εὐγενική προσφορά καὶ ὡς ἀντίδωρο προσέφερε ἀντίτυπα τῶν ἐκδόσεων τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως.

            Τὰ μέλη τῆς ἀντιπροσωπείας εὐχαρίστησαν τόν Σεβασμιώτατον Μητροπο­λίτην μας διά τήν ὑποδοχήν καί ἀκολούθησε συζήτησις ἐπί διαφόρων ζητημάτων.

Τὸ ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου, 12^ης Φεβρουαρίου 2022, τελέσθηκε Ἑσπερινός στὸν Ἱερό Ναό Τῆς Τοῦ Θεοῦ Σοφίας Κομοτηνῆς καὶ στὴ συνέχεια ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας εὐλόγησε τὴν Βασιλόπιτα τοῦ Συλλόγου Πολυτέκνων Νομοῦ Ροδόπης, κατά τήν ὁποῖα βραβεύθηκαν πενῆντα ὀκτώ  (58) παιδιά πολυτέκνων οἰκογενειῶν πού εἰσήχθησαν στήν Τριτοβάθμια Ἐκπαίδευση καὶ ἀρίστευσαν στὴν Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση.

Στὸν λόγο του ὁ Σεβασμιώτατος ἐξῆρε τήν προσφορά τῶν πολυτέκνων οἰκογενειῶν στήν Πατρίδα μας, παρέθεσε πλῆθος παραδειγμάτων διά τῶν ὁποίων διαφαίνεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὶς πολύτεκνες οἰκογενείες τῶν πολυτέκνων καί δήλωσε τήν συμπαράσταση τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας στό ἔργο τοῦ Συλλόγου.

πατήστε    ΕΔΩ   για περισσότερες  φωτογραφίες

Ἡ ἑβδομάδα στούς παιδικούς κλείνει μέ τήν δραματοποίηση τοῦ μύθου τῆς Ἀλκυόνης. Οἱ μικροί μας μαθητές μέσα ἀπό τό θέατρο καί τίς χειροτοχνίες γνώρισαν τήν κόρη τοῦ Αἰόλου Ἀλκυόνη, ἀλλά καί γιατί μέσα στόν χειμῶνα ἔχουμε ἡλιόλουστες καί ζεστές μέρες. 

Τό μεσημέρι τῆς Παρασκευής  11^ης Φεβρουαρίου 2022,  οἱ κάτοικοι τῆς ἀκριτικῆς περιοχῆς μας, ἰδιαιτέρως οἱ ἀνήκοντες σέ ἄπορες οἰκογένειες, ἔγιναν ἀποδέκτες 150 δεμάτων μέσω τῆς δράσεως τοῦ Φιλανθρωπικοῦ Ὀργανισμοῦ «Ἀποστολή» τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν σέ συνεργασία μέ τήν Ἐπιχείρηση «Μασούτης» καί τήν Ἱερά Μητρόπολη Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως      

Τήν πρωίαν τῆς Παρασκευῆς, 11^ης Φεβρουαρίου ἐ.ἒ., ἐξεδήμησεν πρός Κύριον ὁ μακαριστός Ἱερεύς Βασίλειος Τριάντης, ὁ ὁποῖος διηκόνησεν ἐπί εἰκοσαετίαν τό ἱερόν θυσιαστήριον μετά ζήλου καί προθυμίας, εἰς τήν Ἐνορίαν Ἁγίας Τριάδος τοῦ χωρίου Ἁγίων Θεοδώρων.

Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία, εἰς τήν ὁποῖαν θά προεξάρχει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, θά ψαλεῖ τήν 11^ην πρωινήν τοῦ Σαββάτου, 12^ης Φεβρουαρίου ἐ.ἒ., εἰς τόν Ἱερόν Ἐνοριακόν Ναόν Ἁγίας Τριάδος τοῦ χωρίου Ἁγίων Θεοδώρων.

Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη!

Ἄς ἔχωμεν τήν εὐχήν του!

Ἐπί τῇ Ἑορτῇ τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Χαραλάμπους τοῦ Θαυματουργοῦ, ὁ Σεβ. Μητρο­πο­λίτης μας τό ἑσπέρας χοροστάτησε κατά τήν ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας.

            Τήν κυριώνυμο ἡμέρα ἱερούργησε εἰς τὸ Πανηγυρίζον ὁμώνυμον Ἱερόν Παρεκκλήσιον τῆς Μαρωνείας, ἱστορικής ἔδρας τῆς Μητροπόλεως μας, τῆς ὀποίας ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος εἶναι πολιοῦχος καὶ προστάτης. Εἰς τὸ κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος ἀνεφέρθη εἰς τὸν βίον τοῦ ἑορταζομένου Ἁγίου καὶ ἐκάλεσε τοὺς πιστούς νὰ τιμήσουν τὴν μνήμη Του μιμούμενοι τὴν πίστη, τὸ θάρρος καὶ τὴν ὁμολογία τοῦ Ἁγίου.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

 ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

Τετάρτη, 09-02-2022 :

Ὥρα 18:00. Ὁ Σεβασμιώτατος, ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Χαραλάμπους, θὰ χοροστατήσει κατά τὴν Ἀκολουθία τοῦ Πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ στὸν Ἱερό Ναό Τῆς Τοῦ Θεοῦ Σοφίας Κομοτηνῆς.

Πέμπτη, 10-02-2022 :

Ὥρα 07:00. Ὁ Σεβασμιώτατος θὰ ἱερουργήσει στὸ πανηγυρίζον Ἱερό Παρεκκλήσιο Ἁγίου Χαραλάμπους Μαρωνείας.

Κυριακή, 13-02-2022 :

Ὥρα 7:00. Ὁ Σεβασμιώτατος θὰ ἱερουργήσει στὸν Ἱερό Ναό Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης Σαππῶν. 

Εἶναι γνωστή καί οἰκεία ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή. Ἡ παραβολή τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου σημασιοδοτεῖ τήν ἔναρξη τῆς πιό πνευματικῆς περιόδου τοῦ ἔτους, τῆς περιόδου τῆς προετοιμασίας μας γιά τήν μεγαλύτερη ἑορτή τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ Πάσχα.

Κι ἡ περίοδος αὐτή παίρνει τό ὄνομά της ἀπό τό λειτουργικό βιβλίο τῆς Ἐκκλησίας πού ὀνομάζεται «Τριώδιο», καθώς ἡ χρήση αὐτοῦ τοῦ βιβλίου ξεκινᾶ ἀπό τόν ἑσπερινό τῆς Κυριακῆς πού διαβάζεται ἡ σημερινή παραβολή καί ἐκτείνεται μέχρι τήν παννυχίδα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, καθιερώνοντας αὐτήν τήν περίοδο ὡς περίοδο κατ΄ ἐξοχήν προσευχῆς. Ἀκριβῶς δέ ἐπειδή ἡ περίοδος αὐτή εἶναι ἀφορμή ἐντατικότερης καί θερμότερης προσευχῆς, γιά τόν λόγο αὐτό ἡ Ἐκκλησία μας ξεκινᾶ τήν περίοδο μέ τήν διδασκαλία τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ γιά τόν τρόπο τῆς θεάρεστης προσευχῆς. Κι ἡ διδασκαλία αὐτή ἐμπεριέχεται σέ μιά ἱστορία, στή διδακτικότατη αὐτή παραβολή τοῦ Τελώνου καί τοῦ Φαρισαίου, πού τόσο ἔχει ἀναλυθεῖ ἀνά τούς αἰῶνες καί ἔχει καταστεῖ ἀφορμή προβληματισμοῦ καί ἀποφάσεων.

Κύριο χαρακτηριστικό της, ἡ μέ ἁπλό τρόπο ἐπισήμανση τῶν πνευματικῶν κινδύνων πού ἀναιροῦν τήν προσευχή καί τήν μετατρέπουν σέ προσβολή πρός τόν Ἅγιο Θεό ἤ, ἀκόμη χειρότερα, σέ ἱεροσυλία. Συνάμα παρατίθεται ὁ τρόπος, μέ τόν ὁποῖο ἡ προσευχή φθάνει στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ, καθίσταται θεάρεστη κι ὁ προσευχόμενος ἄνθρωπος χαριτώνεται καί πορεύεται τήν ὁδό τῆς Ἁγιότητας καί τῆς Θεώσεως, ὄταν γίνεται μέ ταπείνωση καί ἀγκαλιάζει ὅλο τόν κόσμο.

Σάν νά εἶχε κατά νοῦ τόν ἄνθρωπο τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰώνα ὁ Χριστός μας ὅταν περιέγραφε πρίν δύο χιλιάδες χρόνια τόν Φαρισαῖο! Ἀπερίφραστα καί ξεκάθαρα τονίζει πώς ὁ Φαρισαῖος, ἄν καί βρισκόταν μέσα στόν Ναό, δέν προσευχόταν στόν Θεό, ἀλλά στόν ἑαυτό του, τόν ὁποῖο εἶχε εἰδωλοποιήσει. Γι’ αὐτό καί ἡ γεμάτη ἔπαρση κι ἐπίδειξη προσευχή. «Ἐγώ εἶμαι τέλειος, οἱ ἄλλοι εἶναι γεμάτοι ἐλαττώματα. Ἐγώ κάνω ὅ,τι πρέπει καί μέ τό παραπάνω, οἱ ἄλλοι ὑστεροῦν καί εὐθύνονται γιά τό κακό στόν κόσμο.

Ἀνέκαθεν ὁ ἄνθρωπος προσευχόταν. Τό πρόβλημα ὅμως, ἦταν σέ ποιόν ἀνέφερε τήν προσευχή του! Κι αὐτό τό πρόβλημα εἶναι ἔκδηλο κυρίως σήμερα, πού οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἀναφέρονται στόν ἑαυτό τους καί καθόλου στόν Θεό. Προσπαθοῦν μόνοι τους νά βροῦν λύσεις στά προβλήματα, στίς δυσκολίες, στίς ἀντιξοότητες, ἐμπιστευόμενοι μόνον τήν κρίση τους καί τίς ὅποιες ἱκανότητές τους. Ἔτσι ὅμως ὑψώνουν τείχη πού τούς ἀπομονώνουν ἀπό τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους καί τούς ἐγκλωβίζουν στή μοναξιά καί τήν ἀπελπισία.     

Με αφορμή το γεγονός ότι κατά την περασμένη εβδομάδα η παλαίφατος Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά στον Πόντο χρησιμοποιήθηκε ως σκηνικό από τριακονταμελές συγκρότημα χορευτών και τεχνικών ήχου και εικόνας σε μουσικό βίντεο, στο οποίο φαίνονται να τραγουδούν και να χορεύουν και υπό τον ήχο της καμπάνας, η Δ.Ι.Σ. εκφράζει την την έντονη διαμαρτυρία Της για την βεβήλωση του ιερού χώρου της ιστορικής Μονής βάσει άδειας που δόθηκε από τις τουρκικές αρχές, κατά το διάστημα που η Ιερά Μονή είναι κλειστή και απαγορεύονται οι επισκέψεις λόγω έργων αναστήλωσης και λοιπών υποστηρικτικών εργασιών.

Η Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά ιδρύθηκε το 386 μ.Χ. από τους Αθηναίους μοναχούς Βαρνάβα και Σωφρόνιο μετά από αποκάλυψη της Θεοτόκου, για να εγκαθιδρυθεί εκεί η θαυματουργός εικόνα Της, η οποία, σύμφωνα με την Παράδοση, είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Έκτοτε ο χώρος αυτός απετέλεσε το κέντρο λατρείας και αναφοράς του Ποντιακού Ελληνισμού και όχι μόνο, αφού πιστοί από τα πέρατα του κόσμου συνέρρεαν εκεί επί δεκαπέντε ολόκληρους αιώνες για να προσκυνήσουν την ιερά εικόνα της Παναγίας και τα άλλα ιερά κειμήλια που φυλάσσονταν εκεί, γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερη λατρευτική αξία. Εδώ και ένα αιώνα, μετά από την Γενοκτονία και τον ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου, οι ιερές Ακολουθίες δεν τελούνται, αλλά το Μοναστήρι παραμένει ένας χώρος θρησκευτικού και ιστορικού χαρακτήρα και ανοίγει – σύμφωνα με την απόφαση των τουρκικών αρχών – μόνο για προσκυνηματικούς λόγους.

Η απόφαση των τουρκικών φορέων να παραχωρηθεί σε μουσικό συγκρότημα ο χώρος της Ιεράς Μονής, η οποία όχι μόνο ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας και έχει χαρακτηριστεί από αυτό ως «πολιτιστικό μνημείο», αλλά βρίσκεται ήδη από το 2000 στην προσωρινή λίστα με τα μνημεία της UNESCO, αποτελεί προσβολή και βεβήλωση του χαρακτήρα του θρησκευτικού και ιστορικού αυτού μνημείου. Η δικαιολογία των φορέων και των συντελεστών ότι το βίντεο γυρίστηκε εκεί προκειμένου να προβληθεί η Παναγία Σουμελά ως τουριστικός προορισμός, θεωρείται απαράδεκτη, γι’ αυτό και προκάλεσε την δυσαρέσκεια και έντονες αντιδράσεις ακόμη και των ντόπιων κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι αγαπούν και σέβονται το μνημείο, και όπως δηλώνουν, δεν θα ήθελαν επ’ ουδενί να πραγματοποιηθεί μια αντίστοιχη εκδήλωση στον χώρο ενός τζαμιού.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εκφράζει την απογοήτευσή Της, την έντονη διαμαρτυρία Της και τον προβληματισμό Της για το γεγονός ότι μετά την μετατροπή σε τζαμιά των Ναών της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντος και της Μονής της Χώρας, η βεβήλωση της Μονής Παναγίας Σουμελά, και μάλιστα ακριβώς στον χώρο όπου τελείται κάθε Δεκαπενταύγουστο η Θεία Λειτουργία από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, αποτελεί μία ακόμη ενέργεια των τουρκικών αρχών σε βάρος ενός μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. 

Η ενέργεια αυτή προσβάλλει βάναυσα, όχι μόνο το θρησκευτικό αίσθημα των Ελλήνων Ποντίων, αλλά και αυτήν την διεθνή αντίληψη περί σεβασμού και προστασίας των θρησκευτικών και ιστορικών μνημείων από κάθε προσπάθεια αλλοίωσης του χαρακτήρα τους.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι είναι υποκριτική και ανακόλουθη συμπεριφορά για ορισμένους πολιτικούς χώρους και μέσα ενημερώσεως να διαμαρτύρονται για τέτοιες προσβολές σε βάρος χριστιανικών μνημείων στην Τουρκία, όταν ταυτοχρόνως δικαιολογούν ως δείγμα προοδευτικότητας όμοιες και χειρότερες δημόσιες προσβολές και έμπρακτες επιθέσεις σε βάρος χώρων χριστιανικής λατρείας εντός Ελλάδος.