Πρός

τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ Λαόν τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

            Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί·

            Μὲ δεδομένη φυσικὴ νομοτέλεια τὴν ἀναπόφευκτη ῥοὴ τοῦ χρόνου, στὴν ἀνατολή κάθε νέου ἔτους σκεφτόμαστε τὸ παρελθὸν καὶ ἀναλογιζόμαστε τὸ μέλλον. Προσμένουμε εὐχόμενοι πάντοτε τὰ καλύτερα σὲ προσωπικό, ἐθνικό καὶ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Οἱ ἀναμνήσεις ἀπὸ τὰ χρόνια ποὺ πέρασαν γίνονται πολύτιμα διδάγματα, ὥστε νὰ ἀποφύγουμε τὰ λάθη τοῦ παρελθόντος καὶ νὰ βαδίσουμε μὲ σύνεση στὸ μέλλον. Ὁ Μέγας Βασίλειος, στὸ ἔργο του «Πρὸς τοὺς νέους, ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων», μᾶς προτρέπει νὰ χρησιμοποιοῦμε τὸν χρόνο μας σοφά· νά ἀποφεύγουμε τὶς ματαιότητες καὶ νὰ ἐπιδιώκουμε τὴν ἀρετή.

Κάθε Πρωτοχρονιά, ἀνοίγουμε ἕνα νέο κεφάλαιο στὴ ζωὴ μας, γεμᾶτο ἐλπίδες καὶ ὑποσχέσεις. Ἀναδιφώντας στὰ πεπραγμένα τῆς παρελθούσης χρονιᾶς, λαμβάνουμε ἀφορμὴ νὰ σκεφτοῦμε οἰκουμενικά. Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ γεμάτη προκλήσεις, πολεμικὲς συγκρούσεις, μὲ περιβαλλοντικές, κοινωνικές καὶ οἰκονομικὲς ἀναταράξεις. Ἔπειτα, στὴν πατρίδα μας, οἱ μεγάλες οἰκονομικὲς καὶ κοινωνικὲς ἀνισότητες, ἡ ἐπικίνδυνη συρρίκνωση τῆς ὑπαίθρου χώρας, ἡ αὐξανόμενη βία, μᾶς ὑποχρεώνει ἄμεσα νὰ ἐγερθοῦμε ἀπὸ τὸν ἀτελέσφορο λήθαργο, στὸν ὁποῖο περιπίπτουμε ὅλο καί βαθύτερα μὲ τὴν ἄπλετη βοήθεια τῆς προηγμένης τεχνολογίας. «Ζητεῖται ἐλπίς», πού θὰ ἔλεγε καὶ ὁ ἀείμνηστος Ἀντώνης Σαμαράκης.

Αὐτὴ ἡ ἐλπίδα ἴσως ἀναφανεῖ, ἐφόσον καλλιεργοῦμε τὸ γεώργιο τῆς ψυχῆς μας μὲ τοὺς καρπούς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς δικαιοσύνης. Ἴσως ἀναφανεῖ, ἐφόσον ὡς Γένος καὶ Ἔθνος δὲν ἐπιλέγουμε ἄκριτα τὴν υἱοθέτηση κάθε εἰσαγόμενης καὶ παγκοσμιοποιημένης ὑποκουλτούρας, ὑποτιμῶντας ἀνοήτως τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας καὶ τὶς παραγόμενες ἐξ αὐτῆς ἠθικὲς ἀξίες, δοκιμασμένες σὲ μία ἱστορική πορεία ἄνω τῶν δυόμισι χιλιάδων ἐτῶν.

Ὁ ἑορταζόμενος σήμερα Μέγας Βασίλειος μᾶς ὑπενθυμίζει, ὅτι ὁ χρόνος εἶναι δῶρο Θεοῦ καὶ μᾶς καλεῖ νὰ τὸν ἀξιοποιοῦμε πρὸς ὄφελος τῆς ψυχῆς μας, ἐπιδιώκοντας τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν πνευματικὴ πρόοδο. Μὲ τὴν καθοδήγηση τῆς πίστης μας καὶ πρότυπα ἀληθινῆς ζωῆς, συμπεριφορᾶς καὶ δράσης τοῦ ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, ἄς δεσμευτοῦμε νὰ δράσουμε μὲ ἀγάπη καὶ ἀλληλεγγύη, συμβάλλοντας στὴ δημιουργία ἑνὸς κόσμου πιὸ δίκαιου καὶ εἰρηνικοῦ. Ἄς ἀγωνιστοῦμε, ἔστω καὶ στὸ «καὶ πέντε» γιὰ τὴν εἰρήνη, τὴν ἀγάπη, τὸν ἀλληλοσεβασμό καὶ τὴν εὐημερία σὲ ἕνα περιβάλλον δυναμικῆς καὶ ταχείας μετάβασης πρὸς ἄγνωστα μονοπάτια, μὲ ὅρους ἐμπνευσμένους ἀπό τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Μὲ ἀδελφοσύνη, ἰσότητα καὶ δικαιοσύνη ἀπό ὅλους πρὸς ὅλους.

Ἀγαπητοί μου·

Ἡ εἴσοδός μας στὸν νέο Ἐνιαυτό τῆς Χρηστότητος τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ κατάλληλη στιγμή νὰ ἀνανεώσουμε τὴν ὑπόσχεσή μας γιὰ μιὰ ζωή γεμάτη ἀρετή, πίστη καὶ προσφορά πρὸς τὸν συνάνθρωπο. 

Αὐτή εἶναι καὶ ἡ εὐχή τοῦ Ἐπισκόπου σας : μία χρονιὰ πνευματικῆς ἐργασίας καὶ καλλικαρπίας, γεμάτη φῶς καὶ εὐλογία, πλουτισμένη μὲ χαρὰ ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ ἐπιφανέντος Κυρίου μας.

Διάπυρος πρὸς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

Πρός

τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ Λαόν τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

«…Σοῦ ἐνανθρωπήσαντος ἐκ τῆς Ἁγνῆς,

ἡ πολυθεΐα τῶν εἰδώλων κατήργηται…»

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Μέ αὐτόν τόν στίχο ἀπό τόν ὑπέροχο δοξαστικό ὕμνο τῶν Χριστουγέννων, διαπιστώνει ἡ μοναχή Κασσιανή, ἡ ὑμνωδός, μία ἀπό τίς σημαντικότερες μεταβολές πού ἐπιφέρει στό ἀνθρώπινο γένος ἡ Σάρκωση τοῦ Κυρίου μας.

Σέ ἕναν κόσμο πού μέχρι τότε ἀποθέωνε διάφορες θεότητες καί εἴδωλα, ἡ Ἐπιφάνεια τοῦ Παιδίου Ἰησοῦ γίνεται ἀφορμή κατάργησης ἑνός συγκριτιστικοῦ κοσμοειδώλου, γίνεται ἀφορμή διδαχῆς πίστεως στόν Ἕνα καί ἀληθινό Θεό, ὁ Ὁποῖος προσλαμβάνει τήν ἀνθρώπινη φύση, τήν ἁγιάζει καί τήν θεραπεύει ἀπό τά στίγματα τῆς ἁμαρτίας, τά ὁποῖα τήν εἶχαν καταδικάσει σέ αἰώνιο θάνατο. Ὁ Χριστός δίνει καί πάλι στόν ἄνθρωπο τήν δυνατότητα νά ἐπιστρέψει μέ ψυχή καί σῶμα στόν Παράδεισο.

Αὐτή τήν σωστική εἴσοδο τοῦ Ἰησοῦ στήν ἱστορία πανηγυρίζουμε σήμερα. Ὅμως! Τά εἴδωλα, ἡ πολυθεΐα καί τό κυρίαρχο κοσμοείδωλο πού ἔχει δημιουργήσει ὁ σύγχρονος, μεταθρησκευτικός καί μετανεωτερικός ἄνθρωπος, μᾶς προκαλοῦν τεράστια σύγχυση καί ἔτσι ὁδηγεῖται τό σκάφος τοῦ πολιτισμοῦ μας σέ ἀχαρτογράφητα νερά.

Ἡ χιμαιρική ἐπιδίωξη τοῦ κέρδους, ἡ ἐξουσία δίχως φραγμούς ἠθικῆς, ἡ ὑπερίσχυση τοῦ ἀδίκου ὡς δικαίου τοῦ ἰσχυροῦ, ἔχει δημιουργήσει ἐκρηκτικές καταστάσεις παγκόσμιας ἐμβέλειας. Δέν ἀκοῦμε πλέον τίς πολεμικές ἀπειλητικές ἰαχές ἀλλά τόν θρῆνο, τόν κλαυθμό καί τόν πολύ ὀδυρμό γιά τίς δεκάδες χιλιάδες θυμάτων, βρεφῶν καί γυναικόπαιδων, στίς πλησιόχωρες τῆς πατρίδας μας ἑστίες ἐντάσεων καί ἔνοπλων συγκρούσεων.

Ἡ μονοδιάστατη καί ἰδιοτελῆς ἀνάγνωση τῆς εἰρήνης, ὡς ἔννοιας καί ἐπιδίωξης μεταξύ ἰσχυρῶν καί ἀδυνάτων, λειτουργεῖ ἀνασχετικά στήν ἐμπέδωση τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ, κι ἄς ἐπιμένουμε νά ψάλλουμε στίς ἱερές ἀκολουθίες: «δικαιοσύνην μάθετε οἱ ἐνοικοῦντες ἐπί τῆς γῆς».

Ἐάν δέν κατανοήσουμε τήν Γέννηση τοῦ Κυρίου μας, ὡς καταλυτική εὐκαιρία νά ἐργαστοῦμε ὅλοι μαζί καί καθένας ὡς πρόσωπο, μέ τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά του, προασπιζόμενοι τά ἀγαθά τῆς εἰρήνης μέ ἀγάπη, τῆς δικαιοσύνης μέ ἐλευθερία καί τῆς ἑνότητας μέσα ἀπό τήν σεβαστική συμπερίληψη τῆς ἰδιοπροσωπείας προσώπων, λαῶν καί ἐθνῶν, ἐάν δέν σεβαστοῦμε τό θεῖο δικαίωμα κάθε ἀνθρώπου στή ζωή, τότε ἡ πολυθεΐα τῶν εἰδώλων, τά ἐλλειμματικά κοσμοείδωλα, θά ταλαιπωροῦν στό παρόν καί στό μέλλον τό ἦθος καί τόν πολιτισμό μας.

Σέ τέτοιες συνθῆκες ζωῆς ὁ Χριστός δέν ἀναγεννᾶ τόν ἄνθρωπο. Ὁ εὐαγγελικός Του λόγος δέν μπορεῖ νά καρποφορήσει στίς καρδιές μας. Ὄχι γιατί Ἐκεῖνος δέν τό ἐπιθυμεῖ ἀλλά ἐπειδή οἱ δικές μας ἐπιλογές τό ἀπαγορεύουν.

Ἀλλά ἀγαπητοί μου ἀδελφοί! Σήμερα ὁμολογοῦμε ἑνωμένοι μέσα στήν λειτουργική μας σύναξη ὅτι Χριστός ἐτέχθη! Ὅτι ἀνέτειλε γιά τόν κόσμο τό φῶς τῆς γνώσεως!

Ἄς φωτισθοῦμε ἀπό τό δικό Του φῶς, ὥστε ἡ ζωή καί ἡ πορεία μας νά ἀποκτήσουν οὐσιαστικό περιεχόμενο. Ἔτσι καταργοῦνται μονομιᾶς τά ψευτοείδωλα πού ἐμποδίζουν τήν ἁγιαστική μας μεταμόρφωση.

Σέ αὐτές τίς ἐκκλησιοποιημένες συνθῆκες τό Παιδίον Ἰησοῦς θά βρίσκει μόνιμο τόπο γέννησης, ἀναγέννησης καί ἀνάπαυσης: τήν ἀγαπῶσα τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο καρδιά μας. Αὐτή νά Τοῦ δωρίσουμε ἔργῳ καί λόγῳ.

Εὐλογημένα Χριστούγεννα. Μέ ἀγάπη καί εἰρήνη!

Διάπυρος εὐχέτης πρὸς τὸν Ἐνανθρωπήσαντα Ἰησοῦν Χριστόν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

Τό ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου, 21^ης Δεκεμβρίου 2024, στήν αἴθουσα τῆς Χριστιανικῆς Ἑνώσεως Κομοτηνῆς, πραγματοποιήθηκε ἡ Χριστουγεννιάτικη ἑορτή τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων τῶν Ἐνοριακῶν Ναῶν: Τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας καί τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Κομοτηνῆς, παρουσίᾳ τοῦ Σεβασμιωτάτου, ὁ ὁποῖος ἐπαίνεσε τά παιδιά, τούς Ἐφημερίους  τῶν δύο Ἐνοριῶν, τούς Κατηχητές καί ὅλους ὅσους συνετέλεσαν στήν προετοιμασία καί ἀπόδοση τῆς ὂμορφης αὐτῆς ἑορτῆς.

 Τέλος, εὐχήθηκε πατρικῶς σέ ὃλους γιά τίς ἐγγίζουσες ἑορτές τῆς Θείας Ἐπιφανείας καί τό ἐπί θύραις Νέο Ἔτος.

πατήστε ΕΔΩ  για περισσότερες φωτογραφίες

Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Ἄνωθεν εὐδοκίᾳ ἐφθάσαμεν καί ἐφέτος εἰς τήν πανέορτον ἡμέραν τῆς κατά σάρκα Γεννήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, τοῦ ἐλθόντος εἰς τήν γῆν καί συναναστραφέντος ἡμῖν «δι᾿ ἄφατον φιλανθρωπίαν». Τιμῶμεν ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ τό μέγα μυστήριον τῆς Ἐνανθρωπήσεως, τό «πάντων καινῶν καινότατον, τό μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον»[1], διά τοῦ ὁποίου διανοίγεται εἰς τόν ἄνθρωπον ἡ ὁδός τῆς κατά χάριν θεώσεως καί ἀνακαινίζεται ἡ σύμπασα κτίσις. Τά Χριστούγεννα δέν εἶναι βίωσις συναισθηματισμῶν, οἱ ὁποῖοι «γρήγορα ἔρχονται καί ἀκόμη ταχύτερα παρέρχονται». Εἶναι ὑπαρξιακή μετοχή εἰς τό ὅλον γεγονός τῆς Θείας Οἰκονομίας. Καθώς μαρτυρεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος[2], ἡ ἡγεσία τοῦ κόσμου ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς νά ἀφανίσῃ τό Θεῖον Βρέφος. Διά τούς πιστούς, ὁμοῦ μέ τό «Χριστός γεννᾶται» τῆς ἑορτῆς τῆς Σαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός καί τούς πενθίμους κώδωνας τοῦ Πάθους, συνηχεῖ πάντοτε τό «Χριστός Ἀνέστη», τό εὐάγ-γελον μήνυμα τῆς νίκης κατά τοῦ θανάτου καί τῆς προσδοκίας τῆς κοινῆς ἀναστάσεως.

Τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη» ἀκούεται καί πάλιν εἰς ἕνα πλήρη βιαιοτήτων, κοινωνικῆς ἀδικίας καί καταρρακώσεως τῆς ἀνθρωπίνης ἀξιοπρεπείας κόσμον. Ἡ ἐκπληκτική πρόοδος τῆς ἐπιστήμης καί τῆς τεχνολογίας δέν φθάνει εἰς τό βάθος τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος εἶναι πάντοτε περισσότερον ἀπό αὐτό πού δύναται νά συλλάβῃ ἡ ἐπιστήμη καί ἀπό αὐτό εἰς τό ὁποῖον ἀποβλέπει ἡ πρόοδος τῆς τεχνολογίας. Δέν γεφυρώνεται ἐπιστημονικῶς τό χάσμα μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς εἰς τό εἶναι τοῦ ἀνθρώπου.

Σήμερον ἠχεῖ ὁ λόγος περί τοῦ «μετανθρώπου» καί ἐγκωμιάζεται ἡ τεχνητή νοημοσύνη. Βεβαίως, τό ὄνειρον ἑνός «ὑπερανθρώπου» δέν εἶναι καινοφανές. Ἡ ἰδέα τοῦ «μετανθρώπου» στηρίζεται εἰς τήν τεχνολογικήν πρόοδον καί εἰς τόν ἐξοπλισμόν του μέ πρωτοφανῆ εἰς τήν ἀνθρωπίνην ἐμπειρίαν καί ἱστορίαν μέσα, διά τῶν ὁποίων θά δυνηθῇ νά ὑπερβῇ τό μέχρι σήμερον ἰσχύον ἀνθρώπινον μέτρον. Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι τεχνοφοβική. Προσεγγίζει τήν ἐπιστημονικήν γνῶσιν ὡς «θεόσδοτον δῶρον εἰς τόν ἄνθρωπον», χωρίς ὅμως νά ἀγνοῇ ἤ νά ἀποσιωπᾷ τούς κινδύνους τοῦ ἐπιστημονισμοῦ. Εἰς τήν Ἐγκύκλιον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016), τονίζεται ἡ συμβολή τοῦ Χριστιανισμοῦ καί «εἰς τήν ὑγιᾶ ἀνάπτυξιν τοῦ θύραθεν πολιτισμοῦ», ἀφοῦ ὁ Θεός «ἔθεσε τόν ἄνθρωπον οἰκονόμον τῆς θείας δημιουργίας καί συνεργόν Αὐτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ». Ἐν συνεχείᾳ, σημειοῦται μετ᾿ ἐμφάσεως: «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἔναντι τοῦ συγχρόνου ῾ἀνθρωποθεοῦ᾽, προβάλλει τόν ῾Θεάνθρωπον᾽ ὡς ἔσχατον μέτρον πάντων: ῾Οὐκ ἄνθρωπον ἀποθεωθέντα λέγομεν, ἀλλά Θεόν ἐνανθρωπήσαντα᾽(Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, Γ΄, 2 PG 94, 988)»[3].

Ἡ ἀπάντησις εἰς τό κρίσιμον ἐρώτημα, πῶς ἄχρι τῆς ἐσχάτης «ὀγδόης ἡμέρας», μέ τόν τιτανισμόν καί τόν προμηθεϊσμόν τοῦ τεχνολογικοῦ πολιτισμοῦ, τῶν μετεξελίξεων καί τῶν μεταπτώσεών του, ἐν μέσῳ ἀνθρωποθεϊστικῶν μετανθρωπισμῶν ἤ ὑπερανθρωπισμῶν, θά διασωθῇ ὁ «πολιτισμός τοῦ προσώπου», ὁ σεβασμός τῆς ἱερότητος καί ἡ ἀνάδειξις τῆς ὡραιότητός του, ἐδόθη ἅπαξ καί διά παντός ἐν τῷ μυστηρίῳ τῆς Θεανθρωπινότητος. Ὁ Θεός Λόγος ἐγένετο σάρξ, ἡ «ἀλήθεια ἦλθε» καί «παρέδραμεν ἡ σκιά. Εἰς τό διηνεκές τό ἀληθεύειν διά τόν ἄνθρωπον θά συνδέεται μέ τήν σχέσιν του μέ τόν Θεόν, ὡς ἀπάντησις εἰς τήν κάθοδον τοῦ Θεοῦ πρός αὐτόν καί ὡς ἀναμονή καί ὑπάντησις τοῦ ἐρχομένου Κυρίου τῆς δόξης. Ἡ ζῶσα αὐτή πίστις στηρίζει τόν ἀγῶνα τοῦ ἀνθρώπου νά ἀνταποκριθῇ εἰς τάς ἀντιφάσεις καί τάς προκλήσεις τοῦ ἐπιγείου βίου του, εἰς τήν «ἐπ᾿ ἄρτῳ» ζωήν[4], εἰς τήν ἐπιβίωσιν καί τήν κοινωνικήν καί πολιτισμικήν ἀνάπτυξιν. Τίποτε ὅμως εἰς τήν ζωήν μας δέν εὐδοκιμεῖ ἄνευ ἀναφορᾶς εἰς τόν Θεόν, μέ ὁρίζοντα τήν «πληρότητα ζωῆς, τήν πληρότητα χαρᾶς καί τήν πληρότητα γνώσεως» τῆς Βασιλείας Του[5].

Τά Χριστούγεννα εἶναι εὐκαιρία διά νά συνειδητοποιήσωμεν τό μυστήριον τῆς ἐλευθερίας τοῦ Θεοῦ καί τό μέγα θαῦμα τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Χριστός κρούει τήν θύραν τῆς ἀνθρωπίνης καρδίας, ὅμως μόνον ὁ ἴδιος ὁ ἐλευθερίᾳ τετιμημένος ἄνθρωπος δύναται νά τήν ἀνοίξῃ. «Ἀσφαλῶς, χωρίς Αὐτόν, χωρίς τόν Χριστόν», γράφει ὁ μακαριστός π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, «ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε. Κι ὅμως, ὑπάρχει κάτι πού μόνο ἀπό τόν ἄνθρωπο μπορεῖ νά γίνει – τό νά ἀνταποκριθεῖ στήν κλήση τοῦ Θεοῦ καί νά ῾δεχθεῖ᾽ τόν Χριστόν»[6].

Διά τοῦ «Ναί» εἰς τήν ἄνωθεν κλῆσιν ὁ Χριστός ἀποκαλύπτεται ὡς «τό φῶς τό ἀληθινόν»[7], ὡς «ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»[8], ὡς ἡ ἀπάντησις εἰς τά ἔσχατα ἐρωτήματα καί τάς ἀναζητήσεις τοῦ νοός, εἰς τούς καρδιακούς πόθους καί τάς ἐλπίδας τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί εἰς τό πόθεν καί πρός τί τῆς δημιουργίας. Εἰς τόν Χριστόν ἀνήκομεν, ἐν Αὐτῷ εἶναι ἡνωμένα τά πάντα. Ὁ Χριστός εἶναι «τό Α καί τό Ω, ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος, ἀρχή καί τέλος»[9]. Ἐν τῇ ἑκουσίᾳ σαρκώσει Του «δι᾿ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν», ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος «οὐκ ἀνθρώπων ᾤκησεν ἕνα, ἀλλ᾿ ἀνθρώπου φύσιν τῇ ἑαυτοῦ περιέθηκεν ὑποστάσει»[10], θεμελιώσας τοιουτοτρόπως τόν κοινόν αἰώνιον προορισμόν καί τήν ἑνότητα τῆς ἀνθρωπότητος. Δέν ἀπελευθερώνει ἕνα λαόν, ἀλλά σύμπαν τό γένος τῶν ἀνθρώπων, δέν τέμνει σωστικῶς μόνον τήν ἱστορίαν, ἀλλά καινοποιεῖ τήν κτίσιν πᾶσαν. Ὁμοῦ μετά τῆς ἱστορίας, ἰσχύει καί διά τά σύμπαντα ὁριστικῶς καί καθοριστικῶς τό «πρό Χριστοῦ» καί τό «μετά Χριστόν». Καθ᾿ ὅλην τήν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐν τῇ ἱστορίᾳ καί δι᾿ αὐτῆς πρός τά Ἔσχατα, πρός τήν ἀνέσπερον ἡμέραν τῆς ἐπουρανίου Βασιλείας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πορείαν της, ἡ «οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου» Ἐκκλησία μαρτυρεῖ περί τῆς ἀληθείας, ἐπιτελοῦσα τό ἁγιαστικόν καί πνευματικόν αὐτῆς ἔργον «ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς».

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Κλίνοντες εὐσεβοφρόνως τό γόνυ ἐνώπιον τῆς βρεφοκρατούσης Θεομήτορος καί προσκυνοῦντες ἐν ταπεινώσει τόν τήν ἡμετέραν μορφήν ἀναλαβόντα «ἐν ἀρχῇ Λόγον», εὐχόμεθα πᾶσιν ὑμῖν εὐλογημένον Ἅγιον Δωδεκαήμερον, αἴσιον δέ, ὑγιηρόν, εἰρηνικόν, εὔκαρπον ἐν ἔργοις ἀγαθοῖς, πλήρη πνευματικῆς εὐφροσύνης καί θείων δωρημάτων τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου, κατά τόν ὁποῖον σύμπας ὁ χριστιανικός κόσμος συνεορτάζει καί τιμᾷ τήν 1700ήν ἐπέτειον τῆς Α’ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Χριστούγεννα 2024

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

1. Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, PG 94, 984.

2. Ματθ. α’, 18 – β’, 1-23.

3. Ἐγκύκλιος, § 10.

4. Βλ. Ματθ. δ΄, 4.

5. Ἀλεξάνδρου Σμέμαν, Πιστεύω, ἐκδ. Ἀκρίτα, Ἀθήνα 1991, σ. 129.

6. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, Δημιουργία καί ἀπολύτρωση, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1983, σ. 17.

7. Ἰωάν. α’, 9.

8. Ἰωάν. ιδ΄, 6.

9. Ἀποκ. κβ΄, 13.

10. Νικολάου Καβάσιλα, Ἑπτά ἀνέκδοτοι λόγοι, Θεσσαλονίκη 1976, σ. 108.

Σήμερα Παρασκευή, 20^η Δεκεμβρίου 2024, τά παιδιά τῶν Βρεφονηπιακῶν Σταθμῶν ὑποδέχθηκαν τό τμῆμα Παιδαγωγῶν Πρώιμης Ἡλικίας τοῦ ΣΑΕΚ ΔΥΠΑ Κομοτηνῆς μαζὶ μὲ τίς ὑπεύθυνες καθηγήτριες κα. Στεργιόγλου Δήμητρα καὶ κα. Σαντελούδη Ζωή, πού παρουσίασαν τὸ κουκλοθεατρικὸ «Παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων», διασκευῆς τοῦ θεατρικοῦ ἔργου τῆς κα. Φλώρας Δρακοπούλου.

Τὰ παιδιὰ ἀπόλαυσαν τήν ὂμορφη παράσταση καὶ τὶς εὐχαρίστησαν θερμά γιά τήν ἐπίσκεψή τους.

Ἀνακοινώνεται, ὅτι ἐν ὂψει τῶν ἑορτῶν τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου τῆς Ἐπιφανείας τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, καὶ γιὰ τὴν κατάλληλη προετοιμασία τῶν πιστῶν, ὁ π. Φιλήμων, ἀδελφός τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυρονικήτα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, θά ἐξομολογεῖ στὸν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς, ἀπό τὸ Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 2024 ἕως τὴν Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2023 καὶ ὥρες ἀπό 8:00 ἕως 12:00 καὶ ἀπό 17:00 ἕως 19:00 καὶ τὴν Τρίτη 24 Δεκεμβρίου 2024 καὶ ὥρες ἀπό 8:00 ἕως 12:00. 

Τό ἀπόγευμα τῆς Τετάρτης, 18 Δεκεμβρίου ἐ.ἒ., πραγματοποιήθηκε ἡ Χριστουγεννιάτικη ἑορτή γιά τά παιδιά τῶν δύο Βρεφονηπιακῶν Σταθμῶν τῆς Ἱ. Μητροπόλεώς μας καί τοῦ 13^ου Νηπιαγωγείου Κομοτηνῆς, στήν αἲθουσα Ἐκδηλώσεων τοῦ Μουσικοῦ Σχολείου Κομοτηνῆς.

Τά Χριστουγεννιάτικα κάλαντα, τά ἑορταστικά τραγούδια καί οἱ μελωδικές εὐχές στόλισαν τήν ὂμορφη αὐτήν ἀτμόσφαιρα, ποὺ χαροποίησε ὃλα τά παιδιά, τούς γονεῖς  καί  τούς δασκάλους τους.

Ὁ Σεβασμιώτατος εὐχόμενος σέ ὃλους καλά Χριστούγεννα και εὐτυχισμένη ἡ νέα χρονιά, εὐχαρίστησε ὃλους τούς παρευρισκομένους καί ἰδιαιτέρως τήν Διεύθυνση τοῦ Μουσικοῦ Σχολείου γιά τήν εύγενική παραχώρηση τῆς αἰθούσης.

πατήστε  ΕΔΩ  για περισσότερες φωτογραφίες

Τὴν Δευτέρα, 23ην Δεκεμβρίου καὶ ὥραν 17.00 μ. μ., θα  τελεσθεῖ ἡ Ἀκολουθία τῶν Μεγάλων καί Βασιλικῶν Ὠρῶν τῶν Χριστουγέννων εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Νικολάου Ἰάσμου, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς κ.κ. Παντελεήμονος. Κατά το πέρας τῆς Ἀκολουθίας θά ἀκολουθήσει ἑόρτιος ὁμιλία, θα εὐλογηθοῦν τά παραδοσιακά Χριστόψωμα, ἐνῶ τά Κάλαντα τῶν Χριστουγέννων θα ἀποδώσουν τά παιδιά τοῦ Κατηχητικοῦ Σχολείου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.  

«Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ»

                Τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς πρίν ἀπό τά Χριστούγεννα, παρμένο ἀπό τήν ἀρχή τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Ματθαίου περιέχει τήν κατά σάρκα γενεαλογία τοῦ Χριστοῦ καί ἐν συνεχείᾳ τήν οἰκονομία τοῦ Θεοῦ γιά τήν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί τήν ἐκ Παρθένου Μαρίας γέννηση Του. Στή σημασία τοῦ γεγονότος αὐτοῦ θά πρέπει νά στρέψουμε τήν προσοχή μας. 

Ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἀποκτᾶ νόημα σάν ὑπαρξιακό γεγονός τοῦ κάθε ἀνθρώπου στήν ἰδιαιτερότητα καί μοναδικότητά του, στό προσωπικό πρόβλημα καί τήν ἀγωνία του, στό φόβο του γιά τόν ἀφανισμό καί στήν ἐλπίδα του γιά τή ζωή. Ὅσο ἡ σωτηρία δέν γίνεται γεγονός προσωπικό, ἀδικαιολόγητη θά εἶναι ἡ ἀπορία καί διαμαρτυρία γιά τήν γενική ἐπικράτηση τοῦ μίσους, τοῦ ἐγκλήματος, τοῦ πολέμου.

            Ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης ἐνσαρκώνεται μέσα στὴν ἱστορία τέμνοντάς την ἀποφασιστικὰ σὰν φωτεινὸ ὁρόσημο σὲ προχριστιανικὸ σκότος καὶ σὲ χριστιανικὸ φῶς, σὲ προχριστιανικὴ ἀτμόσφαιρα «ὀσμῆς θανάτου» καὶ σὲ χριστιανικὴ ἐλπίδα ἀναστάσεως. Ἂν ἡ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων σήμερα φέρει τὰ παραπάνω προχριστιανικὰ χαρακτηριστικά, ἡ αἰτία δὲν βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας.

Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ δὲν σημαίνει ἀναγκαστικὴ ἐπικράτηση τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης, ἀλλά ἀποτελεῖ ἀφετηρία διαλόγου, δυνατότητα ἀλλαγῆς τοῦ ἀνθρώπου σὲ τρόπο ὥστε, ἂν ἀκούσει καὶ ἐνστερνισθεῖ τὸ θεῖο μήνυμα, νὰ μεταβληθεῖ ριζικά νὰ παύσει νὰ βλέπει τὸν συνάνθρωπό του σὰν ἐχθρὸ ἔναντι τοῦ ὁποίου ἀμύνεται συνεχῶς καὶ μάλιστα πολλὲς φορὲς ἐπιτιθέμενος, γιά νά ἐξασφαλίσει περισσότερο τήν ὀντότητά του, ἀλλὰ νὰ τὸν βλέπει σὰν ἀδελφὸ γιὰ τὸν ὁποῖο ἐπίσης γεννήθηκε, σταυρώθηκε καὶ ἀναστήθηκε ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Πέρα ὅμως ἀπὸ τὶς χρήσιμες ἀσφαλῶς θεολογικὲς διατυπώσεις γιὰ τὸ μυστήριο τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου, πέρα ἀπὸ τὴν ἀναγνώριση τῆς ἀνθρωπολογικῆς σπουδαιότητας καὶ τῆς ἀναπλαστικῆς δυνάμεώς της, πέρα καὶ μέσα ἀπὸ τὴν πανηγυρικὴ ἀτμόσφαιρα τῶν ὡραίων ἐκκλησιαστικῶν ὕμνων ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται γιὰ τὴν φανέρωση τῶν συνεπειῶν τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ προσωπικὸ ταπεινὸ γονάτισμα τοῦ καθενὸς μπροστὰ στὴ φάτνη, ἡ ἀπόφαση διαλόγου ὑπαρξιακοῦ μὲ τὸν γεννηθέντα καὶ πάντοτε παρόντα μέσα στὸν κόσμο Σωτῆρα Χριστό.           

Τήν Τετάρτη , 18  Δεκεμβρίου ἐ. ἒ., οἱ κάτοικοι τῆς ἀκριτικῆς περιοχῆς μας, ἰδιαιτέρως ἀνήκοντες σέ εὐπαθεῖς ὀμάδες καί ἄπορες οἰκογένειες, ἔγιναν ἀποδέκτες τῆς δράσεως τοῦ Φιλανθρωπικοῦ Ὀργανισμοῦ «ΣΥΝ-ΕΝΩΣΗ», σέ συνεργασία μέ τήν Ἱερά Μητρόπολη Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς.