Τήν Δευτέρα τῆς Διακαινησίμου, 21^ης Ἀπριλίου 2025, ὁ Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στόν πανηγυρικό Ἑσπερινό στό Ἱερό Παρεκκλήσιο Ἁγίων Ραφαῆλ, Νικολάου καί Εἰρήνης Ξυλαγανῆς.

Ἀνήμερα τῆς Ἑορτῆς ἱερούργησε στό Ἱερό Παρεκκλήσιο Ἁγίων  Ραφαῆλ, Νικολάου καί Εἰρήνης  Πολυάνθου. Ὁ Σεβασμιώτατος  εὐχήθηκε σὲ ὁλους ἔτη πολλά, πλημμυρισμένα μὲ τὸ Ἀνέσπερο Φῶς τῆς Ἀναστάσεως, τὸ ὁποῖο φώτισε τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τοὺς ὁδήγησε στὴν ἁγιότητα.

πατήστε ΕΔΩ για περισσότερες φωτογραφίες

Τήν Κυριακή τοῦ Πάσχα, 20 Ἀπριλίου ἐ.ἒ., τελέσθηκε ὁ Ἑσπερινός τῆς Ἀγάπης στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας.

Κατόπιν σχηματίσθηκε πομπή, προηγηθείσης τῆς φιλαρμονικῆς τοῦ Δήμου Κομοτηνῆς, ἡ ὁποία μέσω τῶν κεντρικῶν ὁδῶν τῆς πόλεως κατέληξε στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό, ὃπου τελέσθηκε ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ. Kατά τήν διάρκεια αὐτοῦ ἀναγνώσθηκε ἡ Εὐαγγελική περικοπή καί σέ ἂλλες γλώσσες: τήν Ἰταλική, Γαλλική, Λατινική, Γερμανική, Τουρκική καί τήν Ἀγγλική.

Στό τέλος, ὁ Μητροπολίτης μας ἀπηύθυνε σέ ὃλους τόν Ἀναστάσιμο χαιρετισμό καί διένειμε τά καθιερωμένα πασχαλινά κόκκινα αὐγά.

πατήστε ΕΔΩ για περισσότερες φωτογραφίες

Τό ἀπόγευμα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, 19^ης Ἀπριλίου ἐ.ἒ., ὁ Σεβασμιώτατος τέλεσε τὴν Ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως ὡς ἀκολούθως: Στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Ἐλευθερίου τοῦ Καταστήματος Κράτησης Κομοτηνῆς, στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Παντελεήμονος τοῦ Γεν. Νοσοκομείου Κομοτηνῆς καί στόν Ἱερό Κοιμητηριακό Ναό Ζωοδόχου Πηγῆς Κομοτηνῆς.  Στὴ συνέχεια χοροστάτησε στήν Ἀκολουθία τῆς Παννυχίδος στόν Ἱερό Καθεδρικό Ναό Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς καί ἀνέγνωσε τήν Πατριαρχική Ἀπόδειξη ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχᾳ, τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, μετά τό πέρας τῆς ὁποίας προσέθεσε τίς προσωπικές του εὐχές.

Ἀκολούθως, προέστη τῆς Ἀναστασίμου Θείας Λειτουργίας καί ἀνέγνωσε τόν κατηχητικό λόγο τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.

πατήστε ΕΔΩ για περισσότερες φωτογραφίες

Τό πρωΐ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, 19^ης Ἀπριλίου ἐ.ἒ., ὁ Σεβασμιώτατος ἱερούργησε στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς.

πατήστε ΕΔΩ για περισσότερες φωτογραφίες

Τήν Μεγάλη Παρασκευή 18^ης Ἀπριλίου ἐ.ἒ., ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης νωρίς τό ἀπόγευμα χοροστάτησε καί προεξῆρχε τῆς λιτανεύσεως τοῦ Ἐπιταφίου στό Δημοτικό Κοιμητήριο Κομοτηνῆς καί στό Κατάστημα Κρατήσεως Κομοτηνῆς.

Ἀκολούθως, χοροστάτησε κατά τήν Ἀκολουθία τοῦ Ὂρθρου τοῦ Μεγάλου Σαββάτου (τοῦ Ἐπιταφίου Θρήνου) στόν Ἱερό Καθεδρικό Ναό Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς καί προέστη τῆς λιτανεύσεως τοῦ Ἐπιταφίου στό Ἡρῶον τῆς πόλης, ὃπου συγκεντώθηκαν ὃλοι οἱ Ἐπιτάφιοι τῶν Ἱερῶν Ναῶν τῆς πόλεως, παρουσίᾳ τῶν Ἀρχῶν, λοιπῶν ἐκπροσώπων, Φορέων καί Συλλόγων.

πατήστε ΕΔΩ για περισσότερες φωτογραφίες

Τήν Μεγάλη Παρασκευή τό πρωΐ, 18^ης Ἀπριλίου ἐ.ἒ., ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας χοροστάτησε κατά τήν Ἀκολουθία τῶν Μεγάλων Ὡρῶν καί ἀκολούθως τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς Ἀποκαθηλώσεως στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Γεωργίου Κομοτηνῆς, στήν ὅποία παρέστησαν ὁ Ἀρχηγός τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης Στρατηγός Δημήτριος Χούπης,  ὁ   Διοικητής 1^ης Στρατιᾶς Στρατηγός Σταῦρος Παπασταθόπουλος καί ὁ Διοικητής τοῦ Δ' Σώματος Στρατοῦ «ΘΡΑΚΗ» Στρατηγός Παναγιώτης Καβιδόπουλος.

πατήστε ΕΔΩ για περισσότερες φωτογραφίες

Τήν Μεγάλη Πέμπτη, τό ἀπόγευμα τῆς 17 Ἀπριλίου  ἐ.ἒ., ὁ Σεβασμιώτατος χοροστάτησε κατά τήν ἀκολουθία τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου, στόν Ἱερό Καθεδρικό Ναό Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς, εὐχόμενος σέ ὃλους καλή Ἀνάσταση.

πατήστε ΕΔΩ για περισσότερες φωτπγραφίες

Σήμερα Μεγάλη Τετάρτη, 16 Ἀπριλίου ἐ.ἒ., ὁ Σοφολογιώτατος Τοποτηρητής Μουφτής Κομοτηνῆς, Δρ. Τζιχάτ Χαλήλ, ἐπισκέφθηκε τὸν Σεβασμιώτατο στά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καὶ ὑπέβαλε τὶς εὐχές ἐν ὄψει τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Χριστιανοσύνης, τοῦ Πάσχα.

Ὁ Σεβασμιώτατος εὐχαρίστησε τὸν Σοφολογιώτατο καὶ εὐχήθηκε κάθε καλό, πρὸς ὄφελος τῆς εἰρηνικῆς συμβιώσεως τῶν κατοίκων τῆς Κομοτηνῆς.

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Ἐλέῳ καί δυνάμει Θεοῦ διαπλεύσαντες ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ τό πέλαγος τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί φθάσαντες εἰς τό παμφαές Πάσχα, ἀνυμνοῦμεν τόν κατελθόντα μέχρις ᾍδου ταμείων καί «ἀπεργασάμενον πᾶσιν εἰσηκτόν τόν Παρά-δεισον» διά τῆς ἐκ νεκρῶν Ἐγέρσεως Αὐτοῦ Κύριον τῆς δόξης.

Ἡ Ἀνάστασις δέν εἶναι ἀνάμνησις ἑνός γεγονότος ἀπό τό παρελθόν, ἀλλά «καλή ἀλλοίωσις» τῆς ὑπάρξεώς μας, «ἄλλη γέννησις, βίος ἕτερος, ἄλλο ζωῆς εἶδος, αὐτῆς τῆς φύσεως ἡμῶν μεταστοιχείωσις»^[1]. Ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι ἀνακαινίζεται ὁμοῦ μετά τοῦ ἀνθρώπου ἡ σύμπασα κτίσις. Ὅταν ψάλλωμεν τήν Γ’ ᾠδήν τοῦ Κανόνος τοῦ Πάσχα, τό «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια·  ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις τήν ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ ἐστερέωται», τότε διακηρύσσεται ὅτι ὁλόκληρον τό σύμπαν εἶναι στερεωμένον καί πλῆρες ἀνεσπέρου φωτός. Ὄχι μόνον διά τήν ἱστορίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀλλά καί διά τήν ὅλην δημιουργίαν, ἰσχύει τό «πρό Χριστοῦ» καί τό «μετά Χριστόν».

Ἡ ἐκ νεκρῶν Ἔγερσις τοῦ Κυρίου ἀποτελεῖ τόν πυρῆνα τοῦ Εὐαγγελίου, τό σταθερόν σημεῖον ἀναφορᾶς ὅλων τῶν κειμένων τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἀλλά καί τῆς λειτουργικῆς ζωῆς καί τῆς εὐσεβείας τῶν Ὀρθοδόξων. Ὄντως, εἰς τό «Χριστός Ἀνέστη» συνοψίζεται ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ βίωσις τῆς καταργήσεως τοῦ κράτους τοῦ θανάτου εἶναι πηγή ἀνεκλαλήτου χαρᾶς, «ἐλευθέρας ἀπό τάς δεσμεύσεις αὐτοῦ τοῦ κόσμου». «Χαρᾶς τά πάντα πεπλήρωται, τῆς ἀναστάσεως τήν πεῖραν εἰληφότα». Ἔκρηξις «χαρᾶς μεγάλης» ἡ Ἀνάστασις διαποτίζει ὁλόκληρον τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν, τό ἦθος καί τήν ποιμαντικήν δρᾶσιν, ὡς πρόγευσις τῆς πληρότητος ζωῆς, γνώσεως καί χαρᾶς τῆς αἰωνίου Βασιλείας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὀρθόδοξος πίστις καί ἀπαισιοδοξία εἶναι ἀσύμβατα μεγέθη.

Τό Πάσχα εἶναι διά τόν ἄνθρωπον ἑορτή ἐλευθερίας καί νίκη κατά τῶν ἀλλοτριωτικῶν δυνάμεων, ἐκκλησιοποίησις τῆς ὑπάρξεώς μας, πρόσκλησις εἰς συνερ-γίαν διά τήν μεταμόρφωσιν τοῦ κόσμου. Ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας καθίσταται «ἕνα μεγάλο Πάσχα», ὡς πορεία πρός «τήν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ»^[2]. Τό βίωμα τῆς Ἀναστάσεως ἀποκαλύπτει τό κέντρον καί τήν ἐσχατολογικήν διάστασιν τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας. Αἱ βιβλικαί μαρτυρίαι περί τῆς Ἐγέρσεως τοῦ Σωτῆρος ἀνα-δεικνύουν τήν δύναμιν τῆς ἐλευθερίας τῶν πιστῶν, εἰς τήν ὁποίαν καί μόνην φανεροῦται τό «μέγα θαῦμα», τό ὁποῖον παραμένει ἀπρόσιτον εἰς κάθε κατα-ναγκασμόν. «Βουλομένων γάρ, οὐ τυραννουμένων τό τῆς σωτηρίας μυστήριον»^[3]. Ἡ ἀποδοχή τῆς θείας δωρεᾶς ὡς «διάβασις» τοῦ πιστοῦ πρός τόν Χριστόν, εἶναι ἡ ἐλευθέ-ρα ὑπαρκτική ἀπάντησις εἰς τήν ἀγαπητικήν καί σωστικήν «διάβασιν» τοῦ Ἀναστάντος πρός τόν ἄνθρωπον. «Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν»^[4].

Τό μυστήριον τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου συνεχίζει καί σήμερον νά κλονίζῃ τάς θετικιστικάς βεβαιότητας τῶν ἀρνητῶν τοῦ Θεοῦ ὡς «ἀρνήσεως τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας», τούς ὀπαδούς τῆς «φενάκης τῆς αὐτοπραγματώσεως χωρίς Θεόν» καί τούς θαυμαστάς τοῦ συγχρόνου «ἀνθρωποθεοῦ». Δέν ἀνήκει τό μέλλον εἰς τόν ἐγκλω-βισμόν εἰς τήν αὐτάρεσκον, συρρικνωτικήν καί κλειστήν ἐνθαδικότητα. Δέν ὑπάρχει ἀληθής ἐλευθερία χωρίς Ἀνάστασιν, χωρίς προοπτικήν αἰωνιότητος.

            Πηγήν ἀναστασίμου εὐφροσύνης διά τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν ἀποτελεῖ ἐφέτος καί ὁ κοινός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα ὑπό σύμπαντος τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, ὁμοῦ μετά τῆς 1700^ῆς ἐπετείου τῆς Α’ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία κατεδίκασε τήν κακοδοξίαν τοῦ Ἀρείου, τοῦ «κατασμικρύναντος τῆς Τριάδος τόν ἕνα, Υἱόν καί Λόγον ὄντα Θεοῦ», καί ἐθέσπισε τόν τρόπον καθορισμοῦ τῆς ἡμερομηνίας διά τήν ἑορτήν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος.

            Ἡ Σύνοδος τῆς Νικαίας ἐγκαινιάζει μίαν νέαν περίοδον εἰς τήν συνοδικήν ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας, τήν μετάβασιν ἀπό τό τοπικόν εἰς τό οἰκουμενικόν συνοδικόν ἐπίπεδον. Ὡς γνωστόν, ἡ Α´ Οἰκουμενική Σύνοδος εἰσήγαγε τόν «ἄγραφον» ὅρον «ὁμοούσιος» εἰς τό Σύμβολον τῆς πίστεως, μέ σαφῆ σωτηριολογικήν ἀναφοράν, ἡ ὁποία παραμένει τό οὐσιῶδες χαρακτηριστικόν τῶν δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας. Ἐν τῇ ἐννοίᾳ ταύτῃ, οἱ ἑορτασμοί τῆς μεγάλης ἐπετείου δέν εἶναι στροφή πρός τό παρελθόν, ἐφ᾿ ὅσον τό «πνεῦμα τῆς Νικαίας» ἐνυπάρχει ἀδιαπτώτως εἰς τήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἑνότης τῆς ὁποίας συναρτᾶται μέ τήν ὀρθήν κατανόησιν καί ἀνάπτυξιν τῆς συνοδικῆς ταυτότητός της. Ὁ λόγος περί τῆς Α’ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὑπενθυμίζει τά κοινά χριστιανικά ἀρχέτυπα καί τήν σημασίαν τοῦ ἀγῶνος κατά τῶν διαστρεβλώσεων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί μᾶς προτρέπει νά στραφῶμεν πρός τό βάθος καί τήν οὐσίαν τῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ δέ κατά τό παρόν ἔτος κοινός ἑορτασμός τῆς «Ἁγιωτάτης τοῦ Πάσχα ἡμέρας» ἀναδεικνύει τήν ἐπικαιρότητα τοῦ θέματος, ἡ λύσις τοῦ ὁποίου ὄχι μόνον ἐκφράζει τόν σεβασμόν τῆς Χριστιανοσύνης πρός τά θεσπίσματα τῆς Συνόδου τῆς Νικαίας, ἀλλά καί τήν συνείδησιν ὅτι «οὐ πρέπει ἐν τοιαύτῃ ἁγιότητι εἶναί τινα διαφοράν».

            Μέ τοιαῦτα αἰσθήματα, ἔμπλεοι τοῦ φωτός καί τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως καί ἀναβοῶντες τό κοσμοχαρμόσυνον «Χριστός Ἀνέστη», ἄς τιμήσωμεν τήν κλητήν καί ἁγίαν ἡμέραν τοῦ Πάσχα διά τῆς ὁλοψύχου ὁμολογίας τῆς πίστεως ἡμῶν εἰς τόν θανάτῳ τόν θάνατον πατήσαντα, πᾶσιν ἀνθρώποις καί ἁπάσῃ τῇ κτίσει ζωήν χαρισά-μενον Λυτρωτήν, διά τῆς πιστότητος εἰς τάς τιμίας παραδόσεις τῆς Μεγάλης Ἐκκλη-σίας καί διά τῆς ἀνυποκρίτου πρός τόν πλησίον ἀγάπης, ἵνα δοξάζηται καί διά πάντων ἡμῶν τό ὑπερουράνιον ὄνομα τοῦ Κυρίου.        

  Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βκε´

  † Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

            διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα

εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

Τὰ παιδιὰ τῶν Βρεφονηπιακῶν Σταθμῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, τηρώντας τά πατροπαράδοτα ἒθιμά μας, ἒβαψαν τά πασχαλινά αὐγά, δημιούργησαν πασχαλινές χειροτεχνίες καί ἒστειλαν τίς εὐχές τους σέ ὃλους μας γιά καλό Πάσχα καί καλή Ἀνάσταση!