Ἡ περικοπή πού διαβάζεται σήμερα Κυριακή τῶν ἁγίων Πάντων, ἤ τῶν μαρτύρων πάντων, ὅπως λεγόταν παλαιότερα, σταχυολογημένη ἀπό τό εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου, ἀναφέρει: «Ὅποιος ὁμολογήσει μπροστά στούς ἀνθρώπους ὅτι ἀνήκει σ’ ἐμένα, θά τόν ἀναγνωρίσω κι ἐγώ γιά δικό μου, μπροστά στόν οὐράνιο Πατέρα μου. Ὅποιος ὅμως μέ ἀπαρνηθεῖ μπροστά στούς ἀνθρώπους, θά τόν ἀπαρνηθῶ κι ἐγώ μπροστά στόν οὐράνιο Πατέρα μου». Ὅποιος  ἀγαπάει πατέρα ἤ μητέρα, γιό ἤ θυγατέρα παραπάνω ἀπό μένα δέν εἶναι ἄξιος γιά μένα. Καί ὅποιος δέν παίρνει τό σταυρό του καί δέ μέ ἀκολουθεῖ δέν εἶναι ἄξιος γιά μαθητής μου. Ὅποιος βρεῖ τή ζωή του θά τή χάσει, κι ὅποιος χάσει τή ζωή του γιά μένα θά τή βρεῖ. Μίλησε τότε ὁ Πέτρος καί εἶπε: «Κύριε, νά ἐμεῖς τά ἐγκαταλείψαμε ὅλα καί σέ ἀκολουθήσαμε. Τί θά γίνει μ’ ἐμᾶς;»  Καί ὁ Ἰησοῦς τούς εἶπε: «Σᾶς βεβαιώνω πώς ἐσεῖς πού μέ ἀκολουθήσατε, στόν καινούργιο κόσμο, τότε πού θά καθίσει ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου στό μεγαλόπρεπο θρόνο του, θά καθίσετε κι ἐσεῖς σέ δώδεκα θρόνους, γιά νά κρίνετε τίς δώδεκα φυλές τοῦ Ἰσραήλ». Καί ὅποιος ἄφησε σπίτια ἤ ἀδελφούς ἤ ἀδελφές ἤ πατέρα ἤ μητέρα ἤ γυναίκα ἤ παιδιά ἤ χωράφια γιά χάρη μου, θά πάρει ἑκατό φορές περισσότερα καί θά κληρονομήσει τήν αἰώνια ζωή. Σέ αὐτά τά λόγια τοῦ Κυρίου πρός τούς μαθητές καί δι’ αὐτῶν σέ κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας Του ὑπογραμμίζονται ὁρισμένα κύρια σημεῖα. Τό θάρρος τῆς ὁμολογίας πίστεως στόν Χριστό, ἡ ἄρση τοῦ σταυροῦ ἐπί τῶν ὤμων καί ἡ ἀπαγκίστρωση ἀπό τά ἐπίγεια δεσμά, εἶναι γνωρίσματα  πού χαρακτηρίζουν ὅλους τούς μάρτυρες, τούς ὁσίους καί δικαίους, πού τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία τήν μνήμη τους. Ὁ Σταυρός πού ἀποτελεῖ τό ἔμβλημα τοῦ χριστιανισμοῦ δέν πρέπει κατ’ ἀνάγκη νά ὁδηγεῖ τή σκέψη μας στήν ἰδέα τοῦ μαρτυρίου καί τοῦ θανάτου. Ἡ μαρτυρία ὅμως τῆς χριστιανικῆς πίστεως προβάλλει σάν ὑποχρέωση τοῦ πιστοῦ σέ κάθε ἐποχή. Προϋπόθεση γιά νά ἀκολουθήσει κανείς τόν Χριστό εἶναι ἡ ἀπεριόριστη ἀγάπη σ΄ Αὐτόν, ἡ ἀγάπη πού εἶναι πάνω ἀπό κάθε ἀνθρώπινο δεσμό. Τά λόγια τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου ἴσως  ἀκούονται σκληρά. Δέν σημαίνουν βέβαια μῖσος πρός τούς ἀνθρώπους ἡ παράλειψη τοῦ καθήκοντος πρός τούς οἰκείους, ἀλλά ἐπιτάσσουν μιά ἱεράρχηση τῶν ἀξιῶν καί τῶν στόχων τοῦ χριστιανοῦ μέσα στή ζωή.   ΕΚ  ΤΗΣ  ΙΕΡΑΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ἡ γιορτὴ τῆς Σκηνοπηγίας, ποὺ διαρκοῦσε ἑπτὰ ἡμέρες καὶ θύμιζε στοὺς Ἰουδαίους τὴ σαραντάχρονη περιπλάνησή τους στὴν ἔρημο, πλησιάζει στὸ τέλος της. Σύμφωνα μέ τό τυπικό τῆς γιορτῆς λευκοντυμένοι ἱερεῖς μεταφέρουν ἐν πομπῇ στὸ ναὸ μιὰ χρυσὴ στάμνα γεμάτη νερὸ ἀπὸ τὴν πηγὴ τοῦ Σιλωάμ. Αὐτὴ ἡ τελετὴ θύμιζε τὴ θαυμαστὴ διάσωση τοῦ Ἰσραὴλ στὴν ἔρημο, ὅταν κρυστάλλινες πηγὲς νεροῦ ἀνέβλυσαν ἀπὸ τὸ βράχο καὶ ὁ λαὸς ξεδίψασε. Ὕστερα ἀπὸ λίγο οἱ προσκυνητὲς θὰ ξαναγυρίσουν στὶς καθημερινές τους ἀσχολίες. Ὁ Κύριος γνωρίζει καλὰ πόσο ἐξαντλητικὴ θὰ εἶναι ἡ πορεία, ποὺ θὰ ξαναρχίσουν οἱ ἄνθρωποι μέσα σὲ μιὰ ἄλλη ἔρημο, τὴν ἔρημο τῆς ζωῆς τους. Γνωρίζει πόσο βασανίζεται ἡ ἀνθρώπινη ψυχὴ καθημερινὰ ἀπὸ μιὰ ἄλλη δίψα, τὴ δίψα τὴν πνευματική. Γι’ αὐτὸ «τὴν τελευταία ἡμέρα τῆς μεγάλης γιορτῆς στάθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ φώναξε δυνατά: ‘’Ὅποιος διψᾶ, ἂς ἔρθει σὲ μένα καὶ ἂς πιεῖ». «Διψᾶτε γιὰ ἀγάπη;», μᾶς λέει ὁ Χριστός. «Λαχταρᾶτε νὰ ἀγαπηθεῖτε ἀνυπόκριτα καὶ νὰ ἀγαπήσετε πραγματικά; ἐλᾶτε κοντά μου. Μήν μένετε σέ ἀόριστες θεωρίες καί σέ ἄψυχα «πρέπει».  Αὐτά εἶναι νερό ἁλμυρό πού δέν ξεδιψᾶ.  Μάθετε νά ἀγαπάτε «καθώς ἐγώ ἠγάπησα ὑμᾶς», ἄδολα, ἔμπρακτα, τούς πάντας καί θά ἀγαπηθεῖτε καί ἐσεῖς εἰλικρινά. Διψᾶτε γιά ἐλευθερία πραγματική; Ποθεῖτε νά κάνετε κάτι οὐσιαστικό; Οἱ ἅρχοντες καί διανοούμενοι ὑφαίνουν περίτεχνους ὕμνους γιὰ τὴν ἐλευθερία, ἐνῶ ταυτόχρονα πλέκουν βρόγχους γιὰ τὶς ψυχὲς καὶ τοὺς λαούς. Μόνον ὅταν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης σᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὰ πάθη ποὺ σᾶς πνίγουν, θὰ εἶστε ἀληθινὰ ἐλεύθεροι. Τὸ νερὸ δὲν ξεδιψᾶ, ὅταν τὸ περιεργάζεται τὸ βλέμμα μας, ἀλλ’ ὅταν φθάνει στὴ γλῶσσα καί στὰ σωθικά μας. Μήν περιοριζόμαστε λοιπόν νά βρέχουμε λίγο τά χείλη μας, νά ἀγγίζουμε μερικές σταγόνες τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ μέ τήν σκέψη μας. Ὅπως τὸ νερὸ προχωρεῖ μέχρι τὸ τελευταῖο κύτταρο, γιὰ νὰ τὸ ζωογονήσει, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς πρέπει νὰ εἰσδύσει διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέχρι τὴν ἔσχατη γωνιὰ τῶν σκέψεων, τῶν αἰσθημάτων, τῆς ὑπάρξεώς μας. Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης διευκρινίζει ὅτι ὅταν εἶπε τά λόγια αὐτά ὁ Χριστός ἐννοοῦσε τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο ἐπρόκειτο οἱ μαθητές νά λάβουν κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Μὲ τὴν Πεντηκοστὴ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα συγκροτεῖ τὴν Ἐκκλησία∙ καὶ μὲ τὴν συνεχῆ ἐνέργειά Του μέσα σ’ Αὑτὴ μυριάδες μυριάδων ἄνθρωποι «προσοικει-οῦνται», κάνουν δηλαδὴ προσωπικὰ δικό τους τὸ σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ νὰ δοθοῦν κατόπιν μὲ αὐταπάρνηση στὴ διακονία τῶν ἄλλων, γενόμενοι μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Παρακλήτου παρηγοριὰ καὶ στηριγμὸς τῶν ἀνθρώπων.   Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

Καθώς πορευόμαστε ἀπό τήν ἑορτή τῆς Ἀναλήψεως στήν ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, οὐσιαστικά καθώς περνᾶμε ἀπό τήν ἑορτή τῆς δόξας τῆς ἀνθρώπινης φύσεως στήν ἑορτή τοῦ φωτισμοῦ της, ἔρχεται ἡ Ἐκκλησία μας νά παρεμβάλει στή σημερινή Κυριακή τή μνήμη τῶν Ἁγίων Πατέρων πού συγκρότησαν τήν Α' Οἰκουμενική Σύνοδο στή Νίκαια τῆς Βιθυνίας, μία ἑορτή πού ἔχει κατεξοχήν νά κάνει μέ τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως. Ὄχι ὅμως μέ τήν πίστη ὡς ἰδεολόγημα, ὡς θεωρητικό ἀνάπτυγμα πού τό προσεγγίζει καί τό διαχειρίζεται ὁ ἐγκέφαλος μέ τή λογική ἤ μέ τήν ἀπομνημόνευση, ἀλλά μέ τήν πίστη στήν πραγματική της διάσταση, στήν οὐσιαστική της ὑπόσταση, τήν ὄντως ἀλήθεια. Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή ἀποτελεῖ τό ἐναρκτήριο ἀπόσπασμα τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου μας. Ὁ Χριστός ἑτοιμάζεται γιά τήν ἑκούσια σταυρική του θυσία καί προσεύχεται. «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα». Ἔφθασε ἡ ὥρα γιά τήν ὁποία συντελέστηκε ἡ σάρκωσή του. Πολλούς σκοπούς ἐξυπηρέτησε ἡ ἐπί γῆς φανέρωση τοῦ Κυρίου. Ὁ σπουδαιότερος ὅμως ἀπό ὅλους ἦταν αὐτός, τό νά ἀνέλθει στό ὕψος τοῦ Σταυροῦ. Ὁ Χριστός ἐνανθρώπησε γιά νά γευθεῖ τόν θάνατο, γί αὐτό καί πολύ χαρακτηριστικά στήν εἰκόνα τῆς Γεννήσεώς Του ἀπεικονίζεται ὡς βρέφος τυλιγμένο ὄχι μέ σπάργανα, ἀλλά νεκρικές λωρίδες, ἐνῶ καί ἡ φάτνη, πού κανονικά εἶναι ξύλινη, ἁγιογραφεῖται μαρμάρινη, προσομοιάζουσα περισσότερο σέ μνῆμα. Καί ἐνῶ «ἐλήλυθε ἡ ὥρα» τῆς μοναδικῆς θυσίας, ὁ Χριστός προσεύχεται ὄχι γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλά γιά τήν Ἐκκλησία του, γιά τόν κάθε πιστό. Ὁ Κύριος τῶν πάντων, μᾶς προσανατολίζει πρός τήν αἰώνια ζωή ὡς τόν  μοναδικό σκοπό τῆς ζωῆς μας. Κι ὁρίζει τήν αἰώνια ζωή ὡς γνώση! «Αὕτη δέ ἔστιν ἡ αἰώνιος ζωή ἵνα γινώσκωσι Σέ...τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν». Προσδιορίζεται ἡ γνώση ὄχι ὡς κάτι τό στυγνά διανοητικό, τό ψυχρά λογικό, πληροφοριακό στοιχεῖο. Ἀλλά ὡς βίωμα, συνειδητή ἐπικοινωνία καί μυστηριακή συνάντηση μέ τόν θεό ὡς πηγή τῆς ζωῆς! Ἡ συγκεκριμένη εὐαγγελική περικοπή ἐπιλέγεται ν' ἀναγνωστεῖ σήμερα, πού γίνεται ἀναφορά στούς Πατέρες καί τή Χριστολογία τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, γιά νά καταφανεῖ ὅτι τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μοναδική ὁδός πού ὁδηγεῖ στόν Θεό Πατέρα, τήν πληρότητα τῆς γνώσεως, τήν πληρότητα τῆς κοινωνίας Θεοῦ καί ἀνθρώπων, τήν αἰώνια ζωή! Κάθε ἀλλοίωση τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, κάθε ἀνθρώπινη διαστρέβλωση καί παραχάραξη, ἀκυρώνει αὐτή τήν ὁδό, αὐτό τό βίωμα, αὐτή τή γνώση καί ἀποτελεῖ τήν «αἵρεση» τήν προτίμηση τοῦ ἀνθρώπου σ' ἕναν ἄλλο δρόμο, ὄχι ἀληθινό, ὄχι σωτήριο, ὄχι τοῦ Χριστοῦ.   Εκ της ιερας μητροπολεως

Πρόκειται γιὰ ἕνα θαυμαστὸ γεγονός: Ἕνας ἐκ γενετῆς τυφλὸς ἀποκτᾶ, μὲ προσωπικὴ ἐπέμβαση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ὅρασή του. Σ’ αὐτὸ ὅμως τὸ ἀντικειμενικὰ ἀναμφισβήτητο θαῦμα δὲν ἀντιδροῦν ὅλοι μὲ ὁμοιόμορφο τρόπο. Τὴ στάση τους χρωματίζει ἡ διάθεσή τους. Παρὰ τὴ θρησκευτικὴ μόρφωση καὶ τὴν κοινωνική τους θέση οἱ φαρισαῖοι δείχνουν μιὰ φοβερὴ ἀνικανότητα νὰ δοῦν καὶ νὰ παραδεχθοῦν τὴν ἀλήθεια. Καμία ἀντικειμενικότητα στὴν κρίση τους. Ἡ ἐμπάθεια ἀχρηστεύει τὴν κριτική τους δύναμη καί ὁδηγεῖ σὲ μιὰ σειρὰ ἐξωφρενικῶν συλλογισμῶν καὶ ἐπιχειρημάτων. Στὴν ἀρχὴ προσπαθοῦν νὰ ἀρνηθοῦν τὸ θαῦμα. Ἐπειδὴ ὅμως αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατό, ἐπιχειροῦν νὰ διαστρεβλώσουν τὰ πράγματα. Ἀμέσως «διαπιστώνουν»πράβαση. Μιὰ κίνηση ἀγάπης τοῦ Ἰησοῦ, τὴν χαρακτηρίζουν «ἐργασία», παράβαση τοῦ Νόμου. Λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ θαῦμα εἶχαν σηκώσει πέτρες νὰ λιθοβολήσουν τὸ Χριστό∙ καὶ τώρα τὸν κατηγοροῦσαν ὅτι παραβίασε τὴν ἀργία τοῦ Σαββάτου, γιατί, τάχα, ἔφτιαξε λίγο πηλὸ καὶ θεράπευσε τὸν τυφλό. Κατόπιν, καλοῦν τοὺς γονεῖς τοῦ τυφλοῦ, τοὺς ρωτοῦν καὶ τοὺς ξαναρωτοῦν, ἐλπίζοντας νὰ θηρεύσουν κάτι για νὰ στηρίξουν τὴν ἄρνησή τους. Μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴν ἐχθρότητα τῶν ἰσχυρῶν καὶ τὴν ἐπιμονή τους νὰ λένε τὸ ἄσπρο μαῦρο καὶ τὴ μέρα νύχτα, οἱ γονεῖς τοῦ τυφλοῦ δειλιάζουν. Δὲν ἔχουν τό σθένος νὰ μπλέξουν μὲ τοὺς ἄρχοντες. Βλέποντας ὅτι βρίσκονται σὲ περιβάλλον ἐχθρικό, προσπαθοῦν νὰ ξεφύγουν. Καὶ γιὰ νὰ παρακάμψουν τὴ δυσκολία, ἀρνοῦνται νὰ πάρουν θέση στὸ θέμα ποὺ ἔχει τεθεῖ σχετικὰ μὲ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ θαύματος. Κατόπιν καταφεύγουν σὲ μιὰ ὑπεκφυγὴ γιὰ νὰ μετατοπίσουν τὴ εὐθύνη. «Ἡλικία ἔχει, ρωτῆστε τον». Ἡ στάση αὐτή τῶν γονέων δέν ἔπαψε ἔκτοτε νά βρίσκει μιμητές. Πολλοί μόλις βρεθοῦν σέ περιβάλλον δυσμενές ζητοῦν νά ἐξασφαλίσουν τήν οὐδετερότητα. «Ἐσύ θά βγάλεις τώρα τό φίδι ἀπό τήν τρύπα;» συμβουλεύουν τόν ἑαυτό τους. Θυσιάζουν στό εἴδωλο τῆς δῆθεν οὐδετερότητας συγγενικά αἰσθήματα, φιλία, δικαιοσύνη ἀξιοπρέπεια. Παραμένει μιά ἀπό τίς μεγαλύτερες τραγωδίες τῆς ζωῆς ὅτι ἀκόμη καί οἱ πιό στενοί συγγενεῖς καί φίλοι πτοημένοι ἀπό ἄμεσες ἤ ἔμμεσες ἀπειλές τῶν ἑκάστοτε κρατούντων ἀρνοῦνται νά συμπαρασταθοῦν σέ ὅσους ἄδικα ἐκβιάζονται ἤ καταπιέζονται. Ἡ γενναία ὅμως στάση τοῦ πρώην τυφλοῦ δὲν ἔμεινε ἁπλῶς μιὰ ἔκφραση εὐγνωμοσύνης ἀλλά ἔγινε ἀφετηρία οὐσιαστικότερης γνωριμίας μέ τόν Χριστό. Εἶναι ἀξιοπρόσεκτα τὰ σκαλοπάτια, τὰ ὁποῖα ἀνεβαίνει καθὼς ἐξελίσσεται ἡ σύγκρουσή του μὲ τοὺς φαρισαίους. Τὴν πρώτη φορὰ εἶπε: «Ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς ...». Ἀργότερα τονίζει τὴ βεβαιότητά του «ὅτι προφήτης ἐστίν», αὐτός πού μέ θεράπευσε.   Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

Πολλὲς φορὲς τὶς ὑψηλὲς διδασκαλίες του ὁ Χριστός τὶς ἀπηύθυνε σὲ ἁπλούς ἀνθρώπους ποὺ δὲν εἶχαν κανένα ἐξωτερικὸ χαρακτηριστικὸ ἁγιότητας ἢ θρησκευτικῆς ὑπεροχῆς. Δὲν ἀπέφευγε μάλιστα νὰ συνομιλεῖ καὶ μὲ γυναῖκες, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο δὲν θὰ ἔκανε κανεὶς ἀξιοπρεπὴς διδάσκαλος τῆς ἐποχῆς, δεδομένου ὅτι δὲν θεωροῦνταν οἱ γυναῖκες ἰσάξια πρὸς τὸν ἄνδρα πρόσωπα. Ἐν τούτοις ὁ Χριστός, ἀποκαλύπτοντας καὶ ἐνσαρκώνοντας τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, βλέπει ἄνδρες καὶ γυναῖκες σὰν πλάσματα τοῦ Θεοῦ, στὰ ὁποῖα θέλει νὰ διδάξει ποιὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς πού ἤρθε νὰ τά λυτρώσει ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Ἡ διήγηση τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη μᾶς παρουσιάζει τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος διερχόταν μὲ τοὺς μαθητὲς ἀπὸ τὴ Σαμάρεια, νὰ συζητᾶ στὴ Συχάρ, στὸ φρέαρ τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, μὲ μία Σαμαρείτιδα γυναίκα καὶ μάλιστα μὲ μιά γυναίκα, ἡ ὁποία, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν συζήτηση, δὲν ὑπῆρξε πολὺ ἐνάρετη καὶ σεμνὴ στὴ ζωή της. Σ’  αὐτὴν τὴν γυναίκα ὁμιλεῖ περὶ τοῦ «ζῶντος ὕδατος» ποὺ δὲν στερεύει ποτέ, «περὶ τῆς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ» λατρείας τοῦ Θεοῦ καὶ περὶ τῆς μεσσιανικῆς Του ἰδιότητας. Πρόκειται γιὰ τὴν πιὸ ὑψηλὴ διατύπωση περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ περὶ τοῦ τρόπου λατρείας Του τὴν ὁποία δὲν συλλαμβάνει κανεὶς θεωρητικὰ ἀλλὰ ζώντας μέσα στὴν ἀλήθεια καὶ ὁδηγούμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ποὺ εἶναι τό πνεῦμα τῆς ἀληθείας.  Πρόκειται σέ τελευταία ἀνάλυση γιά δῶρο τοῦ Θεοῦ πού προσφέρεται διά τοῦ Χριστοῦ στήν ἀνθρωπότητα. Ἡ ἀλήθεια δὲν εἶναι κατάκτηση τῆς νοητικῆς δυνάμεως τοῦ ἀνθρώπου, δὲν εἶναι τὸ βέβαιο ἀποτέλεσμα μίας σειρᾶς συλλογισμῶν∙ ἀλλ’ εἶναι ἀποκάλυψη Θεοῦ, εἶναι τὸ ἐνσαρκωμένο πρόσωπο τοῦ Λόγου ποὺ διακηρύττει ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι ἡ Ἀλήθεια. Ἡ Ἀλήθεια δὲν εἶναι μία ἰδέα, ἀλλὰ ἕνα πρόσωπο, μία ζωή, ποὺ θυσιάζεται γιὰ νὰ προσφέρει ζωὴ στοὺς ἀνθρώπους. Ἡ διακήρυξη ὅτι «ἐν πνεύματι καὶ ἀλήθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν τόν Θεόν»  μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ τρόπος πού λατρεύουμε τόν Θεό δέν μπορεῖ νά ἔχει καμία σχέση μέ τήν ψεύτικη ἱκανοποίηση τῆς συνειδήσεώς μας, μέ τήν ἐπιφανεικακή τήρηση τοῦ γράμματος τοῦ νόμου, μέ τόν ποσοτικό ὑπολογισμό τῶν πράξεων μας, μέ τήν ὠφελιμιστική σκέψη τῆς ἀμοιβῆς. Ἐπίσης, δέν μπορεῖ νά ἔχει σχέση μέ τήν τυποποίηση τῆς στάσεως μας πρός τόν Θεό μέσα σέ καθιερωμένες καί ξηρές λέξεις ἤ ἐκφράσεις πού δέν ζοῦμε τό περιεχόμενό τους. Τό μήνυμα τῆς περικοπῆς, εἶναι ἕνα μήνυμα ἀπαγκιστρώσεως ἀπό τό νεκρό  θρησκευτικό τύπο, στό ὁποῖο κινδυνεύει κανείς νά ἐγκλωβιστεῖ ὅταν ξεχνᾶ τό «πνεῦμα τῆς ἀληθείας».   ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ    

«Θέλεις νά γίνεις ὑγιής»; Ὁ παραλυτικὸς κοίταξε τὸν Χριστό ξαφνιασμένος. Τί ἐρώτηση ἦταν αὐτή ποὺ τοῦ ἀπηύθυνε; Ἂν ἤθελε, λέει, νὰ γίνη ὑγιής; Μὰ ζητοῦσε καὶ τίποτε ἄλλο; Τριάντα ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια ζοῦσε μ' αὐτὴ τὴ λαχτάρα. Ἡ ἐλπίδα τῆς θεραπείας τὸν ἔκανε νὰ παραμένει τόσον καιρὸ σ’ αὐτὸ τὸν θαυματουργικὸ τόπο τῆς Βηθεσδᾶ - προσμένοντας τὸ Θαῦμα. Ὅμως ἦταν μόνος, ὁλομόναχος. Οὔτε ἕναν ἄνθρωπο δὲν εἶχε νὰ τὸν «βάλει στὴ δεξαμενή, ὅταν τὸ νερὸ ταραχθῆ» ἀπό τόν ἄγγελο. Τὰ μάτια του ἔλαμψαν ἀπὸ μιὰ ἀναπάντεχη ἐλπίδα. Ἀλλὰ ἡ πρώτη ἔκπληξη συντελέστηκε ὅταν ἄκουσε τὴν ἀπάντηση. «Σήκω ἐπάνω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτησε». Αὐτὸ ποὺ χρόνια τώρα καρτεροῦσε, τοῦ δινόταν ἔτσι ἀπροσδόκητα, σὲ μιὰ στιγμή, ἐντελῶς διαφορετικὰ ἀπ’ ὅτι τὸ περίμενε. Ὁ παραλυτικὸς ὑπακούει στὴν προσταγὴ τοῦ Χριστοῦ, παραμερίζοντας κάθε ἐπιφύλαξη καὶ μ’ αὐτὴ του τὴν στάση μᾶς δίνει ἕνα θαυμάσιο πρότυπο γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ δεχόμαστε τὶς ἐκ πρώτης ὄψεως «παράδοξες» ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ.  Θά μποροῦσε ἴσως νά σκεφθεῖ, ὅταν ἄκουσε τό «ἔγειραι, ἆρον τόν κράβαττον σου», «Ἐγώ δέν μπορῶ νά γυρίσω πάνω στό κρεβάτι μου καί θά τό πάρω στόν ὦμο μου;» Τίποτα ὅμως δὲν ἀναστέλλει τὴν θέληση του νὰ ὑπακούσει.  Ἐπρεπε  νά σηκωθεῖ καί νά περπατήσει, νά ἀποδεχθεῖ καί νά ἐπιχειρήσει αὐτό πού διέταξε ὁ Χριστός καί ἀκριβῶς πάνω στήν προσπάθεια θά ἔπαιρνε τή δύναμη γιά νά τό πραγματοποιήσει. Πολλές φορές ὁρισμένες ἐντολές τοῦ Κυρίου ἠχοῦν παράδοξα μέσα μας.  Τό λογικό μας, ἡ ἁμαρτωλή καρδιά μας δυσκολεύονται νά τίς ἀποδεχθοῦν. Ἐδῶ κρίνεται ἡ ὑπακοή μας στόν Χριστό. Μέ τόν δισταγμό θά παραμείνουμε παράλυτοι στό κρεβάτι τῆς ἀνειλικρίνειας, τῆς χαλαρότητας, τῆς ἁμαρτίας. Ἄν ὅμως σπεύσουμε νά ὑπακούσουμε καί νά ἐκτελέσουμε πρόθυμα τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ, θά παίρνουμε δύναμη ἐξ ὕψους καί θά βλέπουμε τά ἀδύνατα νά γίνονται δυνατά.          Εἶναι ζήτημα εὐγνωμοσύνης καί ἐμπιστοσύνης στόν Εὐεργέτη μας Χριστό νά ὑπακοῦμε πρόθυμα στίς ἐντολές Του, ἀκόμα καί σέ αὐτές πού δέν πολυκαταλαβαίνουμε ἀμέσως, παραμερίζοντας κάθε δισταγμό. Εἶναι ζήτημα συνέπειας καί συνέσεως νά βαδίζουμε ὅπως καί ὅπου προστάζει ὁ Κύριος, ἐκτελώντας μέ χαρά καί ἐλπίδα ὅτι ὑποδεικνύει.   Εκ της ιερας μητροπολεως

Ἄπειρες εἶναι οἱ στιγμές τῆς ζωῆς μας κατά τίς ὁποῖες βρισκόμαστε σέ ἀμφιβολία γιά τό τί πρέπει νά κάνουμε. Ἄν καί ξέρουμε ποιό εἶναι τό σωστό, ἄν καί αἰσθανόμαστε ποιό εἶναι τό ἠθικά ἐπιβεβλημένο, ἄν καί συνειδητοποιοῦμε τί περιμένει ἀπό ἐμᾶς ὁ Ἅγιος Θεός, παρά ταῦτα πράττουμε κάτι τελείως διαφορετικό, ἄν ὄχι καί ἀντίθετο, ἤ στεκόμαστε ἀναποφάσιστοι, μόνο καί μόνο ἐπειδή συνυπολογίζουμε τίς ἀντιδράσεις τῶν ἀνθρώπων, τό προσωπικό μας συμφέρον ἤ τυχόν πιέσεις πού ποικιλοτρόπως μᾶς ἀσκοῦνται. Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων προβάλλει καί ἀναδεικνύει τή μορφή τοῦ Ἰωσήφ τοῦ ἀπό Ἀριμαθαίας. Τόν προσδιορίζει κατ’ ἀρχήν ὡς «εὔσχημονα βουλευτή». Ὁ χαρακτηρισμός τοῦ εὐσχήμονος παραπέμπει στόν χρηστό καί κόσμιο τρόπο συμπεριφορᾶς, ἡ ἰδιότητα τοῦ βουλευτῆ παραπέμπει στό μέλος τοῦ Συνεδρίου, τοῦ ἀνώτατου ὀργάνου διοικήσεως τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλά καί τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος. Ὁ Ἰωσήφ λοιπόν ἦταν ἐπιφανές μέλος τῆς ἰουδαϊκῆς κοινωνίας, καί μάλιστα σεβαστό καί καθολικά ἀποδεκτό ἀπό ὅλους. Εἶναι ἀπό τίς μορφές πού, ἄν καί πλούσιος καί ἀσκῶν ἐξουσία, τό Εὐαγγέλιο ἐπαινεῖ, γιά νά καταφανεῖ ὅτι ὁ πλοῦτος καί ἡ ἐξουσία δέν εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ κακά, οὔτε δαιμονοποιοῦνται κατά τήν ἀντίληψη τῆς χριστιανικῆς ἠθικῆς. Καί αὐτός ὁ ἐπιφανής, ὁ πλούσιος, ὁ δυνατός, τήν κρίσιμη ὥρα νοιάζεται γιά κάποιον φαινομενικά ἀδύναμο. «Τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλάτον καί ἠτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ». Ἀλλά καί ὁ Πιλάτος φαίνεται ἀλλαγμένος. Ἄν καί συνυπεύθυνος στήν ἄδικη καταδίκη, ἄν καί μέ πλήρη ἐπίγνωση συνέπραξε στό μεγαλύτερο ἔγκλημα στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, ἄν καί τήν κρίσιμη στιγμή γιά λόγους ἰδιοτέλειας φίμωσε τή συνείδησή του, τώρα κάνει αὐτό πού πρέπει. Καί ἀφοῦ διαπιστώνει ὅτι πραγματικά πέθανε, παραδίδει τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ στόν πιό ἔντιμο ἄνθρωπο τοῦ ἰουδαϊκοῦ Συνεδρίου. Προσοχή στό ρῆμα πού χρησιμοποιεῖ τό Εὐαγγέλιο: «ἐδωρήσατο». Ἦταν συνήθης πρακτική, ἐπειδή τά σώματα τῶν καταδικασμένων νά πεθάνουν μέ τόν πλέον ἀτιμωτικό θάνατο τῆς σταυρώσεως δέν παραδίδονται σέ ταφή, ἀλλά κατά τόν νόμο ἔπρεπε νά διαπομπευθοῦν, ἔπρεπε οἱ συγγενεῖς νά δωροδοκήσουν τούς ἁρμόδιους γιά νά πάρουν τό σῶμα. Ὁ Πιλάτος δώρισε τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή δέν δέχτηκε νά γίνει κάν λόγος γιά τό ὁποιοδήποτε ἀντάλλαγμα, ἔστω καί ἀργά κάνει αὐτό πού πρέπει. Ὁ Ἰωσήφ τολμᾶ, ἀψηφώντας γιά τά ὅσα θά μποροῦσε νά εἶχε χάσει, ὁδηγεῖται στό καθῆκον μέ μόνο του ὅπλο τήν ὑπακοή στή συνείδηση του. Τελικά ὁ Ἅγιος Θεός εὐλογεῖ αὐτόν πού ἀποφάσισε κατά τό θεῖο θέλημα, διαφημίζοντας τον στήν αἰωνιότητα, ὅπου κηρύσσεται τό Εὐαγγέλιο. ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς τοῦ ἀντίπασχα ἀναφέρεται σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ἐμφανίσεις τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου στούς μαθητές Του. Το γεγονός τῆς Ἀναστάσεως καθ΄ ἑαυτό ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος, δέν περιγράφεται ἀπό κανένα εὐαγγελιστή, ὅλες οἱ σχετικές εὐαγγελικές διηγήσεις ἀναφέρουν τούς μάρτυρες πού εἶδαν τόν Ἀναστημένο Χριστό ἤ πού ἐπισκέφθηκαν τόν κενό τάφο. Αὐτό συνέβη γιατί ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν ἐμπίπτει στά στενά πλαίσια τῶν ἱστορικά διαπιστουμένων γεγονότων, ἀλλά στηρίζεται στὴν ἐμπειρία καὶ στὸ βίωμα τοῦ πιστοῦ.  Προϋποθέτει ὄχι τήν ἀπόδειξη ἤ τήν ἱστορική ἔρευνα ἀλλά τήν πίστη στή δύναμη τοῦ θεοῦ πού κατανικᾶ τό θάνατο. Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ σκόρπισε χαρὰ στοὺς φοβισμένους μαθητές. «Ἐχάρησαν οὗν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον», σημειώνει ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης. Ἀπὸ τὴν ὁμάδα τῶν μαθητῶν ἔλειπε ὁ Θωμᾶς, ὁ γνωστός μέ τό ἑλληνική ὀνομασία Δίδυμος. Στὸν ἐνθουσιασμὸ τους ὅτι εἶδαν τὸν Κύριο, ἐκεῖνος προβάλλει τὴν ἀμφιβολία καὶ τὸν σκεπτικισμό: «Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν Αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω». Ὁ Θωμᾶς ἐκπροσωπεῖ τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ στηρίξουν τὴν πίστη τους στὴ βεβαιότητα τῶν ἁπτῶν ἀποδείξεων στήν ἱστορική ἐξακρίβωση, στό πείραμα, στήν αὐτοψία. Πρόκειται γιά μία πολύ ἀνθρώπινη στάση καί δικαιολογημένη ἀπαίτηση βρίσκεται ὅμως ἀκόμη μακριά ἀπό τήν πίστη. Ὁ Ἀναστημένος Χριστός σέ ὀκτώ μέρες, τήν ἑπομένη Κυριακή, ξαναεμφανίζεται στούς μαθητές, μεταξύ τῶν ὁποίων βρίσκεται καί ὁ Θωμᾶς, τόν καλεῖ νά διαπιστώσει ἰδιοχείρως καί αὐτοπροσώπως τήν ταυτότητα τοῦ ἀναστημένου σώματός Του, μακαρίζει ὅμως τίς ἐπερχόμενες γενεές πού θά πιστεύσουν χωρίς νά ἰδοῦν: «Μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες». Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χρίστου ἔχει σημασία ὄχι σάν ἀνεξάρτητο ἀπό ἐμᾶς γεγονός τῆς νίκης τοῦ Θεοῦ κατά τῶν σατανικῶν δυνάμεων τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου, ἀλλά σάν γεγονός πού σχετίζεται ἄμεσα μέ τήν ὕπαρξη τοῦ κάθε ἀνθρώπου, μέ τήν ἀλλαγή τῆς ζωῆς του καί τήν κατανίκηση τοῦ φόβου τοῦ θανάτου. Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο εἶναι μήνυμα ζωῆς, χαρᾶς καὶ αἰσιοδοξίας. Ζωῆς, γιατὶ ὁ Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν καὶ χάρισε στοὺς ἀνθρώπους τὴ ζωή. Χαρᾶς, γιατὶ μετέβαλε τὴν κατήφεια καὶ τὴν ἀγωνία τοῦ θανάτου σὲ παγκόσμια ἐλπίδα ἀναστάσεως. Αἰσιοδοξίας, γιατὶ διετράνωσε τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἐπάνω στὶς δυνάμεις τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου.   ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων μᾶς διηγεῖται δύο γεγονότα: τὴν προσφορὰ τοῦ μύρου ἀπὸ τὴ Μαρία τὴν ἀδελφὴ τοῦ Λαζάρου καὶ τὴ θριαμβευτικὴ εἴσοδο τοῦ Μεσσία στὰ Ἱεροσόλυμα,  ποὺ ἔγινε ἕξι μέρες πρὶν ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα. Ὁ Κύριος εἰσέρχεται στά Ἱεροσόλυμα καί ὁ λαός γεμᾶτος ἐνθουσιασμὸ τόν ὑποδέχεται. Ἡ κραυγὴ «ὡσαννά», ποὺ σημαίνει «σῶσε μας», «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ», δείχνει ὅτι ὁ λαὸς βλέπει τὸν Χριστό σὰν τὸν ἐλευθερωτὴ ποὺ θὰ δώσει λύση στὰ προβλήματά του. Εἶναι πραγματικὰ βασιλιὰς ὁ Χριστὸς, ὅμως ἡ δόξα του βρίσκεται πάνω στὸ σταυρό, ἡ δύναμή Του στὴν ἀγάπη, καὶ ἡ ἐπικράτειά Του στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Χριστός γνωρίζει πόσο θολές εἶναι οἱ πηγές τοῦ ἐνθουσιασμοῦ τοῦ ὄχλου, πόσο ἐπιφανειακά εἶναι τα αἰσθήματά του. Ὅταν διαπίστωσαν ὅτι δέν ἀνακηρύχθηκε βασιλεύς ὁ ἐνθουσιασμός μεταβλήθηκε σέ ἀποκαρδίωση καί περιφρόνηση. Οἱ πολλοί τόν ἐγκατέλειψαν, οἱ ἄλλοι δέν δίστασαν νά σμίξουν τίς φωνές τους μέ τούς διώκτες, φωνάζοντας μπροστά στόν Πιλᾶτο: «Ἄρον ἄρον, σταύρωσον Αὐτόν». Ὁ ἄνθρωπος τοῦ κόσμου τούτου θέλει τὴ σιγουριὰ καὶ τὴ δύναμη, θέλει νὰ ἐξασφαλισθεῖ μὲ τὴν ἐξουσία· κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ σταθεῖ γερὰ στὰ πόδια του. Ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὰ ἐξωτερικὰ κοσμικὰ σχήματα, μὲ τὴν ὀργάνωση, μὲ τὴ δύναμη, εἶναι βασιλεία ἀγάπης καὶ εἰρήνης. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ βασιλιὰς Χριστὸς μπαίνει στὰ Ἱεροσόλυμα καθισμένος πάνω σ' ἕνα ὀνάριο, ἐκπληρώνοντας ἔτσι σχετικὴ προφητεία τῆς Π. Διαθήκης. Ὁ θρόνος πρός τόν ὁποῖο σπεύδει νά ἐγκαταστεθεῖ εἶναι ὁ σταυρός. Εἶναι πολύ χαρακτηριστικό ὅτι ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης συνδέει τή δόξα μέ τό σταυρό καί ὅταν ὁ Κύριος λέει «ἐδοξάσθη», ἐννοεῖ ὅτι σταυρώθηκε καί διά τοῦ σταυροῦ ὁδηγήθηκε στό θρίαμβο τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα σημαντικό γεγονός τοῦ παρελθόντος πού τέμνει σάν ὁρόσημο τήν ἱστορία. Εἶναι ἕνα γεγονός συνεχῶς παρόν μέσα στόν κόσμο πού φανερώνει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ μεγαλειώδης ἀποκάλυψη τῆς Θείας στοργῆς καί τό ἀποκορύφωμα τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ γιά τή λύτρωση τῆς ἀνθρωπότητος. Μπροστὰ στὸ σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ προσκαλεῖται ὁ κάθε ἄνθρωπος νὰ πάρει θέση, διότι δὲν μπορεῖ νὰ μείνει κανεὶς ἀδιάφορος. Ἡ σημερινή Εὐαγγελική περικοπή, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἕνα προανάκρουσμα τῆς ἱστορίας τοῦ πάθους ἀλλά καί τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, μᾶς καλεῖ νά πάρουμε θέση ἔναντι τοῦ ζωηφόρου σταυροῦ. Ἀπό τό ἄν τοποθετηθεῖ κανείς ὅπως ὁ Ἰούδας ἤ ὅπως ἡ Μαρία, ὅπως οἱ Φαρισαῖοι ἤ ὅπως οἱ μαθητές θά ἐξαρτηθεῖ ὁ θάνατος ἤ ἡ ζωή του.   ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ