Ἕνας ταλαιπωρημένος πατέρας ὁδηγεί τόν μονάκριβο γιό του μπροστά στόν Χριστό μέ μεγάλο παράπονο. Ὁ λόγος; Ὁ γιός του βασανιζόταν ἀπό δαιμόνιο κι ἐνῶ παρακάλεσε τούς μαθητές τοῦ Χριστοῦ νά τόν θεραπεύσουν, αὐτοί δέν μπόρεσαν. Δέν ἀρνήθηκαν! Προσπάθησαν ἀλλά δέν τά κατάφεραν! Αὐτοί πού μόλις πρίν ἀπό λίγο καιρό στή δοκιμαστική περιοδεία πού τούς εἶχε στείλει ἀνά δύο ὁ Χριστός, ὑπέτασσαν τά δαιμόνια καί ἔκαναν πληθώρα θαυμάτων, τώρα ἀπέτυχαν. Καί φαίνεται πώς αὐτό κόστισε πολύ στή φήμη τῶν μαθητῶν. Πῶς ἀντιδρᾶ ὁ Χριστός; Μέ μία ἀναφώνηση, ποῦ προδίδει ἀγανάκτηση καί θά μποροῦσε κανείς νά θεωρήσει πώς εἶναι ὑπερβολική: «Ὤ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη, ἕως πότε ἔσομαι μεθ' ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε μοί αὖτον ὧδε». Ἐγκαλεῖ ὅσους τόν ἄκουγαν ὡς «γενεά ἄπιστο καί διεστραμμένη». Τί προσδιορίζουν αὐτοί οἱ χαρακτηρισμοί; Σαφῶς καί δέν κατηγορεῖ γιά ἔλλειψη προσανατολισμοῦ πρός τόν ἀληθινό θεό ὅσους ἦταν παρόντες, στούς ὁποίους συμπεριλαμβάνονται καί οἱ μαθητές του. Σαφῶς καί δέν τούς χαρακτηρίζει ἄθεους. Οἱ ὄροι «ἄπιστη καί διεστραμμένη» προσιδιάζουν στήν πνευματική κατάσταση ἐκείνη κατά τήν ὁποία ὑπάρχει μία βασική παραδοχή περί τῆς ἀλήθειας τῆς πίστης, ἀλλά δέν ὑπάρχει ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στό Θεό. Προσδιορίζονται μέ τούς χαρακτηρισμούς αὐτούς ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι, ἔχοντας βιώσει πάμπολλες πνευματικές καταστάσεις καί ἐμπειρίες, ἐξακολουθοῦν νά δυσπιστοῦν γιά τή θεία παντοδυναμία, γιά τή θεία πρόνοια. Εἶναι ἡ προσέγγιση πού ἐκφράζεται μέ τόν συλλογισμό, «ναί μέν ὁ θεός τότε προνόησε, προστάτευσε, μερίμνησε, ἐνήργησε, ἄλλα μπορεῖ νά κάνει τό ἴδιο καί τώρα;». Ἀδελφοί μου, πολλοί στή διάρκεια τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας ἔπεσαν σέ αὐτούς τούς πειρασμικούς λογισμούς. Εἴτε ἀμφέβαλλαν γιά τή διάθεση τοῦ θεοῦ διαρκῶς νά ἐνεργεῖ τή σωτηρία τοῦ ἄνθρωπου, εἴτε συνήθισαν τό ἐκκλησιαστικό θαῦμα, ἐξοικειώθηκαν κι ἔπαψαν νά δοξάζουν τό θεῖο μεγαλεῖο. Τόσο ἡ χλιαρή πίστη ὅσο καί ἡ συνήθεια προσδιορίζονται ἀπό τόν Χριστό μας ὡς «ἀπιστία καί διαστροφή», πού ἐάν ἐπικρατήσουν, ὁδηγοῦν στό ἴδιο ἀποτέλεσμα στήν ἔλλειψη ὀρθόδοξου προσανατολισμοῦ στήν πίστη καί στόν ὑποβιβασμό τῆς Ἐκκλησίας σέ ἀκόμη ἕνα πολυπρόσωπο μόρφωμα τοῦ Ἱστορικοῦ προσκηνίου. Σέ κάθε περίπτωση, ἀδικεῖται ἡ μόνη ἀλήθεια πού διεκδίκησε ἡ Ἐκκλησία ἀναπροσδιοριζόμενη, ὅτι εἶναι Σῶμα Χριστοῦ, ὁ Χριστός παρατεινόμενος στούς αἰῶνες, ἰατρεῖο ψυχῶν μέ προορισμό τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν.     ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή δέν ἔχει σημασία μόνον γιά τό θαῦμα πού περιγράφει, ἀλλά καί γιά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀρχίζει. «Ἠνάγκασεν ὅ Ἰησούς τούς μαθητές αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τό πλοῖον καί προάγειν αὐτόν εἰς τό πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τούς ὄχλους». Αὐτός πού πάντοτε στέκεται μέ σεβασμό ἀπέναντι στόν ἄνθρωπο, αὐτός πού διασώζει καί ἀναδεικνύει τήν ἀνθρώπινη ἐλευθερία ἀναγκάζει ἐπιβάλλοντας στούς μαθητές του νά μποῦν σέ ἕνα πλοῖο καί νά περάσουν πρίν ἀπό τόν ἴδιο στήν ἀπέναντι ὄχθη τῆς λίμνης Γεννησαρέτ. Γιατί; Πρίν ὑποχρεώσει ὁ Χριστός τούς μαθητές Του νά μποῦν στό πλοῖο καί ν' ἀναχωρήσουν ἐσπευσμένα, εἶχε κάνει κάτι ἄλλο. Εἶχε κάνει τό γνωστό θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων καί τῶν δύο ἰχθύων! Ἕνα θαῦμα πού προκάλεσε τόση ἐντύπωση, ὥστε ὁ πολυπληθής λαός πού εἶχε συγκεντρωθεῖ, ἀποφάσισε νά ἐκφράσει τήν εὐγνωμοσύνη του σέ Αὐτόν πού τούς ἔθρεψε, ὅπως καί τούς προπάτορες τους στήν ἔρημο. Ἀντί ὅμως ἡ εὐγνωμοσύνη τους νά λάβει πνευματικό χαρακτήρα, λαμβάνει τελείως  ἐγκοσμιοκρατικό καί ύστε-ρόβουλο. Ἔτσι, ὅλοι αὐτοί πού εἶχαν βγεῖ στήν ἔρημο καλοπροαίρετα γιά ν' ἀκούσουν τή διδαχή τοῦ περίφημου διδασκάλου, ἀντί νά δεχθοῦν τά ὅσα ὁ Χριστός κήρυττε καί νά συμμορφώσουν τή ζωή τους, ἐντυπωσιασμένοι ἀπό τό θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τους, υἱοθετοῦν μιά ὠφελιμιστική λογική καί δείχνουν τήν πρόθεση νά ἀνακηρύξουν τόν Χριστό ἐπίγειο βασιλιά, ὑποβιβάζοντάς Τον σέ ἐπίγειο βασιλιά μιᾶς στενῆς γεωγραφικῆς περιοχῆς, διαστρέφοντας τό κήρυγμά του, κήρυγμα ἀγάπης, ἐπιδιώκοντας τή σύγκρουση μέ τούς Ρωμαίους. Εἶχαν ἔτσι μεγαλώσει μέ τή διαστρεβλωμένη μεσσιανική παράδοση τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, κατά τήν ὁποία σκοπός τοῦ Μεσσία δέν ἦταν νά λυτρώσει τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τίς συνέπειες τῆς πτώσης τοῦ Ἀδάμ, ἀλλά νά ἀποκαταστήσει «τή βασιλεία τῷ Ἰσραήλ», πλάνη πού δυστυχῶς χαρακτηρίζει κάποιους ἕως σήμερα. Πῶς ἀντιδρᾶ ὁ Χριστός σέ ὅλ’ αὐτά; Ἀντιδρᾶ κάθετα, ἀπόλυτα καί χωρίς χρονοτριβή. Τό πρῶτο του μέλημα, νά μή μολυνθοῦν οἱ μαθητές του ἀπό τόν εἰλικρινή μέν, ἀλλά πεπλανημένο ἐνθουσιασμό τοῦ πλήθους. Τούς δίνει ταυτόχρονα καί ἕνα μάθημα, νά μήν ἐπηρεάζονται ἀπό τόν ὄχλο, ἀλλά νά ἐμμένουν στίς θέσεις τους, στίς ἀρχές καί στά πιστεύματά τους. Ὁ Χριστός θέλει τούς Ἀποστόλους του, τούς πνευματικούς διαδόχους καί συνεχιστές τοῦ ἔργου του, ἀλλά καί τούς διαδόχους αὐτῶν, καθοδηγητές τοῦ λαοῦ, ἠγέτες καί δεῖκτες τῆς πνευματικῆς πορείας μέ πλοηγό τίς εὐαγγελικές ἀρχές. Δέν τούς θέλει ἀγόμενους καί φερόμενους ἀπό τίς διαθέσεις τοῦ πλήθους καί τῖς ἱστορικές συγκυρίες.     ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ    

Τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ὑπάρχει γιά νά ἑρμηνεύει στήν πράξη, καί μέ ἕνα γεγονός ἱστορικό, τό τί ἐννοεῖ ὁ ψαλμωδός ὅταν προτρέπει τόν προσευχόμενο ἄνθρωπο: «ἐπίρριψον ἐπί Κύριον τήν μέριμνάν σου, καί αὐτός σέ διαθρέψει». Ὁ Χριστιανισμός δέν ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στό νά πετάει στά σύννεφα. Ἐνδιαφέρεται ἐξίσου γιά τίς ἀνάγκες σώματος καί ψυχῆς, γιατί ὁ ἄνθρωπος ἁγιάζεται ὡς ψυχοσωματική ἑνότητα κι ἑπομένως ὑφίσταται ὁ ἀμέριστος σεβασμός καί γιά τά δύο. Γιατί ὅμως ὁ ψαλμωδός ὅταν καλεῖ τόν ἄνθρωπο νά ἀναθέσει τό κάθε του πρόβλημα, τήν κάθε του μέριμνα, τήν κάθε φροντίδα γιά τήν ἀσφάλεια καί τή σωτηρία του στόν Κύριο τῆς δόξης, τό συνδυάζει μέ τήν κάλυψη τῶν βιοτικῶν ἀναγκῶν; Στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή ὁ Χριστός χειρίζεται μέ τρόπο πνευματικό ἕνα πρόβλημα καθαρά ὑλικό. Ἀπό ὥρα τόν ἀκολουθοῦν ἄνθρωποι πολλοί, «ἄνδρες ὡσεί πεντακισχίλιοι χωρίς γυναικῶν καί παιδίων», δηλαδή περίπου πέντε χιλιάδες ἄνδρες, χωριστά οἱ γυναῖκες καί τά παιδιά. Ποῦ τόν ἀκολουθοῦν; Σέ ἔρημο τόπο, ὅπου δέν ὑπῆρχε ἡ δυνατότητα προμήθειας τῶν ἀπαραίτητων τροφίμων. Γιατί τόν ἀκολουθοῦν; Σαγηνευμένοι ἀπό τό κήρυγμά του, ἐνθουσιασμένοι ἀπό τίς ἀλήθειες πού ἀποκαλύπτει, γεμάτοι ἐπιθυμία νά ζήσουν κοντά Του. Πολύ λογικά οἱ μαθητές σπεύδουν νά ὑπενθυμίσουν στόν Διδάσκαλο ὅτι πέρασε ἡ ὥρα καί τόσος κόσμος μέσα στήν ἐρημιά δέν θά μπορέσει νά βρεῖ τρόφιμα. Μᾶλλον πρέπει νά τούς ἄφησει νά φύγουν. Ἐνδιαφέρονται οἱ μαθητές καί ἐκφράζουν ἀγάπη ἔχοντας τήν ἔγνοια τόσων ἀνθρώπων. Περισσότερο ὅμως τούς νοιάζεται ὁ Χριστός μας. Στή συνέχεια πραγματοποιεῖ τό θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων καί τῶν δύο ἰχθύων, μέ τό ὁποῖο χορταίνουν ὅλοι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι. Ὁ Χριστός μαζεύει τά περισσεύματα, ἀφοῦ ὅλοι χόρτασαν, γιά νά διδάξει τό μέτρο στά ἀποκτήματα μας. Ὅλοι δικαιούμαστε ὅ,τι μᾶς χρειάζεται, γιά νά διαβιώσουμε μέ ἀξιοπρέπεια στή ζωή αὐτή. Τό ἐπιπλέον ὅμως δέν μᾶς ἀνήκει, ἀντίθετα, εἶναι τό μέσο πού ἔχουμε στά χέρια μας γιά ν' ἀποδείξουμε τί ἔχουμε στήν καρδιά μας. Τό περίσσευμα ἀνήκει στόν ἐμπερίστατο ἀδελφό μου καί ἐναπόκειται σ' ἐμένα νά βρῶ τρόπο νά τό διοχετεύσω πρός αὐτόν. Δέν ἀφήνει ὁ Χριστός νά κυριαρχήσει ἡ σπατάλη. Δέν ἀφήνει νά πεταχτεῖ τίποτε. Μαζεύει γιά νά μπορεῖ νά δώσει. Κι αὐτό τό παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ ἀποτέλει τήν ἄσειστη βάση ἐπάνω στήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μας οἰκοδομεῖ αἰῶνες τώρα τό προνοιακό της ἔργο. ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ    

Πιό τιμητικός χαρακτηρισμός ἀπ’ αὐτόν πού δίδει ὁ Χριστός σ’ αὐτούς πού θέλουν νά τόν ἀκολουθήσουν δύσκολα βρίσκεται: «Ὑμεῖς ἐστέ τό φῶς τοῦ κόσμου».  Τούς ὁνοματίζει δηλαδή μέ τό δικό του ὄνομα, διότι Αὐτός εἶναι «τό φῶς τό ἀληθινόν, πού φωτίζει πάντα ἄνθρωπον, ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον». Αὐτή ὑπῆρξε πάντοτε ἡ αὐτοσυνειδησία τῶν ἀληθινῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, ὅτι εἶναι τό φῶς τοῦ κόσμου. Τοῦτο ὅμως τὸ φῶς, ποὺ ἄναψε μέσα μας, δὲν δόθηκε ἀποκλειστικὰ γιά μας, γιὰ νὰ τὸ ἀπολαμβάνουμε προσωπικά καί ἐγωιστικά. Ἂν τὸ κρύψουμε «ὑπὸ τὸν μόδιον», ἂν τοῦ στερήσουμε τὸν ὁρίζοντα ἀκτινοβολίας, ὄχι μόνο δὲν θὰ ἀνταποκριθῆ στὸ σκοπὸ τῆς ὑπάρξεώς του, ἀλλὰ καί θὰ σβήσει. Κάθε φῶς πρέπει νά λάμπει.  Εἶναι στήν φύση του νά διακρίνεται, νά φαίνεται. Τὸ φῶς ἀποκαλύπτει ὅ,τι τὸ σκοτάδι κρύβει. Ἔτσι προειδοποιεῖ γιὰ τοὺς κινδύνους, βοηθεῖ στὸν καθορισμὸ τῆς σωστῆς πορείας, διαλύει τὴν ἀβεβαιότητα καὶ τοὺς ἀόριστους φόβους, δίνει στὸ βῆμα ρυθμὸ καὶ σταθερότητα. Ὅμοια καί τό φῶς ἡμῶν πρέπει νά λάμψει ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀποκαλυπτικά, παρηγορητικά, καθοδηγητικά. Στὴν ἐποχὴ τῆς συγγραφῆς τῶν εὐαγγελίων ἡ λέξη «καλὸς» εἶχε εὐρύτερη ἔννοια ἀπὸ αὐτὴ ποὺ ἔχει σήμερα. Δὲν σήμαινε ἁπλῶς τὸ ἀντίθετο τοῦ «κακός». Τὸ «καλὸς» εἶχε ἀκόμη μέσα του τὴν ἔννοια τοῦ ὡραίου, τοῦ ἑλκυστικοῦ, τοῦ χαριτωμένου. Τὰ «καλὰ ἔργα» λοιπόν, ποὺ ζητεῖ ὁ Χριστός ἀπό ἐμᾶς, δὲν εἶναι μία ἁπλὴ ἐκτέλεση καθήκοντος, μία αὐστηρὴ ἀγαθοεργία, μία ψυχρὴ προσφορὰ βοηθείας. Ἔχουν ὀμορφιὰ εἶναι γεμάτα ἀγάπη, χάρη Θεοῦ καὶ χαρά. Ὄχι ὅμως γιά νά μᾶς προσέξουν, ὄχι μέ σκοπό τόν ἔπαινο καί τήν ἀναγνώριση ἀπό τούς ἀνθρώπους. Προσανατολισμός τῶν χριστιανικῶν καλῶν ἔργων εἶναι ὁ Θεός.  Κίνητρο ἡ δόξα του.  Σκοπός ἡ δοξολογία του.  «Ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσι τόν πατέρα ὑμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Τό φῶς πού ἄναψε μέσα μας, ἀπό τόν Θεό προέρχεται καί σ’ Ἐκεῖνον πρέπει νά καταλήγει.  Τά καλά ἔργα μας τότε μόνο γίνονται κάτι περισσότερο ἀπό εὐγενικές πράξεις, ὅταν ὑψώνονται σέ ἀληθινή λατρεία στόν ἀληθινό Θεό.  Ἄλλωστε παντοτινός προσανατολισμός τῶν χριστιανικῶν ἔργων εἶναι ὁ Θεός.  Κίνητρο ἡ ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο, σκοπός ἡ δοξολογία τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ.   ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ  

Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ἕνας σωματικὰ ἀσθενὴς ἄνθρωπος ζητᾶ νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τήν ἀρρώστια καὶ ὁ Χριστὸς τοῦ προσφέρει ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες. Ὁ Χριστός δέν πολέμησε μόνο τήν ἀρρώστεια τῆς ψυχῆς, ἀντιμετώπισε καί τήν ἀρρώστεια τοῦ σώματος. «Καί περιῆγεν ὅλην τήν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς...θεραπεύων πᾶσαν νόσον». Στο διάστημα τῶν αἰώνων ἀναπτύχθηκε ἡ ἰατρική ἐπιστήμη. Ἀτελής τά χρόνια ἐκεῖνα, ἰδιαιτέρως ἀνεπτυγμένη καί ἐξελιγμένη στίς μέρες μας, ἱκανή νά ἀντιμετωπίσει μέ τίς γνώσεις καί τά σύγχρονα τεχνικά μέσα πολλές ἀπό τίς πιό δύσκολες καταστάσεις. Στή διάθεσή της τά τεράστια νοσοκομεῖα καί ἐξειδικευμένοι ἰατροί. Μερικές βασικές διαπιστώσεις, παρμένες ἀπό τόν αἰώνιο λόγο τοῦ Θεοῦ κι ἀπό τήν καθημερινή πραγματικότητα, θά μᾶς βοηθήσουν. Στήν πρώτη διαπίστωση μᾶς ὁδηγεῖ ἡ Παλαιά Διαθήκη. Ἡ ἰατρική ἐπιστήμη, μᾶς λέει, ὅπως ὅλες οἱ ἐπιστῆμες εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ στό ἀνθρώπινο γένος. Ὁ Δημιουργός, μέ τήν πανσοφία καί τήν ἀπέραντη δύναμη, ἔδωσε στούς ἀνθρώπους τήν ἐπιστήμη, γιά νά χαίρονται τά θαυμαστά Του ἔργα καί νά Τόν δοξάζουν. Καί: «Κύριος ἔκτισεν ἐκ γῆς φάρμακα...ἐν αὐτοῖς ἐθεράπευσε καί ἦρε τόν πόνον» τοῦ ἀνθρώπου. Κι ἀκόμα ὅταν ἀσκεῖται ἡ ἰατρική ἐπιστήμη, Αὐτός ἀόρατα καθοδηγεῖ τήν πορεία τῆς θεραπευτικῆς ἀγωγῆς, διότι δέν ὑπάρχει ἀπολύτως τίποτε, πού νά γίνεται χωρίς τό θέλημά Του. Ἤ δεύτερη διαπίστωση εἶναι πῶς οἱ δυνατότητες τῆς ἰατρικῆς ἔχουν τά ὅριά τους. Ὑπάρχουν περιπτώσεις πού οἱ γιατροί ὑψώνουν τά χέρια καί λένε: «Τώρα ὁ Θεός». Καί εἶναι ἀπαραίτητο νά προσθέσουμε τήν τρίτη διαπίστωση. Πιό πάνω ἄπ' τήν ἀνθρώπινη ἐπιστήμη στέκεται ὅ παντοδύναμος Θεός. Αὐτός, χωρίς νυστέρια καί φάρμακα, μπορεῖ νά «ἐγείρη ἄνθρωπον ἐκ κλίνης ὀδύνης αὐτοῦ». Ἐθεράπευε ὁ Χριστός «πάσαν νόσον», διηγεῖται ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής. Καί «ὅσοι ἤπτοντο αὐτοῦ, ἔσωζοντο». Μέ μιά ὅμως προϋπόθεση, τήν πίστη. "Ἔπρεπε οἱ ἄρρωστοι, πού θά πήγαιναν σ' Αὐτόν, νά ἔχουν θερμή καί ἀκλόνητη πίστη. Πίστη στήν ἀγάπη Του, στήν παντοδυναμία Του, στή θεία Του ἀποστολή. Αὐτή τήν πίστη ἐκφράζει, ἀλλά καί δυναμώνει, ἡ καταφυγή στά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ προσέλευση στή θεία Κοινωνία, ἰδιαίτερα δέ στίς περιπτώσεις ἀσθενείας, στό μυστήριο τοῦ Ἁγίου Εὐχελαίου. Ἀδελφοί, ἀσθενεῖς καί πονεμένοι, δέν θά ἐγκαταλείψουμε τόν γιατρό γιατί «αὐτόν ἔκτισε Κύριος», ἀλλά πάνω ἀπό αὐτόν θά βάλουμε τόν παντοδύναμο Θεό.     Εκ της ιερας μητροπολεως  

Ἡ σημερινή Εὐαγγελική περικοπή περιγράφει τἠν θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων στήν χώρα τῶν Γεργεσηνῶν. Μέ τή δράση τοῦ Χριστοῦ μέσα στόν κόσμο, μέ τή σταύρωση καί τήν ἀνάστασή του καί ἐν συνέχεια μέ τήν ἵδρυση τῆς Ἐκκλησίας καταργεῖται τό ἔργο τῶν δαιμόνων, ἐλευθερώνεται ὁ ἄνθρωπος ἀπό τήν κυριαρχία τους καί ἀρχίζει μία νέα ἐποχή γιά τήν ἀνθρωπότητα. Ἡ ἐποχή μας, μολονότι δέν συμμερίζεται τήν ἀντίληψη τῶν χρόνων τῆς Καινῆς Διαθήκης γιά τήν ἐπήρεια τῶν δαιμόνων στόν ἄνθρωπο, ἔχει νά παρουσιάσει ποικιλία περιπτώσεων κυριαρχίας τοῦ δαιμονικοῦ στοιχείου στή ζωή τῶν ἀτόμων καί τῶν κοινωνιῶν, ὥστε νά μή μπορεῖ νά ἀμφιβάλει κανείς γιά τή βοώσα παρουσία καί φθοροποιό δράση του. Κι ὅποιος ἀμφιβάλλει, ἄς θυμηθεῖ τόν πετυχημένο στίχο ἑνός γάλλου ποιητή ὅτι «ἡ πιό ἔξυπνη πονηρία τοῦ διαβόλου εἶναι νά μᾶς πείθει ὅτι δέν ὑπάρχει». Βέβαια, ὅποιος ἀναζητᾶ τό σατανᾶ στίς ἀνθρωπομορφικές ἤ μᾶλλον τερατόμορφες παραστάσεις προηγουμένων ἐποχῶν, δέν θά τόν βρεῖ πουθενά καί θά πλανᾶται μέ τήν ἐντύπωση πώς δέν ὑπάρχει, ἐνῶ στήν πραγματικότητα τό κακό ἔχει τόσες φθοροποιές καί ὀλέθριες ἐκδηλώσεις μέσα στή ζωή, πού ἀποτελεῖ μόνιμη παγίδα καί μάλιστα γιά τόν πιό ἀνύποπτο καί ἀπροειδοποίητο ἄνθρωπο» Ὁ φόβος μπροστά στή δύναμη τοῦ Χριστοῦ δέν ὁδηγεῖ τούς κατοίκους τῆς χώρας τῶν γεργεσηνῶν στήν ἀναγνώριση τῆς μεσσιανικῆς ἐξουσίας του καί στή δοξολογία τοῦ Θεοῦ ἀλλά στήν ἀρνητική τοποθέτηση ἀπέναντί του. Μή μπορώντας νά ἐκτιμήσουν τήν προσφορά Του καί τήν ἐπιτελεσθεῖσα θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων καί φοβούμενοι μήπως ὑποστοῦν καί ἄλλες ὑλικές ζημίες, ὅπως ἡ καταστροφή τῆς ἀγέλης τῆς χοίρων, ζητοῦν ἀπό τόν Κύριο νά ἀπομακρυνθεῖ. Τό ὑλικό συμφέρον τυφλώνει πολλές φορές τόν ἄνθρωπο καί δέν τοῦ ἐπιτρέπει νά δεῖ καθαρότερα τό πνευματικό του συμφέρον, τόν κάνει νά προτιμᾶ τήν ὑποδούλωση στή δαιμονική δύναμη παρά τήν ἐλευθερία πού προσφέρει ὁ Θεός. Τό μήνυμα τῆς περικοπῆς εἶναι ἕνα μήνυμα ἐλευθερίας ἀπό τή δαιμονική κυριαρχία. Ἐάν τό οἰκονομικό συμφέρον, ἡ κοινωνική συμβατικότητα ἤ ἄλλοι παράγοντες ἐμποδίζουν τόν ἄνθρωπο νά δεχθεῖ τήν θεία δωρεά, τότε παραμένει αἰχμάλωτος τῶν φθοροποιῶν δυνάμεων, ἔχοντας τήν ψευδαίσθηση ὅτι αὐτές εἶναι ἀνύπαρκτες, ἀφοῦ δέν βρίσκει τίς μορφές τους ὅπως τίς συνέλαβαν ἄλλες προηγούμενες ἐποχές, ἐνῶ στήν πραγματικότητα αὐτές τόν καταδυναστεύουν.   ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τήν Κυριακή αὐτή τό γενέθλιό τοῦ τιμίου Προφήτου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου. Σπάνια προφητική μορφή ὁ Ἰωάννης. Ἀπαράμιλλη ἡ ἀρετή του. Μοναδικό τό ψυχικό μεγαλεῖο του. Ἀληθινό δῶρο τοῦ θεοῦ στούς εὐλαβεῖς γονεῖς του, ἄλλα καί στούς ἀνθρώπους κάθε ἐποχῆς. Ἦλθε γιά νά ἀνοίξει τόν δρόμο καί νά προετοιμάσει τήν ὁδό, πού θά φέρει τόν Λυτρωτή τοῦ κόσμου στούς ἀνθρώπους. Πραγματοποίησε τόσο τήν προφητεία τοῦ πατέρα του ὅσο καί τήν προφητεία τοῦ Ἠσαία: «ἑτοιμάσατε τήν ὁδόν Κυρίου». Ὑπόδειγμα ὁ Πρόδρομος καί γιά μας. Καλεῖ τόν καθένα μας νά γίνει ἕνας ἀκούραστος ὁδοποιός, γιά νά ὁδηγοῦνται οἱ ἄνθρωποι κοντά στό Σωτῆρα Χριστό. Ἡ ἐποχή μας γιά νά διευκολύνει τή ζωή τῶν ἀνθρώπων, γιά νά τούς φέρει κοντά, γιά νά ἐκμηδενίσει τίς ἀποστάσεις, χαράσσει ὁδούς, ἀνοίγει δρόμους, κατασκευάζει λεωφόρους. Κι ὄχι μονάχα στή γῆ, ἀλλά καί σ' αὐτό τό διάστημα. Τά ὁδικά δίκτυα ἔχουν γίνει τό σύμβολο τοῦ σύγχρονου τεχνοκρατικοῦ πολιτισμοῦ. Χρήσιμοι ἀσφαλῶς οἱ δρόμοι. Μποροῦν νά βγάλουν ἀπό τήν κουραστική μόνωση. Νά κάνουν τούς ἀνθρώπους νά νιώσουν πώς ἔχουν κι ἄλλους ἀδελφούς πάνω σ' αὐτόν τόν πλανήτη. Φέρνουν ἀκόμα κοντά μας τά ἀγαθά τοῦ πολιτισμοῦ, τά τεχνικά μέσα, τίς σύγχρονες εὐκολίες. Ἕνας δρόμος ὅμως δέν ἀνοίγει χωρίς νά ξεριζωθοῦν δένδρα, νά σπάσουν βράχοι, νά ἐξομαλυνθοῦν ἐδάφη, νά ἰσοπεδωθοῦν ὑψώματα. Οἱ δρόμοι γίνονται μέ σύστημα, μέ κόπο, μέ προσπάθεια. Ἕνας δρόμος χρειάζεται καί σέ μᾶς σήμερα. Ὁ μόνος δρόμος, ὁ σωτήριος, πού φέρνει στήν πηγή τῆς σωτηρίας. Ἡ προφητική φωνή ἀκούγεται καί στή σύγχρονη ἔρημό της κοινωνίας μας: «Ἑτοιμάσατε τήν ὁδόν Κυρίου». Καί εἶναι ἀπαραίτητος γιατί ὁ σημερινός ἄνθρωπος ἔχει χαθεῖ στά ὕποπτα μονοπάτια τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς. Ἄνοιξε δρόμους πού τόν ἀπομακρύνουν ἀπό τήν ὁδό τῆς ἀρετῆς, τῆς ἀληθινῆς ζωῆς καί τόν ὁδηγοῦν στό χρῆμα, στή χλιδή, στίς ἀπολαύσεις. Εἶναι «ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ἀπώλεια». Ἐπιτακτική, λοιπόν, ἐπείγουσα ἡ ἀνάγκη νά «ἑτοιμάσουμε τήν ὁδόν Κυρίου», τήν «ἀπάγουσαν εἰς τήν ζωήν». Νά χαράξουμε τήν ὁδό τῆς ἀγάπης, τῆς θυσίας, τῆς εἰλικρίνειας, τῆς τελειότητας, τῆς ἁγνότητας, τῆς ἁγιότητας, γιά νά βγοῦμε, ἀπό τή ζούγκλα τῆς ἐκμετάλλευσης, τῆς σκληρότητας, τῆς ἀπανθρωπιᾶς, τῆς ἀπάτης. Τό φωτεινό καί ἅγιο παράδειγμα τοῦ πιό μεγάλου προφήτη, τοῦ ὁποίου τό ἐγκώμιο γιά τήν ἀρετή του ἔπλεξε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ἄς γίνει καί γιά μᾶς ὁδηγός.   ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ἀνάγκες ποικίλες πιέζουν τὸν ἄνθρωπο κάθε ἐποχῆς. Καὶ ἡ μέριμνα γιὰ τὸ αὔριο ἀποτελεῖ συνήθως τρόπο ζωῆς. Δὲν ταλαιπωρεῖ μόνο τοὺς οἰκονομικὰ ἀδύνατους∙ ταράζει καὶ τοὺς εὐκατάστατους. Αὐτοὶ δὲν ἀνησυχοῦν γιὰ τὸ καθηνερινό τους τραπέζι, ἀλλὰ ταλαιπωροῦνται ἀπὸ ἄλλες ἀπαιτήσεις πού ἡ καταναλωτική κοινωνία ἀδιάκοπα πολλαπλασιάζει. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀγχώδη μέριμνα ζητεῖ νὰ μᾶς ἐλευθερώσει ὁ Χριστός, λέγοντας: «Μὴ μεριμνᾶτε», μήν ἀνησυχεῖτε, οὔτε καί γιά τά πιό ἄμεσα καί ἀπαραίτητα. Μὴν ἀφήνετε νὰ σᾶς τυραννοῦν ἀγωνιώδεις σκέψεις, σπᾶστε τά δεσμά τῆς ἀνησυχίας μέ τήν ἐμπιστοσύνη πρός τόν Θεό. Καί γιά νά μήν ἀφήσει περιθώρια γιά ἀμφιβολίες καί ἀμφισβήτηση ὁ Κύριος ἀναπτύσσει τό μήνυμα Του σέ μιά σειρά συλλογισμῶν, λέγοντας: «Δὲν ἀξίζει ἡ ζωὴ περισσότερο ἀπὸ τὴν τροφή, καὶ τὸ σῶμα ἀπὸ τὸ ἔνδυμα;» Ὁ Θεὸς ποὺ μᾶς ἔδωσε τὸ δῶρο τῆς ζωῆς, δὲ θὰ μεριμνήσει καὶ τὴ συντήρησή του; Ὁ δεύτερος συλλογισμός στρέφει τήν προσοχή στό ἄμεσο περιβάλλον στή φύση. Ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἐκδηλώνεται γιὰ ὅλα τὰ δημιουργήματα, ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ πιὸ ἀσήμαντα. Τά πουλιά πού πετοῦν ἐλεύθερα στόν οὐρανό τά κρινολούλουδα πού ντυμένα μέ χαρούμενα χρώματα λικνίζονται στήν αὐρα τού κάμπου. Πόσο περισσότερο δέν θα φροντίσει γιά ἐμᾶς ὁ Θεός; Ἄλλωστε τί βγαίνει μέ τήν ἐναγώνια φροντίδα; Τί οὐσιαστική ἀλλαγή στή ροή τῶν γεγονότων μπορεῖ νά ἐπιτύχει ὁ ἄνθρωπος ἁπλῶς μέ τή βιοτική μέριμνα; Ἡ ἀνησυχία αὐτή εἶναι ἀτελέσφορη. Ζῆστε λοιπόν γαλήνια, λυτρωθεῖτε ἀπό τό σκυθρωπό, γεμάτο σκοτοῦρες ὕφος. Χαμογελᾶστε ἀβίαστα στήν κάθε μέρα. Ἀφεθῆτε μέ ἐμπιστοσύνη στόν Θεό. Ἡ ἐμπιστοσύνη ὅμως στὸ Θεὸ δὲ σημαίνει ἀδιαφορία τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὰ βιοτικά. Τὸ «μὴ μεριμνᾶτε» τοῦ Χριστοῦ δὲ σημαίνει «μὴ ἐργάζεσθε». Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἐπί πολύ διάστημα ἐργάστηκε χειρωνακτικά. Ὁ Κύριος δὲ συνηγορεῖ σὲ μιὰ παθητικότητα ἀπέναντι στὴ ζωή. Δὲν περιφρονεῖ τὴ σοβαρὴ καὶ ἐπίπονη ἐργασία. Μὲ ἄλλη ἀφορμή, τὴν παραβολὴ τῶν ταλάντων, καταδικάζει τὴ ραθυμία. Ἐκεῖνο ποὺ θέλει νὰ χτυπήσει ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἀγωνιώδης μέριμνα, ποὺ ταλαιπωρεῖ τὴν ἀνθρώπινη ψυχή. Ὁ Κύριος δὲν ἀμφισβητεῖ ὅτι ἡ τροφὴ καὶ τὸ ἔνδυμα εἶναι ἀπαραίτητα. «Ὅλα αὐτὰ θὰ σᾶς χορηγηθοῦν», μᾶς λέει. Τονίζει ὅμως μιὰ θεμελιώδη προϋπόθεση: «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.»   Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

Στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή βλέπουμε τόν Χριστό νά ἐπιλέγει τούς στενούς συνεργάτες Του γιά τό τεράστιο ἔργο τῆς μεταμορφώσεως καί ἀνακαινίσεως τοῦ κόσμου.  Δέν ἀπευθύνεται ὅμως στούς κύκλους τῶν πλουσίων, τῶν πολιτικά ἰσχυρῶν, τῶν εὐσεβῶν τοῦ ἰουδαϊκοῦ κέντρου τῆς Ἱερουσαλήμ.  Τούς ἀναζητεῖ σέ ἕνα περιβάλλον ἁπλό, μέ φυσικό ἐλεύθερο ὁρίζοντα «παρά τήν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας». Οἱ πρῶτοι στούς ὁποίους ἀπευθύνεται εἶναι ἄνθρωποι τῆς ἐργασίας, ἄνθρωποι θετικοί καί δραστήριοι.  «Ἦσαν γάρ ἁλιεῖς», ψαράδες πού παλεύουν μέ τά δίχτυα τους. Πάνω στήν ἐργασία τούς συναντᾶ, πάνω σ’ αὐτή τούς προσκαλεῖ. Πρόκειται νά τούς ἀναθέσει δουλειά μέ ἀπαιτήσεις καί πρέπει νά εἶναι ψημένοι, ἐργατικοί. Ὅσοι ἀγωνίζονται μέ τό ἀβέβαιο καί ἀνήσυχο στοιχεῖο τοῦ νεροῦ, χρειάζονται φυσική τόλμη, ταχύτητα στίς κινήσεις καί ἐνέργειες. Οἱ τέσσερεις πρῶτοι μαθητές πού κοντά στήν λίμνη τῆς Γαλιλαίας κάλεσε ὁ Κύριος ἀνταποκρίνονται μέ ἰδιαίτερη προθυμία. «Οἱ δέ εὐθέως ἀφέντες τά δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ». Ἀπό ὅσα γνωρίζουμε γιά τή στενότερη ὁμάδα τῶν μαθητῶν πού συγκέντρωσε δίπλα Του ὁ Χριστός δέν ἀποτελοῦνταν ἀπό πανομοιότυπους ἀνθρώπους. Εἶχαν ὁ καθένας τους ἰδιαίτερη ἰδιοσυγκρασία.  Ὁ Ἀνδρέας παρουσιάζεται νηφάλιος, ἥσυχος, ὁ Πέτρος πιό αὐθόρμητος καί ὁρμητικός, ὁ Ἰωάννης στοχαστικός, ὁ Θωμᾶς πιό κριτικός. Ὁ Χριστός καλῶντας τούς πρώτους μαθητές νά τόν ἀκολουθήσουν, τούς καθορίζει τήν ἀποστολή τους, χρησιμοποιώντας παραστάσεις ἀπό τόν δικό τους κόσμο.   Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Ὁ Χριστός χρησιμοποιεῖ στή ριζικά νέα τους κλήση τή λέξη «ἁλιεῖς», διότι ἀπό τήν προηγούμενη ἀπασχόληση τους θά πρέπει νά ἀξιοποιηθεῖ ἡ πεῖρα καί τό ἦθος τοῦ ἁλιέως. Ὁ καλός ψαράς ἔχει ἰδιότητες καί γνώση πού πρέπει νά διατηρήσει ὁ ἁλιεύς τῶν ἀθρώπων. Διαθέτει ὑπομονή καί ἐπιμονή, ξέρει νά περιμένει, δέν ἀδημονεῖ γιά γρήγορα ἀποτελέσματα, δέν ἀπογοητεύεται ἀπό τήν ἀποτυχία τῆς μιᾶς ἤ τῆς ἄλλης προσπάθειας του, ξαναδοκιμάζει. Τά νερά δέν εἶναι πάντα ἥσυχα καί μπορεί νά κρύβουν κινδύνους.  Τά πλοῖα, τά δίχτυα, οἱ τρικυμίες θέλουν νεύρα γερά, ψυχραιμία καί καρτερικότητα. Ἕνα ἄλλο σημεῖο εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς καταλληλότητας τοῦ χρόνου.  Δέν εἶναι ὅλες οἱ ὥρες τό ἴδιο κατάλληλες γιά ψάρεμα.  Εἶναι σημαντικό γιά ὅποιον εὐαγγελίζεται τό λόγο τοῦ Θεοῦ, νά διακρίνει σωστά πότε πρέπει νά μιλᾶ καί πότε νά σιωπᾶ  ξέροντας νά κρατᾶ τόν ἑαυτό του ἀθέατο, γνωρίζοντας στούς ἀνθρώπους τόν Θεό.  

 Εκ της ιερας μητροπολεως